FrMaLeV

**börütegin_52** · 05-11-2007

Adolf Hitler başlıklı yazı Mumsema Adolf Hitler Forum Alev

Yirminci yüzyılın başlarında Viyana sanatın, müziğin, eğlencenin ve neşenin şehriydi Kimileri mimari güzelliğinin Paris'e rakip olduğunu iddia ediyordu Johann Strauss -genç olan- birkaç yıl önce ölmüştü Onun bestelemiş olduğu Mavi Tuna, şehrin sokaklarında tüm heybetiyle dolaşıyordu Nehir kenarlarında birbirinden o kadar farklı insan yaşıyordu ki, nehre kimi zaman "Irkların Anayolu" deniliyordu

Ayrıca Viyana bir imparatorluk şehriydi İmparator Franz Joseph 50 yıldan fazla süredir Habsburg tahtındaydı Habsburglar İspanya'yı, Hollanda'yı ve Macaristan'ı yönetmiş, 700 yıldan fazla süredir varolan bir imparatorluktu Ancak imparatorlarının kendisi gibi Habsburg İmparatorluğu da yaşlanmaktaydı Rusya'nın dışında Avrupa'nın en büyük ülkesini yönettiği halde çöküş başlamıştı Ancak bu çöküşü, şan ve şöhret için şehre doluşan sanatçılar göremiyordu

Şehrin merkezine "iç şehir" deniliyordu Daha önceden surlar içinde kalan bu bölge şehrin en ünlü caddesi olan Ringstrasse ile çevriliydi ve İmparatorluk Sarayı, sanat ve tarih müzeleri, St Stephen Katedrali ve Viyana Üniversitesi'ni barındırıyordu Bu şehre gelen iki genç adam şanslarını aramak için birlikte bir oda tuttular

İlk önce ressam olan gelmiş ve mütevazı odaya yerleşmişti Oldukça ufak olan oda iki genci ancak barındırıyordu Odaya iki portatif yatak, genişçe bir masa ve iki sandalye sıkıştırılınca hareket edebilecek alanları kalmamıştı Genç ressam pencerenin dışındaki saksılıkta biraz sosis, ekmek ve süt bulunduruyordu Hemen çalışmaya ve ileride tamamlayacağı taslakları çizmeye başlamıştı

Birkaç gün sonra arkadaşı Gus da geldi Beraberinde hoş lezzetler getirmişti: Kızarmış domuz eti, taze pişmiş fasulye, peynir, jambon ve kahve

"Büyük ve güzel şehir Viyana'ya hoş geldin" diye bağırdı ressam

"Sana etrafı göstermek için sabırsızlanıyorum Opera binasını görmelisin Muhteşem"

Gus önce yemek yemek istediğini söyledi İki genç mükellef bir yemekten sonra keşfedecekleri şehri gezmeye çıktılar Gus büyük bir tur yapmıştı ama mütevazı odalarına döndükleri için mutluydu, çünkü uzun süren yolculukla yorulmuştu

Gus müzisyendi ve bir piyanoya ihtiyacı vardı Aradığını devlete ait bir rehine dükkanında buldu Piyano, birlikte yaşayacakları ilk soruna yol açmıştı Ufacık olan odaya sığdırmaya imkan yoktu Genç sanatçılar ufak odalarına verdikleri kiranın iki katını verip koridorun sonundaki daha büyük başka bir odaya geçtiler

Sonraki gün müzisyen giriş sınavlarını verdiği Müzik Akademisi'ne kaydını yaptırdı Arkadaşının erken gelen başarısını kıskanan ressam içe dönük ve alıngan bir ruh haline bürünmüştü Ufak bir olay yüzünden bile sinir krizi geçiriyordu Zaman geçtikçe Gus'un akademideki başarısıyla ilgilenmemeye başladı Bir keresinde genç müzisyen eve akademiden bir kız arkadaşını getirdiğinde inanılmaz derecede kızdı Kızlarla erkeklerin aynı okulda okuduğu sistemi desteklemiyordu

Ressamın elinde Güzel Sanatlar Akademisi'nden ünlü bir profesöre yazılmış bir referans mektubu olduğu halde bunu kullanma fikrinden, çalışmalarının bahsedildiği kadar iyi çıkmayacağı düşüncesiyle nefret ediyordu Birçok kere odalarından elinde portfolyosuyla çalışmalarını göstermek için çıkmış ancak cesaretini yitirerek görüşmeye gidememişti En sonunda Gus'a akademinin onu kabul etmediğini söyledi Yetersizlikleri yüzünden öfke krizlerine girip etrafında gördüğü adaletsizliğe isyan ediyor ve bu davranışlarıyla arkadaşını korkutuyordu

Gus, ressamın kendine kurduğu tutumlu ve zorluklara dayalı hayata hayranlık duyuyordu Arkadaşı günlerce sadece süt, ekmek ve tereyağı yiyerek yaşıyor ve daha fazla para biriktirebilmek için pantolonlarını ütüye göndermiyor, yatağının şiltesinin altına koyarak düzleştiriyordu Her şeye rağmen müziğe olan ortak tutkuları aralarında özel bir bağ yaratmıştı Hatta ressam operayı Gus'tan daha fazla seviyordu

Ressam o basit ve yavan hayatında biriktirdiği parayla opera ya da tiyatroya gidiyordu Gus'la beraber iki krona kadınların giremedikleri gösteriyi seyretmek için bilet alırlardı Geceleri belli saatte kapılarını kapayan binadaki odalarına gidebilmek için çoğunlukla gösteri bitmeden önce çıkarlardı Eğer çok gecikmişlerse kapıcıyı uyandırır ve bahşiş verirlerdi Döndükleri zaman ressam Gus'ı kaçırdıkları bölümleri çalması için ikna ederdi

Viyana'nın eğlence aleminde genç sanatçıların günlerini kadınlarla renklendirecek ne paralan, ne zamanlan, ne de eğilimleri vardı Bu konuda yaptıkları tek şey şehrin Spittelberggasse denilen kesimine gidip cinselliğin en çirkin yüzüne ahmakça bakmaktı

Gus akademideki eğitimine devam ederken ressam da çılgın bir çalışına dönemine girmişti Sanki arkadaşının ilerlemesinin verdiği itibara yetişmeye çalışıyordu Çizdiği taslakların dışında Viyana için yapabileceği mimari gelişim projeleri için de taslaklar çiziyordu Yoksulların oturduğu şekilsiz konutları yıkıp yerlerine örnek binalar yerleştirmek istiyordu Daha sonra müzikal bestelemeye çalıştı, hatta dekor ve kostüm çizimleri bile yaptı Bu çalışmaları Gus'ın başarısıyla aynı döneme denk düştü, üç bestesi söylendi ve yaylılar için sexteti çalındı

Yaz geldiğinde iki genç ayrılacaklardı Gus, anne ve babasının yanına gidecekti Ressam da akrabalarını ziyaret edeceğini söylemişti Ayrıldıkları sırada Gus, arkadaşının odalarının böcek istilasına uğradığını mırıldandığını duydu Bu sözler oda arkadaşlıklarının son cümlesiydi

Ressam Viyana'ya 1908 yazının sonuna doğru döndü Bir kez daha Sanat Akademisi'nden ret cevabı aldı Taslakları sınava girmesi için yeterli bulunmamıştı Daha harap ve bakımsız bir binaya taşındı ve giderken Gus'a hiçbir not bırakmadı

Sonraki yıl genç ressam iki kez daha yer değiştirecekti Son taşınışından sonra artık kalıcı bir adresi olmayacaktı Viyana caddelerinde dolaşan kimliksiz ve isimsiz bir serseri haline gelmişti Başını yaslayacak nereyi bulursa orada uyuyordu Parklarda, kapı kenarlarında, banklarda ve yoksullar için yapılmış ucuz otellerde uyuyordu Durumunu değerlendiriyor, tekrar tekrar onu Viyana'ya getiren sebepleri düşünüyordu Artık profesöre yazılan mektubu vermediği için kendini lanetlemeye başlamıştı

Reddedilişlerinin sebebinin taslaklarının yetersizliği olduğu fikrini bir türlü kabul edemiyordu Eğer biraz parası olsaydı her şeyi değiştirip düzeltebileceğine inanıyordu Onları çeşitli çarpıcı fikirleri ile ikna edebilirdi Yeteneği sınır tanımayacaktı Sadece çizim ve resim yapmayacaktı, onlara müzikal yeteneğini de gösterecekti Zaten niye bir müzikalin sahne dekorunu ve kostümlerini çizmemişti ki? Hatta müzikalinin zafere ulaşacağı binayı da tasarlayabilirdi

Gündüzleri şehrin merkezinde gördüğü muhteşem binalar ve olağanüstü konaklar onu intikam düşüncelerine dalmaya itiyordu Ama o da onlar gibi olacaktı Hatta belki Sanat Akademisi'ni bombalayacaktı

Geceleri gizlice bulduğu köşelerde uyurken Gus'un başarısızlığa uğradığını hayal ediyor ve çok ünlü bir sanatçı olan kendisinin ona hayatta kalabilmesi için yüklü miktarda para verdiğini düşlüyordu

Kısa bir süre sonra günleri gecelerine karışır oldu Akıllılıkla delilik arasındaki ince çizgide gelir gider oldu Düşünceleri gerçekle olan tutarlılıklarını kaybetmişti Bazı zamanlarsa mantıklı düşünmeye başlıyor, yeteneklerini sıralıyor ve hayata dönmek için savaşması gerektiğine inanıyordu

Yapması gereken ilk şey sokaklardan kurtulmaktı İşçilerin toplu olarak kaldıkları bir barınağa gidip bir süre orada evsizlerle birlikte yaşadı Ancak oradaki gürültüden ve pislikten nefret ediyordu En sonunda kiliseye gitti, beraberinde taşıdığı giysilerin çoğunu sattı ve bu parayla düşkünler için yapılan ve Epstein adındaki bir ailenin işlettiği bir barınağa yerleşti

Sokaklardan kurtulmuştu ama dibe vurduğunu da anlamıştı Zorla banyo yaptırılıyor, dezenfekte ediliyor, çorba ve ekmekten oluşan akşam yemeğini almak için sıraya giriyordu Onun gibi özel hayatına değer veren biri için bu, kendisine yapılabilecek en büyük hakaretti

Bir sonraki aşama, üretken bir yaşama dönebilmek için az da olsa para biriktirebileceği bir iş bulmaktı Kışın kar küreği, bavul taşıdı, hatta dilenmeyi bile denedi Ama beceremedi

Sonunda barınakta onun gibi ressam olan bir adamla tanıştı İkisine de yardım edebilecek bir plan yaptılar Genç ressam normalden iki kat daha büyük ebatta kartpostallar resmedecek, arkadaşı da kapı kapı dolaşıp turistlere satacaktı Tek sorun malzeme alacak parayı bulmaktı Bir zamanlar asla yapmayacağını söylediği şeyi yaptı ve anne babasından borç istedi

Para eline geçtiğinde ressam yuvarlanmış olduğu çukurdan bir basamak yukarı çıkabilecekti Boya malzemelerinin en gereklilerini alarak erkeklerin kaldığı bir otel odasına taşındı Temiz ve fena döşenmemiş odası çok ufak olduğundan resim yapmak için otelin yazı odasını kullanıyordu Yeni arkadaşıyla yaptığı ortaklık iyi sonuç getiriyordu Yavaş yavaş eskiden olmak istediği, hayalini kurduğu sanatçı gibi olmaya başlamıştı Hatta saçını uzatmış, sakal bile bırakmıştı Kaldığı yerdeki diğer insanlarla da tanışmaya başlamıştı İnsanların arasına karıştığında duyduğu çekingenlik ve utangaçlık da yavaş yavaş azalıyordu

Aralarındaki konuşmalar çok geçmeden siyasete yönelmeye başladı Uzun süredir uyuşmuş olan düşünceleri bir tartışma grubunun lideri olana kadar gelişti Kimi zamanlar, resim yaparken etrafındakiler politika konuşmaya başladığında sessiz kalamayıp konuşmaya katılıyordu

Yeni aşkına kendini o kadar kaptırmıştı ki, ortaklığı bozulmuştu Meclise gidip saatlerce tartışmaları dinliyordu Bulabildiği ne varsa, yasak dergiler de dahil olmak üzere okuyordu

Genç ressam akademiye girmek için son bir çabada bulundu ama yine aynı sonuçla karşılaştı: Başarısızlık Bu arada ailesinden kalan miras bir şekilde eline geçti ama tutumlu olmaya alışmıştı Yaratıcı enerjisi ile siyasi eğitimini geliştirme isteği arasında gelir gider olmuştu Ancak sonunda kararını verdi

Olaylar birdenbire değişmeye başlamıştı Sanatçıdan çok teknik ressam olmakla eleştirilmişti, ressamdan çok da mimar Yine de çizimini ve suluboya resimlerini ilerletti, hatta yağlı boyayı da Bunların hepsini okul eğitimi almadan yapmıştı Sonraki yıllarda Viyana'daki günlerini "hayat okulum" olarak anacaktı

Ressam Viyana'da beş buçuk yıl kaldı Küçük bir kasabadan basit bir genç olarak gelmişti Büyük şehirde başına hem kötü olaylar gelmiş hem de duygusuz ve katı insanlarla karşılaşmıştı Defalarca reddedilmişti Yıllarca arkadaşsız, umutsuz ve parasız kalmıştı Dibin de dibine vurmuştu Deliliğe yaklaşmıştı Ancak hayatta kalmıştı Zengin olamamıştı ama ailesinden kalan para olmasa bile aynı şekilde yaşamaya devam edebileceğini biliyordu Şehri terk ettiğinde yılların deneyimi ile sertleşmiş, politika ateşi ile yanan bir adam haline gelmişti

Viyana'yı ressam olarak terk etmişti ama dönecekti

Evet, tahmin edileceği gibi Viyana'nın en şaşalı günlerinin zenginliği içinde kendine bir yer edinmeye çalışan bu ressam, tarihin en gaddar ve en kötü adamı olarak kabul edilen Adolf Hitler'den başkası değildi

Bu adam, birçok ülkenin nüfusundan da fazla sayıda insanın ölümünden sorumluydu Tek başına karar vererek bir ırka, Musevilere karşı soykırımı resmi hükümet politikası yaptı

Alman ulusunu kabuslarının içine soktu İngiliz ve Fransız sömürge imparatorluklarının parçalanmasından ve savaştan sonra iflaslarından sorumluydu Bütün hatalarına ve başarısızlıklarına rağmen imparatorluklar dünyada belli bir denge sağlıyorlardı Yeni ulusların demokrasiyi doğru uygulayabileceklerini göstermeleri, ondan da önce kendilerini yönetebilecek güçte olduklarını kanıtlamaları gerekmekteydi Hitler, kendi başlattığı savaş sırasında, bizlerin de yardımıyla Rus komünizminin güçlenmesine de neden olmuştur

Hitler'in John Toland tarafından yazılan biyografisinde "O ayrıca geniş kitlelerde hayranlık ve sevgi uyandırmış ve milyonlarca insanın ideali, umudu olmuştu" denmektedir

Başka tarihçiler tarafından belirtilmektedir ki, eğer Hitler Yahudilere saldırıya geçmeden önce, 1930'ların başlarında ölseydi tarih sayfalarına en önemli Alman ve Avrupalı liderlerden biri olarak geçebilirdi Alman ulusunun kırılan gururunu onarmıştı Her şeyden öte Alman ekonomisini yaşadığı en korkunç enflasyondan kurtarmıştı 1980'lerin enflasyon ölçüleri içinde bile bir el arabası dolusu parayla bir somun ekmek almaya gitmeyi düşünmek olanaksızdır

1920'lerin Almanya'sı enflasyonun bir ülkeyi harap eden etkisini çok ciddi yaşamıştır Hitler Almanyası'nın ekonomik anlamda düzlüğe çıkabilmesi büyük ölçüde savaş dönemi üretiminden kaynaklanmaktadır

Hitler için söylenenin aksine, eğer Churchill 1930'lu yılların başında ölseydi, İngiltere'de oldukça zeki, gelecek vaat eden ama tarih sayfalarında sadece Birinci Dünya Savaşı'ndakî Gelibolu felaketindeki başarısızlığı ile yer alan birisi olarak hatırlanacaktı

İngilizce konuşan dünya, Hitler'in Alman dinleyicilerini, Churchill'in kendilerini etkilediği gibi etkilediğini ve harekete geçirebildiğini kavramakta zorluk çekmektedir

İkinci Dünya Savaşı sırasında genç bir çocukken, günümüz Amerikası'ndakinden farklı bir vatanseverlik duygusuyla büyülenmiştik Bu kötü adama karşı yapılacak Haçlı seferine katılmak için sabırsızlanıyordum Odam savaş haritaları ile çarpışmaların, seferlerin hatlarını belirten çizimlerle doluydu

Tek hayalim orduya katılıp Hitler'i canlı olarak esir almak ve sonra ona akla hayale gelmeyecek eziyetler yapmaktı Hitler, Goering, Himmler ve Goebbels celladın ilmiğinden kaçabildiler Bunlardan daha az tanınan diğer Naziler mahkemeye çıkarıldığında sadece bir kişi duruşmanın yasallığını sorguladı Bu kişi eski Amerikan başkanlarından birinin oğlu olan Ohio Senatörü Robert A Taft'dı

John F Kennedy, Cesur Profiller adlı kitabında Senatör Taft'tan söz ederken, onun 6 Ekim 1946 tarihinde Ohio'daki Kenyon College'da Nazi savaş suçlularının yargılandığı Nuremberg Duruşması ile ilgili konuşmasından şu alıntıyı yapmıştı:

Bir dönem Alman ulusunun liderleri olan bu insanların, ne kadar alçak ve aşağılık olurlarsa olsunlar, asılmalarının savaşı engelleyebileceği yaklaşımını şüphe ile karşılıyorum, çünkü hiç kimse kazanacağını düşünmeden savaş çıkarmaz Verilen hükümde intikam ruhunun hakim olduğunu ve bunun da adalete yer vermediğini düşünüyorum Mahkum edilmiş olan bu 11 adamın asılması, Amerikan tarihi için uzun yıllar pişman olacağımız bir leke olarak kalacaktır

Biz bu yargılamalar sırasında Rusların yargılamanın amacı ile ilgili görüşlerini -adalet değil de hükümet politikası olmasını- kabul ettik, bunun Anglo-Sakson gelenekleriyle ilgisi yoktur Bu siyaseti sanki adli usulmüş gibi göstererek adalet fikrinin Avrupa için uzun yıllar sürebilecek bir dönemde itibarını düşürdüğümüzü sanıyorum Durumu son bir kez değerlendirecek olursak, korkunç bir savaşın sonunda bile geleceğe daha fazla umutla bakabilmeliyiz, hatta düşmanlarımız bile kendilerine adil davrandığımıza inanabilmelidirler"

Böyle bir hüküm verilirken insanın Hazreti Süleyman'ın, kilisenin bütün azizlerinin ve hatta Tanrı ile oğlunun bilgeliğine sahip olması gerekir!

Hitler hayatının hangi noktasında yanlış yaptı? Tarihçiler on yıllardır bu soruyu soruyorlar Gelecek yüzyıllarda da sorulmaya devam edecek Acaba damarlarında Yahudi kanı dolaştığına dair gizli korkusu mu sebep olmuştu bazı şeylere? Tarihçi John Toland bile bu soruyu cevaplayamıyor

Yoksa genetik bir bozukluğu mu vardı? Deli miydi? İktidarın gücünü tattıktan sonraki bencillik mi? Yoksa Viyana'da yaşadığı zor günler mi neden olmuştu? O günlerde bazı Yahudilerin onu küçümsemesi ve aşağılaması mı? Birinci Dünya Savaşı sırasında yaşadıkları mı? Yoksa Versay Antlaşması'na karşı duyduğu nefret mi? Herkes farklı şeyler söyleyebilir Bilemiyoruz

Peki ya Senatör Taft'ın rasyonel fikri hakkında ne demeli? Zaman ilerledikçe kişilik sahibi ve cesur olduğunu söyleyebiliyoruz Ancak bu satırların yazarı, Senatör Taft'ın Nüremberg hükümlerine değinmekle yanlış yaptığını düşünüyor

Hitler'in ve Nazi uşaklarının günahları o kadar iğrençti ki hiçbir hukuk kitabında bu suçları karşılayacak bir ceza yer almamaktadır

Eğer gerçekten de Senatör Taft'ın dediği gibi hukuku geçmişi kapsar bir şekilde uygulayamıyorsak, şimdiki zaman için bir orta yol bulmamız gerekir ki sonraki adım olarak geleceğin hukukunu hazırlayabilelim Nüremberg yargılamaları sırasında Napoleon'un St Helena'ya sürgüne gönderilmesi gibi bir ceza uygulanmasını öneren düşünürler haklıydılar

Bütün Nazi liderleri gardiyan olmayan küçük bir adaya konulmalı ve uçaktan atılan yiyecekleri birbirlerine sunacakları bir düzen içinde yaşamak zorunda bırakılmalıydılar Birbirleriyle yüz yüze kalıp sefil hayatlarını böyle geçirmekten daha etkili bir ceza olamayacağını düşünüyorum

Adolf Hitler'e gelince, sonsuza kadar, bu dünyada özgür insanlar nefes aldığı ve yaşadığı sürece, ruhu lanetine mahkum olsun

**FromDarkness** · 05-11-2007

Daha önce verilmişti dostum

Lütfen arama yapmadan konu açmayalım

[Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

05-11-2007	#1
Profil Bilgileri börütegin_52	Adolf Hitler Adolf Hitler başlıklı yazı Mumsema Adolf Hitler Forum Alev Yirminci yüzyılın başlarında Viyana sanatın, müziğin, eğlencenin ve neşenin şehriydi Kimileri mimari güzelliğinin Paris'e rakip olduğunu iddia ediyordu Johann Strauss -genç olan- birkaç yıl önce ölmüştü Onun bestelemiş olduğu Mavi Tuna, şehrin sokaklarında tüm heybetiyle dolaşıyordu Nehir kenarlarında birbirinden o kadar farklı insan yaşıyordu ki, nehre kimi zaman "Irkların Anayolu" deniliyordu Ayrıca Viyana bir imparatorluk şehriydi İmparator Franz Joseph 50 yıldan fazla süredir Habsburg tahtındaydı Habsburglar İspanya'yı, Hollanda'yı ve Macaristan'ı yönetmiş, 700 yıldan fazla süredir varolan bir imparatorluktu Ancak imparatorlarının kendisi gibi Habsburg İmparatorluğu da yaşlanmaktaydı Rusya'nın dışında Avrupa'nın en büyük ülkesini yönettiği halde çöküş başlamıştı Ancak bu çöküşü, şan ve şöhret için şehre doluşan sanatçılar göremiyordu Şehrin merkezine "iç şehir" deniliyordu Daha önceden surlar içinde kalan bu bölge şehrin en ünlü caddesi olan Ringstrasse ile çevriliydi ve İmparatorluk Sarayı, sanat ve tarih müzeleri, St Stephen Katedrali ve Viyana Üniversitesi'ni barındırıyordu Bu şehre gelen iki genç adam şanslarını aramak için birlikte bir oda tuttular İlk önce ressam olan gelmiş ve mütevazı odaya yerleşmişti Oldukça ufak olan oda iki genci ancak barındırıyordu Odaya iki portatif yatak, genişçe bir masa ve iki sandalye sıkıştırılınca hareket edebilecek alanları kalmamıştı Genç ressam pencerenin dışındaki saksılıkta biraz sosis, ekmek ve süt bulunduruyordu Hemen çalışmaya ve ileride tamamlayacağı taslakları çizmeye başlamıştı Birkaç gün sonra arkadaşı Gus da geldi Beraberinde hoş lezzetler getirmişti: Kızarmış domuz eti, taze pişmiş fasulye, peynir, jambon ve kahve "Büyük ve güzel şehir Viyana'ya hoş geldin" diye bağırdı ressam "Sana etrafı göstermek için sabırsızlanıyorum Opera binasını görmelisin Muhteşem" Gus önce yemek yemek istediğini söyledi İki genç mükellef bir yemekten sonra keşfedecekleri şehri gezmeye çıktılar Gus büyük bir tur yapmıştı ama mütevazı odalarına döndükleri için mutluydu, çünkü uzun süren yolculukla yorulmuştu Gus müzisyendi ve bir piyanoya ihtiyacı vardı Aradığını devlete ait bir rehine dükkanında buldu Piyano, birlikte yaşayacakları ilk soruna yol açmıştı Ufacık olan odaya sığdırmaya imkan yoktu Genç sanatçılar ufak odalarına verdikleri kiranın iki katını verip koridorun sonundaki daha büyük başka bir odaya geçtiler Sonraki gün müzisyen giriş sınavlarını verdiği Müzik Akademisi'ne kaydını yaptırdı Arkadaşının erken gelen başarısını kıskanan ressam içe dönük ve alıngan bir ruh haline bürünmüştü Ufak bir olay yüzünden bile sinir krizi geçiriyordu Zaman geçtikçe Gus'un akademideki başarısıyla ilgilenmemeye başladı Bir keresinde genç müzisyen eve akademiden bir kız arkadaşını getirdiğinde inanılmaz derecede kızdı Kızlarla erkeklerin aynı okulda okuduğu sistemi desteklemiyordu Ressamın elinde Güzel Sanatlar Akademisi'nden ünlü bir profesöre yazılmış bir referans mektubu olduğu halde bunu kullanma fikrinden, çalışmalarının bahsedildiği kadar iyi çıkmayacağı düşüncesiyle nefret ediyordu Birçok kere odalarından elinde portfolyosuyla çalışmalarını göstermek için çıkmış ancak cesaretini yitirerek görüşmeye gidememişti En sonunda Gus'a akademinin onu kabul etmediğini söyledi Yetersizlikleri yüzünden öfke krizlerine girip etrafında gördüğü adaletsizliğe isyan ediyor ve bu davranışlarıyla arkadaşını korkutuyordu Gus, ressamın kendine kurduğu tutumlu ve zorluklara dayalı hayata hayranlık duyuyordu Arkadaşı günlerce sadece süt, ekmek ve tereyağı yiyerek yaşıyor ve daha fazla para biriktirebilmek için pantolonlarını ütüye göndermiyor, yatağının şiltesinin altına koyarak düzleştiriyordu Her şeye rağmen müziğe olan ortak tutkuları aralarında özel bir bağ yaratmıştı Hatta ressam operayı Gus'tan daha fazla seviyordu Ressam o basit ve yavan hayatında biriktirdiği parayla opera ya da tiyatroya gidiyordu Gus'la beraber iki krona kadınların giremedikleri gösteriyi seyretmek için bilet alırlardı Geceleri belli saatte kapılarını kapayan binadaki odalarına gidebilmek için çoğunlukla gösteri bitmeden önce çıkarlardı Eğer çok gecikmişlerse kapıcıyı uyandırır ve bahşiş verirlerdi Döndükleri zaman ressam Gus'ı kaçırdıkları bölümleri çalması için ikna ederdi Viyana'nın eğlence aleminde genç sanatçıların günlerini kadınlarla renklendirecek ne paralan, ne zamanlan, ne de eğilimleri vardı Bu konuda yaptıkları tek şey şehrin Spittelberggasse denilen kesimine gidip cinselliğin en çirkin yüzüne ahmakça bakmaktı Gus akademideki eğitimine devam ederken ressam da çılgın bir çalışına dönemine girmişti Sanki arkadaşının ilerlemesinin verdiği itibara yetişmeye çalışıyordu Çizdiği taslakların dışında Viyana için yapabileceği mimari gelişim projeleri için de taslaklar çiziyordu Yoksulların oturduğu şekilsiz konutları yıkıp yerlerine örnek binalar yerleştirmek istiyordu Daha sonra müzikal bestelemeye çalıştı, hatta dekor ve kostüm çizimleri bile yaptı Bu çalışmaları Gus'ın başarısıyla aynı döneme denk düştü, üç bestesi söylendi ve yaylılar için sexteti çalındı Yaz geldiğinde iki genç ayrılacaklardı Gus, anne ve babasının yanına gidecekti Ressam da akrabalarını ziyaret edeceğini söylemişti Ayrıldıkları sırada Gus, arkadaşının odalarının böcek istilasına uğradığını mırıldandığını duydu Bu sözler oda arkadaşlıklarının son cümlesiydi Ressam Viyana'ya 1908 yazının sonuna doğru döndü Bir kez daha Sanat Akademisi'nden ret cevabı aldı Taslakları sınava girmesi için yeterli bulunmamıştı Daha harap ve bakımsız bir binaya taşındı ve giderken Gus'a hiçbir not bırakmadı Sonraki yıl genç ressam iki kez daha yer değiştirecekti Son taşınışından sonra artık kalıcı bir adresi olmayacaktı Viyana caddelerinde dolaşan kimliksiz ve isimsiz bir serseri haline gelmişti Başını yaslayacak nereyi bulursa orada uyuyordu Parklarda, kapı kenarlarında, banklarda ve yoksullar için yapılmış ucuz otellerde uyuyordu Durumunu değerlendiriyor, tekrar tekrar onu Viyana'ya getiren sebepleri düşünüyordu Artık profesöre yazılan mektubu vermediği için kendini lanetlemeye başlamıştı Reddedilişlerinin sebebinin taslaklarının yetersizliği olduğu fikrini bir türlü kabul edemiyordu Eğer biraz parası olsaydı her şeyi değiştirip düzeltebileceğine inanıyordu Onları çeşitli çarpıcı fikirleri ile ikna edebilirdi Yeteneği sınır tanımayacaktı Sadece çizim ve resim yapmayacaktı, onlara müzikal yeteneğini de gösterecekti Zaten niye bir müzikalin sahne dekorunu ve kostümlerini çizmemişti ki? Hatta müzikalinin zafere ulaşacağı binayı da tasarlayabilirdi Gündüzleri şehrin merkezinde gördüğü muhteşem binalar ve olağanüstü konaklar onu intikam düşüncelerine dalmaya itiyordu Ama o da onlar gibi olacaktı Hatta belki Sanat Akademisi'ni bombalayacaktı Geceleri gizlice bulduğu köşelerde uyurken Gus'un başarısızlığa uğradığını hayal ediyor ve çok ünlü bir sanatçı olan kendisinin ona hayatta kalabilmesi için yüklü miktarda para verdiğini düşlüyordu Kısa bir süre sonra günleri gecelerine karışır oldu Akıllılıkla delilik arasındaki ince çizgide gelir gider oldu Düşünceleri gerçekle olan tutarlılıklarını kaybetmişti Bazı zamanlarsa mantıklı düşünmeye başlıyor, yeteneklerini sıralıyor ve hayata dönmek için savaşması gerektiğine inanıyordu Yapması gereken ilk şey sokaklardan kurtulmaktı İşçilerin toplu olarak kaldıkları bir barınağa gidip bir süre orada evsizlerle birlikte yaşadı Ancak oradaki gürültüden ve pislikten nefret ediyordu En sonunda kiliseye gitti, beraberinde taşıdığı giysilerin çoğunu sattı ve bu parayla düşkünler için yapılan ve Epstein adındaki bir ailenin işlettiği bir barınağa yerleşti Sokaklardan kurtulmuştu ama dibe vurduğunu da anlamıştı Zorla banyo yaptırılıyor, dezenfekte ediliyor, çorba ve ekmekten oluşan akşam yemeğini almak için sıraya giriyordu Onun gibi özel hayatına değer veren biri için bu, kendisine yapılabilecek en büyük hakaretti Bir sonraki aşama, üretken bir yaşama dönebilmek için az da olsa para biriktirebileceği bir iş bulmaktı Kışın kar küreği, bavul taşıdı, hatta dilenmeyi bile denedi Ama beceremedi Sonunda barınakta onun gibi ressam olan bir adamla tanıştı İkisine de yardım edebilecek bir plan yaptılar Genç ressam normalden iki kat daha büyük ebatta kartpostallar resmedecek, arkadaşı da kapı kapı dolaşıp turistlere satacaktı Tek sorun malzeme alacak parayı bulmaktı Bir zamanlar asla yapmayacağını söylediği şeyi yaptı ve anne babasından borç istedi Para eline geçtiğinde ressam yuvarlanmış olduğu çukurdan bir basamak yukarı çıkabilecekti Boya malzemelerinin en gereklilerini alarak erkeklerin kaldığı bir otel odasına taşındı Temiz ve fena döşenmemiş odası çok ufak olduğundan resim yapmak için otelin yazı odasını kullanıyordu Yeni arkadaşıyla yaptığı ortaklık iyi sonuç getiriyordu Yavaş yavaş eskiden olmak istediği, hayalini kurduğu sanatçı gibi olmaya başlamıştı Hatta saçını uzatmış, sakal bile bırakmıştı Kaldığı yerdeki diğer insanlarla da tanışmaya başlamıştı İnsanların arasına karıştığında duyduğu çekingenlik ve utangaçlık da yavaş yavaş azalıyordu Aralarındaki konuşmalar çok geçmeden siyasete yönelmeye başladı Uzun süredir uyuşmuş olan düşünceleri bir tartışma grubunun lideri olana kadar gelişti Kimi zamanlar, resim yaparken etrafındakiler politika konuşmaya başladığında sessiz kalamayıp konuşmaya katılıyordu Yeni aşkına kendini o kadar kaptırmıştı ki, ortaklığı bozulmuştu Meclise gidip saatlerce tartışmaları dinliyordu Bulabildiği ne varsa, yasak dergiler de dahil olmak üzere okuyordu Genç ressam akademiye girmek için son bir çabada bulundu ama yine aynı sonuçla karşılaştı: Başarısızlık Bu arada ailesinden kalan miras bir şekilde eline geçti ama tutumlu olmaya alışmıştı Yaratıcı enerjisi ile siyasi eğitimini geliştirme isteği arasında gelir gider olmuştu Ancak sonunda kararını verdi Olaylar birdenbire değişmeye başlamıştı Sanatçıdan çok teknik ressam olmakla eleştirilmişti, ressamdan çok da mimar Yine de çizimini ve suluboya resimlerini ilerletti, hatta yağlı boyayı da Bunların hepsini okul eğitimi almadan yapmıştı Sonraki yıllarda Viyana'daki günlerini "hayat okulum" olarak anacaktı Ressam Viyana'da beş buçuk yıl kaldı Küçük bir kasabadan basit bir genç olarak gelmişti Büyük şehirde başına hem kötü olaylar gelmiş hem de duygusuz ve katı insanlarla karşılaşmıştı Defalarca reddedilmişti Yıllarca arkadaşsız, umutsuz ve parasız kalmıştı Dibin de dibine vurmuştu Deliliğe yaklaşmıştı Ancak hayatta kalmıştı Zengin olamamıştı ama ailesinden kalan para olmasa bile aynı şekilde yaşamaya devam edebileceğini biliyordu Şehri terk ettiğinde yılların deneyimi ile sertleşmiş, politika ateşi ile yanan bir adam haline gelmişti Viyana'yı ressam olarak terk etmişti ama dönecekti Evet, tahmin edileceği gibi Viyana'nın en şaşalı günlerinin zenginliği içinde kendine bir yer edinmeye çalışan bu ressam, tarihin en gaddar ve en kötü adamı olarak kabul edilen Adolf Hitler'den başkası değildi Bu adam, birçok ülkenin nüfusundan da fazla sayıda insanın ölümünden sorumluydu Tek başına karar vererek bir ırka, Musevilere karşı soykırımı resmi hükümet politikası yaptı Alman ulusunu kabuslarının içine soktu İngiliz ve Fransız sömürge imparatorluklarının parçalanmasından ve savaştan sonra iflaslarından sorumluydu Bütün hatalarına ve başarısızlıklarına rağmen imparatorluklar dünyada belli bir denge sağlıyorlardı Yeni ulusların demokrasiyi doğru uygulayabileceklerini göstermeleri, ondan da önce kendilerini yönetebilecek güçte olduklarını kanıtlamaları gerekmekteydi Hitler, kendi başlattığı savaş sırasında, bizlerin de yardımıyla Rus komünizminin güçlenmesine de neden olmuştur Hitler'in John Toland tarafından yazılan biyografisinde "O ayrıca geniş kitlelerde hayranlık ve sevgi uyandırmış ve milyonlarca insanın ideali, umudu olmuştu" denmektedir Başka tarihçiler tarafından belirtilmektedir ki, eğer Hitler Yahudilere saldırıya geçmeden önce, 1930'ların başlarında ölseydi tarih sayfalarına en önemli Alman ve Avrupalı liderlerden biri olarak geçebilirdi Alman ulusunun kırılan gururunu onarmıştı Her şeyden öte Alman ekonomisini yaşadığı en korkunç enflasyondan kurtarmıştı 1980'lerin enflasyon ölçüleri içinde bile bir el arabası dolusu parayla bir somun ekmek almaya gitmeyi düşünmek olanaksızdır 1920'lerin Almanya'sı enflasyonun bir ülkeyi harap eden etkisini çok ciddi yaşamıştır Hitler Almanyası'nın ekonomik anlamda düzlüğe çıkabilmesi büyük ölçüde savaş dönemi üretiminden kaynaklanmaktadır Hitler için söylenenin aksine, eğer Churchill 1930'lu yılların başında ölseydi, İngiltere'de oldukça zeki, gelecek vaat eden ama tarih sayfalarında sadece Birinci Dünya Savaşı'ndakî Gelibolu felaketindeki başarısızlığı ile yer alan birisi olarak hatırlanacaktı İngilizce konuşan dünya, Hitler'in Alman dinleyicilerini, Churchill'in kendilerini etkilediği gibi etkilediğini ve harekete geçirebildiğini kavramakta zorluk çekmektedir İkinci Dünya Savaşı sırasında genç bir çocukken, günümüz Amerikası'ndakinden farklı bir vatanseverlik duygusuyla büyülenmiştik Bu kötü adama karşı yapılacak Haçlı seferine katılmak için sabırsızlanıyordum Odam savaş haritaları ile çarpışmaların, seferlerin hatlarını belirten çizimlerle doluydu Tek hayalim orduya katılıp Hitler'i canlı olarak esir almak ve sonra ona akla hayale gelmeyecek eziyetler yapmaktı Hitler, Goering, Himmler ve Goebbels celladın ilmiğinden kaçabildiler Bunlardan daha az tanınan diğer Naziler mahkemeye çıkarıldığında sadece bir kişi duruşmanın yasallığını sorguladı Bu kişi eski Amerikan başkanlarından birinin oğlu olan Ohio Senatörü Robert A Taft'dı John F Kennedy, Cesur Profiller adlı kitabında Senatör Taft'tan söz ederken, onun 6 Ekim 1946 tarihinde Ohio'daki Kenyon College'da Nazi savaş suçlularının yargılandığı Nuremberg Duruşması ile ilgili konuşmasından şu alıntıyı yapmıştı: Bir dönem Alman ulusunun liderleri olan bu insanların, ne kadar alçak ve aşağılık olurlarsa olsunlar, asılmalarının savaşı engelleyebileceği yaklaşımını şüphe ile karşılıyorum, çünkü hiç kimse kazanacağını düşünmeden savaş çıkarmaz Verilen hükümde intikam ruhunun hakim olduğunu ve bunun da adalete yer vermediğini düşünüyorum Mahkum edilmiş olan bu 11 adamın asılması, Amerikan tarihi için uzun yıllar pişman olacağımız bir leke olarak kalacaktır Biz bu yargılamalar sırasında Rusların yargılamanın amacı ile ilgili görüşlerini -adalet değil de hükümet politikası olmasını- kabul ettik, bunun Anglo-Sakson gelenekleriyle ilgisi yoktur Bu siyaseti sanki adli usulmüş gibi göstererek adalet fikrinin Avrupa için uzun yıllar sürebilecek bir dönemde itibarını düşürdüğümüzü sanıyorum Durumu son bir kez değerlendirecek olursak, korkunç bir savaşın sonunda bile geleceğe daha fazla umutla bakabilmeliyiz, hatta düşmanlarımız bile kendilerine adil davrandığımıza inanabilmelidirler" Böyle bir hüküm verilirken insanın Hazreti Süleyman'ın, kilisenin bütün azizlerinin ve hatta Tanrı ile oğlunun bilgeliğine sahip olması gerekir! Hitler hayatının hangi noktasında yanlış yaptı? Tarihçiler on yıllardır bu soruyu soruyorlar Gelecek yüzyıllarda da sorulmaya devam edecek Acaba damarlarında Yahudi kanı dolaştığına dair gizli korkusu mu sebep olmuştu bazı şeylere? Tarihçi John Toland bile bu soruyu cevaplayamıyor Yoksa genetik bir bozukluğu mu vardı? Deli miydi? İktidarın gücünü tattıktan sonraki bencillik mi? Yoksa Viyana'da yaşadığı zor günler mi neden olmuştu? O günlerde bazı Yahudilerin onu küçümsemesi ve aşağılaması mı? Birinci Dünya Savaşı sırasında yaşadıkları mı? Yoksa Versay Antlaşması'na karşı duyduğu nefret mi? Herkes farklı şeyler söyleyebilir Bilemiyoruz Peki ya Senatör Taft'ın rasyonel fikri hakkında ne demeli? Zaman ilerledikçe kişilik sahibi ve cesur olduğunu söyleyebiliyoruz Ancak bu satırların yazarı, Senatör Taft'ın Nüremberg hükümlerine değinmekle yanlış yaptığını düşünüyor Hitler'in ve Nazi uşaklarının günahları o kadar iğrençti ki hiçbir hukuk kitabında bu suçları karşılayacak bir ceza yer almamaktadır Eğer gerçekten de Senatör Taft'ın dediği gibi hukuku geçmişi kapsar bir şekilde uygulayamıyorsak, şimdiki zaman için bir orta yol bulmamız gerekir ki sonraki adım olarak geleceğin hukukunu hazırlayabilelim Nüremberg yargılamaları sırasında Napoleon'un St Helena'ya sürgüne gönderilmesi gibi bir ceza uygulanmasını öneren düşünürler haklıydılar Bütün Nazi liderleri gardiyan olmayan küçük bir adaya konulmalı ve uçaktan atılan yiyecekleri birbirlerine sunacakları bir düzen içinde yaşamak zorunda bırakılmalıydılar Birbirleriyle yüz yüze kalıp sefil hayatlarını böyle geçirmekten daha etkili bir ceza olamayacağını düşünüyorum Adolf Hitler'e gelince, sonsuza kadar, bu dünyada özgür insanlar nefes aldığı ve yaşadığı sürece, ruhu lanetine mahkum olsun

05-11-2007	#2
Profil Bilgileri FromDarkness	--->: Adolf Hitler Daha önce verilmişti dostum Lütfen arama yapmadan konu açmayalım [Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder