FrMaLeV

**CADIM** · 28-11-2007

yaşanmış gerçek hikaye başlıklı yazı Mumsema yaşanmış gerçek hikaye Forum Alev

: çirkin postacı :
Dünyanın bana zindan olduğu günlerdi Sanırım
birkaç defasında da
evden ağlayarak dışarı çıkmıştım Hayatım
kararmıştı da bir ışık
bekliyordum sanki ama yoktu İşte böyle
düşündüğüm günlerde
daire kapıma sıkıştırılmış bir Mektup buldum
Hayretle baktım
üzerinde göndericisi yazmayan zarfa Sonra odama
girip açtım

"Acıları paylaşmak insanların vazifesidir"
diyordu "Senin geçtiğin
sokakta ben de vardım Ama bir sokakta ya ben
olmamalıydım
veya paylaşılmamış acılarını içinde gezdiren bir
insan!"

Mektubun sonunda da isim yazmıyordu Peki kimdi
bu?
Kimdi, neden yazmıştı bu notu ve neden bana
yazmıştı?
Aslında hoş sözlerdiVe aslında bir mektuba da
deliler gibi
ihtiyacım vardı Acaba dediğini yapacak mıydı,
yazacak mıydı
her gün? Bunu zaman gösterecekti İlk gün
kafam karıştı
Hem kendi problemlerimi hem dün gelen mektubu,
hem de
yeni mektupların gelip gelmeyeceğini
düşünüyordum Sonraki gün
posta kutumda beyaz bir zarf buldum Kalbimin
çarptığını hissettim
Yazı aynıydı, odama girip okumaya başladım
mektubu

Bu inanılmazdı Bir bardak su içercesine
bitiverdi mektup
Doymadım! Bir bardak su daha almış gibi kendime
ve
susuzluğumu kandırır gibi yeniden okudum altı
sayfayı
Sanki tanıyordu beni, sanki yıllardır
dertleşiyordum onunla
Altıncı sayfanın sonunda diyordu ki; "Yarın yine
yazacağım"
Yarın yine yazdı, öbür gün yineVe sonraki
günler yine yazdı

Her mektubunun sonunda, yarın yine yazacağına
ait not vardı
ve her gün de dediğini yapıyordu Her gün
işyerinden dönerken
kalbim çarpıyordu heyecanla Her gün
görüyordum posta kutumun
bugün de boş olmadığını ve gariptir; artık
yapayalnız olmadığımı,
kalbimin boş olmadığını hissediyordum Bu
mektuplar yüreğime
giriyor sıkıntılarımı eritiyor ve beni yarınlara
doğru itiyordu
Zannediyordum ki; bunlar olmadan yaşayamayacağım
Öylesine alışmıştım ki onlara, olmasalar sanki
nefes alamayacağım!
Vakit buldukça oturup eski mektupları bile
yeniden okuyordum
Zaman geçti ve zamanla beraber sıkıntılarımda
geçti
O günlerden geriye sadece eski mektuplar kaldı
Bir gün içimde
karşı koyamadığım bir merak peydahlandı; kimdi
bu?
Nasıl biriydi? Onunla ilgili her şeyi merak
etmeye başladım
O her gün yazıyordu ve nasılsa her gün yazmaya
devam edecekti
Bundan emin olduğum için de, yazılarında
anlattıklarından çok
nasıl bir kalemle yazdığına, neden bu kağıdı
seçtiğine, yazı stiline
aklımı takmaya başladım Yazıları öylesine
deva olmuştu ki bana,
onunla ilgili her şey de mükemmel olmalıydı Ama
her şey

O gün evde kalmıştım Kahvaltı yapmış ve bu
harika mektupların
en azından nasıl birisi tarafından getirildiğini
görmeyi koymuştum
kafama Öğle vaktine doğru sokağa giren
postacıyı gördüm
Koşarak aşağı indim Mektubumu kutuya
bırakmıştı, eli henüz
havadaydıGöz göze geldik Aman Allahım
Aman Allahım,
bu ne kadar çirkin bir adamdı böyle! Dondum
kaldım O da başını
eğdi döndü ve gitti Orda öylesine bekliyordum
şimdi
Kutuyu açıp mektubu bile alamıyordum Bunca
zaman, bunca
güzel bir mektubu, bu kadar çirkin biri mi
taşımıştı? O öptüğüm,
kokladığım, göğsüme bastırdığım, yastığımın
üzerine koyduğum
mektuplarıma benden önce bu adamın mı eli
değmişti?
Saçmaladığımı biliyordum ama böylesine güzel
duygularıma
bu çirkin yaratık karıştı diye az önce getirdiği
zarfı alamıyordum
Kapıyı açtım, dışarı çıkıp bir adım attım
Çoktan gitmişti Neye olduğunu bilmiyordum ama
çok kızgındım Zarfa dokunmadan çıktım yukarıya
Odama girdim, eski mektuplarıma baktım
Biliyordum, onlar benim
en zor günlerimle bugünüm arasında köprü
olmuşlardı, ama onlara da dokunamadım Bu
güzelliğe bu çirkinliği yakıştıramıyordum!

Ertesi gün iş dönüşü baktım ki, kutuda hâlâ o
aynı kirli mektup var!
Almadım Sonraki gün baktım; aynı mektup yine
yapayalnız beklemekte
Bir kaç gün sonra ise kutuya bile dönüp
bakmamaya başladım
Altı yedi hafta sonra dünya yine karanlık
gelmeye başladı bana
Bir dosta, bir morale ölürcesine ihtiyaç duymaya
başladım
Her şey çok ağırlaşmıştı yeniden Uyku bile
uyuyamıyordum
Mektup aklıma geldiğinde gece yarısını
geçiyordu Tereddüt
bile etmeden aşağı indim, kutumu açtım ve
mektubu aldım

Bir saat içinde üç defa okumuş, özlemiş olarak
göğsüme bastırmış
ve uzun zamandır ilk defa böylesine huzur içinde
uyuyabilmiştim
Bunlar benim ilacımdı biliyordum En çok o gün
merak etmiştim,
bir daha ne zaman yeni bir mektup geleceğini
Ve o akşam gözlerime inanamadım; kutumda mektup
vardı Yazı aynıydı, zarfta yine isim
yoktu Üstelik bunda postanenin damgası da
yoktu

Açtım zarfı;içindeki kısacık mektupta şunlar
yazıyordu;
"Sana gelmiş bir mektubu kırk sekiz gün
okumamakla ne kazandığını
bilmiyorum Ama artık benim sana yazmaya
vaktim olmayacak
Çünkü tayinim çıktı ve bugün başka bir şehre
gidiyorum Hoşçakal!

Çirkin Postacı"

Donmuş kalmıştım şimdi Derin bir pişmanlık
düğümlendi boğazıma,
hıçkırarak eve girdim Çantamı açtım;
tarakların,rujların ve diğer
karışıklığın arasında bulduğum mavi göz
kalemiyle, bir kağıda;
"Lütfen bana tekrar yaz" yazıp posta kutuma
koydum

Bir daha hiç kilitlemediğim kutuda,
aynı notum iki yıldır yapayalnız bekliyor

nesemcim · 28-11-2007

Bizi sevenlerin değerini bilmeliyiz
yoksa avuçlarımızdan kayıp gidiverir
bir dahada bulamayız öyle sevenleri
Eline sağlık

28-11-2007	#1
Profil Bilgileri CADIM	yaşanmış gerçek hikaye yaşanmış gerçek hikaye başlıklı yazı Mumsema yaşanmış gerçek hikaye Forum Alev : çirkin postacı : Dünyanın bana zindan olduğu günlerdi Sanırım birkaç defasında da evden ağlayarak dışarı çıkmıştım Hayatım kararmıştı da bir ışık bekliyordum sanki ama yoktu İşte böyle düşündüğüm günlerde daire kapıma sıkıştırılmış bir Mektup buldum Hayretle baktım üzerinde göndericisi yazmayan zarfa Sonra odama girip açtım "Acıları paylaşmak insanların vazifesidir" diyordu "Senin geçtiğin sokakta ben de vardım Ama bir sokakta ya ben olmamalıydım veya paylaşılmamış acılarını içinde gezdiren bir insan!" Mektubun sonunda da isim yazmıyordu Peki kimdi bu? Kimdi, neden yazmıştı bu notu ve neden bana yazmıştı? Aslında hoş sözlerdiVe aslında bir mektuba da deliler gibi ihtiyacım vardı Acaba dediğini yapacak mıydı, yazacak mıydı her gün? Bunu zaman gösterecekti İlk gün kafam karıştı Hem kendi problemlerimi hem dün gelen mektubu, hem de yeni mektupların gelip gelmeyeceğini düşünüyordum Sonraki gün posta kutumda beyaz bir zarf buldum Kalbimin çarptığını hissettim Yazı aynıydı, odama girip okumaya başladım mektubu Bu inanılmazdı Bir bardak su içercesine bitiverdi mektup Doymadım! Bir bardak su daha almış gibi kendime ve susuzluğumu kandırır gibi yeniden okudum altı sayfayı Sanki tanıyordu beni, sanki yıllardır dertleşiyordum onunla Altıncı sayfanın sonunda diyordu ki; "Yarın yine yazacağım" Yarın yine yazdı, öbür gün yineVe sonraki günler yine yazdı Her mektubunun sonunda, yarın yine yazacağına ait not vardı ve her gün de dediğini yapıyordu Her gün işyerinden dönerken kalbim çarpıyordu heyecanla Her gün görüyordum posta kutumun bugün de boş olmadığını ve gariptir; artık yapayalnız olmadığımı, kalbimin boş olmadığını hissediyordum Bu mektuplar yüreğime giriyor sıkıntılarımı eritiyor ve beni yarınlara doğru itiyordu Zannediyordum ki; bunlar olmadan yaşayamayacağım Öylesine alışmıştım ki onlara, olmasalar sanki nefes alamayacağım! Vakit buldukça oturup eski mektupları bile yeniden okuyordum Zaman geçti ve zamanla beraber sıkıntılarımda geçti O günlerden geriye sadece eski mektuplar kaldı Bir gün içimde karşı koyamadığım bir merak peydahlandı; kimdi bu? Nasıl biriydi? Onunla ilgili her şeyi merak etmeye başladım O her gün yazıyordu ve nasılsa her gün yazmaya devam edecekti Bundan emin olduğum için de, yazılarında anlattıklarından çok nasıl bir kalemle yazdığına, neden bu kağıdı seçtiğine, yazı stiline aklımı takmaya başladım Yazıları öylesine deva olmuştu ki bana, onunla ilgili her şey de mükemmel olmalıydı Ama her şey O gün evde kalmıştım Kahvaltı yapmış ve bu harika mektupların en azından nasıl birisi tarafından getirildiğini görmeyi koymuştum kafama Öğle vaktine doğru sokağa giren postacıyı gördüm Koşarak aşağı indim Mektubumu kutuya bırakmıştı, eli henüz havadaydıGöz göze geldik Aman Allahım Aman Allahım, bu ne kadar çirkin bir adamdı böyle! Dondum kaldım O da başını eğdi döndü ve gitti Orda öylesine bekliyordum şimdi Kutuyu açıp mektubu bile alamıyordum Bunca zaman, bunca güzel bir mektubu, bu kadar çirkin biri mi taşımıştı? O öptüğüm, kokladığım, göğsüme bastırdığım, yastığımın üzerine koyduğum mektuplarıma benden önce bu adamın mı eli değmişti? Saçmaladığımı biliyordum ama böylesine güzel duygularıma bu çirkin yaratık karıştı diye az önce getirdiği zarfı alamıyordum Kapıyı açtım, dışarı çıkıp bir adım attım Çoktan gitmişti Neye olduğunu bilmiyordum ama çok kızgındım Zarfa dokunmadan çıktım yukarıya Odama girdim, eski mektuplarıma baktım Biliyordum, onlar benim en zor günlerimle bugünüm arasında köprü olmuşlardı, ama onlara da dokunamadım Bu güzelliğe bu çirkinliği yakıştıramıyordum! Ertesi gün iş dönüşü baktım ki, kutuda hâlâ o aynı kirli mektup var! Almadım Sonraki gün baktım; aynı mektup yine yapayalnız beklemekte Bir kaç gün sonra ise kutuya bile dönüp bakmamaya başladım Altı yedi hafta sonra dünya yine karanlık gelmeye başladı bana Bir dosta, bir morale ölürcesine ihtiyaç duymaya başladım Her şey çok ağırlaşmıştı yeniden Uyku bile uyuyamıyordum Mektup aklıma geldiğinde gece yarısını geçiyordu Tereddüt bile etmeden aşağı indim, kutumu açtım ve mektubu aldım Bir saat içinde üç defa okumuş, özlemiş olarak göğsüme bastırmış ve uzun zamandır ilk defa böylesine huzur içinde uyuyabilmiştim Bunlar benim ilacımdı biliyordum En çok o gün merak etmiştim, bir daha ne zaman yeni bir mektup geleceğini Ve o akşam gözlerime inanamadım; kutumda mektup vardı Yazı aynıydı, zarfta yine isim yoktu Üstelik bunda postanenin damgası da yoktu Açtım zarfı;içindeki kısacık mektupta şunlar yazıyordu; "Sana gelmiş bir mektubu kırk sekiz gün okumamakla ne kazandığını bilmiyorum Ama artık benim sana yazmaya vaktim olmayacak Çünkü tayinim çıktı ve bugün başka bir şehre gidiyorum Hoşçakal! Çirkin Postacı" Donmuş kalmıştım şimdi Derin bir pişmanlık düğümlendi boğazıma, hıçkırarak eve girdim Çantamı açtım; tarakların,rujların ve diğer karışıklığın arasında bulduğum mavi göz kalemiyle, bir kağıda; "Lütfen bana tekrar yaz" yazıp posta kutuma koydum Bir daha hiç kilitlemediğim kutuda, aynı notum iki yıldır yapayalnız bekliyor

28-11-2007	#2
Profil Bilgileri nesemcim	--->: yaşanmış gerçek hikaye Bizi sevenlerin değerini bilmeliyiz yoksa avuçlarımızdan kayıp gidiverir bir dahada bulamayız öyle sevenleri Eline sağlık


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder