FrMaLeV

nesemcim · 24-12-2007

Ve Gitti Yavrularına başlıklı yazı Mumsema Ve Gitti Yavrularına Forum Alev

Çocukluğuma dair gözümün önünden gitmeyecek sahnelerden bir tanesiydi ilk beslediğim kedimden ayrılmakMütevazi bir mahalle içinde kendi halinde ailelerin gündelik yaşamlarını sürdürdüğü bir müstakil evde hayatıma girmişti ilk kez Yumak simsiyah tüyleri ve minik patileriyleEn güzel yeri siyah tüylerinin içinde hemen göze çarpan yemyeşil gözleriydi anlamlı anlamlı bakan körpecik bedenine inat
Annesinden her ne kadar ayırmaya kıyamasak da yanımıza sokulup da bacaklarımızın arasında gezinince ne kardeşim ne ben onu almadan gitmek istememiştik eveAnnemin kızgın bakışlarının ise ''NEDEN OLMASIN'' bakışlarına çevrildiği anda kucaklayıp koşa koşa getirivermiştik evimizin küçücük bahçesineHummalı bir çalışma başlamıştı yeni kedimize yatacak yer ve süt hazırlamak için Yumak''sa kendisine gösterilen itibarın keyfini çıkartıyordu sevimli mırıltılarıyla ve şımarık misafir edalarıyla
Bizim kahkahalarımız ve heyecanımız karışıyordu onun süt içerken çıkardığı ağız şapırtılarınaMidesini tıka basa doldurduğu sütün ağırlığına dayanamayan karnını yere koyup bir o yana bir bu yana yuvarlıyordu renkli minderinin üstündeÖyle doymuştu ki önüne attığımız ip yumağının ardından değil taklalar atacak,yerinden kalkacak hali bile yoktuBiz daha isim düşünürken bu kapkara sevimliye YUMAK deyivermişti kardeşim 6 yaşının verdiği hareketlilik ve zeka ile O gün bugün Yumak aşağı,Yumak yukarı evimizin üçüncü haylazı haline gelivermiştiO da halinden gayet memnun gözüküyor ve sokak kedisi olmaktan çıkıp bir evin ve iki küçük haylazın gözbebeği olmanın her gün tadını çıkarıyordu
Kim sabah erken kalkarsa daha yüzünü yıkamadan yanında alıyordu soluğu bizden önce davranıp da annemin gözünden kaçıp yattığımız sobalı odaya aleleacele girmezse eğer
Kar yağıyorsa sobanın dibinde ,güneşli bir hava varsa bahçede ağaçların tepesinde ya da çocukların peşinde vaktini geçiriyor bu arada büyük bir hızla da büyüyordu Yumak
Her hafta sonu kardeşim ve ben banyo yaptıktan sonra işi şımarıklığa vuruyor banyonun kapısında sırasını bekleyerek annemin titiz gönlünü fethediyordu
''Ay ben bu kediyi yerimŞuna bakBir de banyo sırası bekliyor'' deyince annem biraz daha yükseltiyordu sesini rica minnet banyo içinSaç kurutma makinasının sesine dayanamasa da sıcak sobanın başında minder üstünde tüylerini yalayarak kurulanmak en büyük keyfiydi biz annemin pazar kurabiyelerinden çizgifilm eşliğinde atıştırırken
Yıllar geçiyor biz kardeşimle müstakil evimizin küçük bahçesinde birlikte oyun oynayamayacak kadar büyüdüğümüzü hissediyordukYumak da bunu bilmiş olacak artık arada bir evin yolunu unutuyor,ancak çok acıktığında bahçe kapısını bulduruabiliyordu
Ya da mahalleden bizim kedimiz olduğunu bilen biri tutup da getirene kadar geziyordu mahallenin diğer kedileriyle
Günler geçtikçe kilo aldığını zannettiğimiz Yumak''ımızı bir öğleden sonrası odunlukta yerde yatarak minik henüz sesi çıkmayan,gözü görmeyen yavrularını şefkatle yalarken bulmuştukBüyük bir heyecanla kardeşimi fotbol sahasından çağırmak için koşuyor,bir yandan da şaşkınlığımı gizleyemeyerek bağırıyordum '' KOŞ! KOŞ! TORUNLARIMIZ OLDU ''diye Çocuk yüreğimizde biz Yumak''ın ebeveynleriydik ve eğitip hayata hazırlıyorduk ya onuHani bir de sahiplenmiştikBir anormallik yoktu fikrimizce bir kediye annelik ya da babalık yapmaktaFeryadım komşuların gözünden de kaçmamış olmalı ki artık bizi her gördüklerinde ''SİZİN TORUNLAR NASIL?BÜYÜYORLAR MI?'' diye sormaktan kendilerini alamıyorlardıBiz kardeşimle o güne kadar onun cinsiyetinden bile habersiz sahiplenivermiştik Yumak''ımızı
Yıllar geçti üstünden
Ne kedimiz bizi,ne biz onu bırakmaya niyetli değildik elbetAma her 6 ayda dünyaya gelen 6''şar yavru mahallelinin korkulu rüyası haline gelmiştiYaramaz yavrular insana alışık olunca nerde açık kapı bulsalar giriyorlar,nerde insan görseler sokuluyorlardı yanına
Annelerini eğitmiştik ama sürekli doğan yavruların hepsine aynı eğitimi vermek artık bizi aşar olmuştu
Bir akşam üstü babam işten elinde kocaman bir mukavva kutuyla geldiTaşınmıyorduk
herhangi bir eşya da almamıştı eve
boştu kutu
Hissetmişcesine huysuzlandı YumakYavrularını divan altlarına sakladı o akşamBulamadık
Kardeşimle ben bir yandan ağlıyor,bir yandan yalvarıyorduk babama komşularımızı rahatsız ettiğimizi bile bile
Evde bir ölüm yası hakim,babannem dahil kimse göz göze gelmemeye çalışıyordu Yumak''la
Önünüze koyduğumuz çok sevdiği ciğerden bir parça dahi almıyor adeta protesto ediyordu kendisine yapılan haksızlığıAnlamıştı
Ayrılık çanları çalıyordu yıllar süren bir sokak kedisi olarak dünyaya gelip bir evin baştacı haline gelen destansı öyküde
Ve ertesi akşam teslim olmuştu gitmelere
Hiç saklanmadıYavrularını emzirdiGetirip babamın ayakları dibine bıraktı hepsini tek tekGözlerinin içine uzun uzun baktı yemyeşil gözleriyle''HAYDİ ABBASVAKİT TAMAM'' diyordu''GİDELİM''
Yavruları tek tek yerleştirdik mukavvaya ve altına ilk geldiği gün uzandığı renkli minderi
KEndisi girmedi kutuyaBaşı dik yürüdü arabaya doğru ve bir hamlede oturdu aşina haliyle iki koltuk arasına
Bir yandan gözyaşalrımızı tutamıyor,bir yandan simsiyah tüylerini okşuyorduk son kez kardeşimleSoğuk bir Kasım akşamı onu Eskişehir''in eski balık pazarının girişine bıraktık öylece
Önce ardımızdan gelecek gibi olduArabaya oturacaktı yine eski aşina edasıylaDayanamayacaktı ayrılığaBesbelliydi
Ve ince,cılız bir ses geldi mukavvadan şefkat dileyen
Döndü baktı ardı sıraYAvrularıydı ve ona ihtiyaçları vardı
Hiçbiri onun kadar şanslı olamayacaktı bir evin üçüncü haylazı olacak kadar
VAzgeçti bizimle gelmektenDöndü,
Yürüdü,
Ve gitti yavrularına
Her seçim bir vazgeçiştir biliyordu
kendi rahatından geçmiş,yavruları için yeni bir hayata yol alıyordu

24-12-2007	#1
Profil Bilgileri nesemcim	Ve Gitti Yavrularına Ve Gitti Yavrularına başlıklı yazı Mumsema Ve Gitti Yavrularına Forum Alev Çocukluğuma dair gözümün önünden gitmeyecek sahnelerden bir tanesiydi ilk beslediğim kedimden ayrılmakMütevazi bir mahalle içinde kendi halinde ailelerin gündelik yaşamlarını sürdürdüğü bir müstakil evde hayatıma girmişti ilk kez Yumak simsiyah tüyleri ve minik patileriyleEn güzel yeri siyah tüylerinin içinde hemen göze çarpan yemyeşil gözleriydi anlamlı anlamlı bakan körpecik bedenine inat Annesinden her ne kadar ayırmaya kıyamasak da yanımıza sokulup da bacaklarımızın arasında gezinince ne kardeşim ne ben onu almadan gitmek istememiştik eveAnnemin kızgın bakışlarının ise ''NEDEN OLMASIN'' bakışlarına çevrildiği anda kucaklayıp koşa koşa getirivermiştik evimizin küçücük bahçesineHummalı bir çalışma başlamıştı yeni kedimize yatacak yer ve süt hazırlamak için Yumak''sa kendisine gösterilen itibarın keyfini çıkartıyordu sevimli mırıltılarıyla ve şımarık misafir edalarıyla Bizim kahkahalarımız ve heyecanımız karışıyordu onun süt içerken çıkardığı ağız şapırtılarınaMidesini tıka basa doldurduğu sütün ağırlığına dayanamayan karnını yere koyup bir o yana bir bu yana yuvarlıyordu renkli minderinin üstündeÖyle doymuştu ki önüne attığımız ip yumağının ardından değil taklalar atacak,yerinden kalkacak hali bile yoktuBiz daha isim düşünürken bu kapkara sevimliye YUMAK deyivermişti kardeşim 6 yaşının verdiği hareketlilik ve zeka ile O gün bugün Yumak aşağı,Yumak yukarı evimizin üçüncü haylazı haline gelivermiştiO da halinden gayet memnun gözüküyor ve sokak kedisi olmaktan çıkıp bir evin ve iki küçük haylazın gözbebeği olmanın her gün tadını çıkarıyordu Kim sabah erken kalkarsa daha yüzünü yıkamadan yanında alıyordu soluğu bizden önce davranıp da annemin gözünden kaçıp yattığımız sobalı odaya aleleacele girmezse eğer Kar yağıyorsa sobanın dibinde ,güneşli bir hava varsa bahçede ağaçların tepesinde ya da çocukların peşinde vaktini geçiriyor bu arada büyük bir hızla da büyüyordu Yumak Her hafta sonu kardeşim ve ben banyo yaptıktan sonra işi şımarıklığa vuruyor banyonun kapısında sırasını bekleyerek annemin titiz gönlünü fethediyordu ''Ay ben bu kediyi yerimŞuna bakBir de banyo sırası bekliyor'' deyince annem biraz daha yükseltiyordu sesini rica minnet banyo içinSaç kurutma makinasının sesine dayanamasa da sıcak sobanın başında minder üstünde tüylerini yalayarak kurulanmak en büyük keyfiydi biz annemin pazar kurabiyelerinden çizgifilm eşliğinde atıştırırken Yıllar geçiyor biz kardeşimle müstakil evimizin küçük bahçesinde birlikte oyun oynayamayacak kadar büyüdüğümüzü hissediyordukYumak da bunu bilmiş olacak artık arada bir evin yolunu unutuyor,ancak çok acıktığında bahçe kapısını bulduruabiliyordu Ya da mahalleden bizim kedimiz olduğunu bilen biri tutup da getirene kadar geziyordu mahallenin diğer kedileriyle Günler geçtikçe kilo aldığını zannettiğimiz Yumak''ımızı bir öğleden sonrası odunlukta yerde yatarak minik henüz sesi çıkmayan,gözü görmeyen yavrularını şefkatle yalarken bulmuştukBüyük bir heyecanla kardeşimi fotbol sahasından çağırmak için koşuyor,bir yandan da şaşkınlığımı gizleyemeyerek bağırıyordum '' KOŞ! KOŞ! TORUNLARIMIZ OLDU ''diye Çocuk yüreğimizde biz Yumak''ın ebeveynleriydik ve eğitip hayata hazırlıyorduk ya onuHani bir de sahiplenmiştikBir anormallik yoktu fikrimizce bir kediye annelik ya da babalık yapmaktaFeryadım komşuların gözünden de kaçmamış olmalı ki artık bizi her gördüklerinde ''SİZİN TORUNLAR NASIL?BÜYÜYORLAR MI?'' diye sormaktan kendilerini alamıyorlardıBiz kardeşimle o güne kadar onun cinsiyetinden bile habersiz sahiplenivermiştik Yumak''ımızı Yıllar geçti üstünden Ne kedimiz bizi,ne biz onu bırakmaya niyetli değildik elbetAma her 6 ayda dünyaya gelen 6''şar yavru mahallelinin korkulu rüyası haline gelmiştiYaramaz yavrular insana alışık olunca nerde açık kapı bulsalar giriyorlar,nerde insan görseler sokuluyorlardı yanına Annelerini eğitmiştik ama sürekli doğan yavruların hepsine aynı eğitimi vermek artık bizi aşar olmuştu Bir akşam üstü babam işten elinde kocaman bir mukavva kutuyla geldiTaşınmıyorduk herhangi bir eşya da almamıştı eve boştu kutu Hissetmişcesine huysuzlandı YumakYavrularını divan altlarına sakladı o akşamBulamadık Kardeşimle ben bir yandan ağlıyor,bir yandan yalvarıyorduk babama komşularımızı rahatsız ettiğimizi bile bile Evde bir ölüm yası hakim,babannem dahil kimse göz göze gelmemeye çalışıyordu Yumak''la Önünüze koyduğumuz çok sevdiği ciğerden bir parça dahi almıyor adeta protesto ediyordu kendisine yapılan haksızlığıAnlamıştı Ayrılık çanları çalıyordu yıllar süren bir sokak kedisi olarak dünyaya gelip bir evin baştacı haline gelen destansı öyküde Ve ertesi akşam teslim olmuştu gitmelere Hiç saklanmadıYavrularını emzirdiGetirip babamın ayakları dibine bıraktı hepsini tek tekGözlerinin içine uzun uzun baktı yemyeşil gözleriyle''HAYDİ ABBASVAKİT TAMAM'' diyordu''GİDELİM'' Yavruları tek tek yerleştirdik mukavvaya ve altına ilk geldiği gün uzandığı renkli minderi KEndisi girmedi kutuyaBaşı dik yürüdü arabaya doğru ve bir hamlede oturdu aşina haliyle iki koltuk arasına Bir yandan gözyaşalrımızı tutamıyor,bir yandan simsiyah tüylerini okşuyorduk son kez kardeşimleSoğuk bir Kasım akşamı onu Eskişehir''in eski balık pazarının girişine bıraktık öylece Önce ardımızdan gelecek gibi olduArabaya oturacaktı yine eski aşina edasıylaDayanamayacaktı ayrılığaBesbelliydi Ve ince,cılız bir ses geldi mukavvadan şefkat dileyen Döndü baktı ardı sıraYAvrularıydı ve ona ihtiyaçları vardı Hiçbiri onun kadar şanslı olamayacaktı bir evin üçüncü haylazı olacak kadar VAzgeçti bizimle gelmektenDöndü, Yürüdü, Ve gitti yavrularına Her seçim bir vazgeçiştir biliyordu kendi rahatından geçmiş,yavruları için yeni bir hayata yol alıyordu


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder