FrMaLeV

**dEbdEbE** · 01-02-2008

Mekke'nin Efendisi.. başlıklı yazı Mumsema Mekke'nin Efendisi.. Forum Alev

Şimdi lütfen gözlerinizi hafifçe kısın ve Mekke’den Medine’ye hicret (göç) etmek zorunda bırakılan “Kâinat’ın Efendisi”ni düşünün… Resul-i Âlişan Aleyhisselat-u Vesselâm Efendimiz, türlü işkence, zulüm ve ambargolardan sonra, nihayet doğup büyüdüğü Mekke’den de çıkarılmış, Medine’ye göçmek (Hicret) zorunda bırakılmıştır…

Düşünün ki, o Son Peygamber’dir…
Gerçektir, doğrudur, haklıdır Ama kalabalıklar Ebucehil’in, yani hatanın, günahın, yanlışın yanında yer almış (Kalabalık olmak, her zaman haklı olmak anl***** gelmiyor), Efendimiz, göç yolunda, yanındaki tek kişiyle kalmıştır O kişinin adı “Ebubekir”, lâkabı “Sıddık”dır
Sıddık’dır çünkü, Efendimiz’in hangi sözü, hangi davranışı olursa olsun, “O ne söylerse, ne yaparsa doğrudur!” diyecek kadar Efendimize sadıktır
Bu sadakati, göç esnasında endişelerine kaynak olur Takipçilerinden kurtulmak için sığındıkları mağaradan takipçilerinin seslerini duyduğunda, Efendimiz’in zarar göreceği endişesine kapılır
Efendimiz bunu hemen fark eder Fark eder etmez de, sevgili yoldaşını bir âyet meali ile teselli eder: “Korkma ey Ebubekir, Allah bizimledir”
Aynı saatlerde müşrikler Mekke’de bayram ediyor, Müslümanlar için her şeyin bittiğini, bir daha asla Mekke’ye dönemeyeceklerini sanıyorlardır
Ama öyle olmadı Resul-i Âlişan gidişinden sadece sekiz sene sonra geri döndü Mekke’yi fethetti
Devletler, kurumlar ve insanlar, bazen yenildiklerinde kazanırlar!

Resul-i Âlişan Aleyhisselat-u Vesselâm Efendimiz, öncelikle çok mütevazı bir insan Onun bu hali tüm siyer kitaplarında örnekleriyle uzun uzun anlatılır Bu öyle bir tevazudur ki; bir zamanlar kovulduğu Mekke’ye “fatih” olarak dönerken bile kalbinden en küçük bir “ben” izinin gölgelenmesini engellemiştir
Siyer kitaplarının tasvirinden anladığımız kadarıyla, Resul-i Ekrem Efendimiz, mübarek sakalı, “bindiği hayvanın yelesine değecek kadar” başını eğmiş, muzaffer bir komutan azametiyle değil, âdeta mazhar olduğu şereften mahçup bir vaziyette Mekke’ye girmiştir
O beden dilinde, tüm insanlığa, gururdan arınma mesajı vardır: “Yaptırılmazsa yapamam” idraki, bu mesajın özünü teşkil eder
Bugün “ben ben” diye göğsünü yumruklayan “dindar”ların kulakları çınlasın!
Muhtemelen bu örnekten hareketle, Bediüzzaman, “Muvaffakıyet sa’yın (çalışmanın) neticesi değildir, bir ikram-ı İlâhidir” demektedir
Resul-i Alişan Efendimiz, “beriki”ne (kendisi gibi inanlara ve yaşayanlara) sevgi-şefkat dolu, “öteki”ne (farklı yaşantıya) ise toleranslı ve alabildiğine müsamahakâr bir şahsiyet Hoşgörü bahsinde tam bir zirve… Ve son derece iyilik sever, bağışlayıcı bir Peygamber
Mekke fethi tamamlandığı zaman, vaktiyle kendisini Mekke’den kovan insanları bir yere topladı ve sordu: “Şimdi size ne yapacağımı düşünüyorsunuz?“
Normalde düşmanlarından intikam alması gerekiyordu Çünkü ona her türlü zulüm ve baskıyı yapmışlardı: Namaz kılarken başına çürük işkembe atmış, geçeceği yollara çukurlar açıp öldürmeye çalışmış, taşlamışlar, ambargo koymuşlar, nihayet doğduğu ve çok sevdiği Mekke’den kovmuşlardı
Ama artık o devir tarihe karışmıştı… Yeni devir Müslümanların devriydi Efendimiz’in eline intikam için fırsat geçmişti Geçmişte kendisine ve arkadaşlarına zulmeden düşmanlarına dilediğini yapabilecek durumdaydı İsterse öldürür, isterse süründürürdü! Ama onun böyle bir şey yapmayacağına emindiler Dediler ki: “Sen bağışlayan iyilik eden bir kardeşsin Bu kadar sana zulmettik, ama sen bize zulmedemezsin Kerem ve iyilik sahibi bir kardeşin oğlusun Bize sadece iyilik yapacağına inanıyoruz”
Efendimiz buyurdu ki: “Öyleyse gidin, hür ve serbestsiniz Size bugün kınama yoktur”
Buradan yola çıkan Büyük Selçuklu Sultanı Alpaslan, kendisini yok etmeye gelen Bizans İmparatoru Romen Diyojen’i (Romanos Diogenes) yenip esir aldıktan sonra karşısına oturtup sordu:
“Size şimdi ne yapacağımızı düşünüyorsunuz?”
Diyojen, cezalandırılacağı yolunda görüş açıklayınca, Sultan Alpaslan, tıpkı Peygamberi gibi konuştu: “Sizi serbest bırakıyorum”
Kendisini yok etmeye gelen düşmanının yanına muhafız verdi, cebine harçlık koydu ve ülkesine uğurladı (Ama kendi vatandaşları tarafından öldürüldü, çünkü Batı kültüründe kaybedenin hayat hakkı yoktur: Altta kalanın canı çıkar)
Tarihimizin içinde başka pek çok örnek var, ama yerimiz yok
Özetle diyeceğimiz şu ki, atalarımızın yüreği, Peygamber-i Âlişan Efendimiz’in yüreğiyle bir bütündü: Aynı yürek ritminde buluşmuşlar, aynı vicdan kıblesine yönelmişlerdi
Selçuklularla Osmanlıları büyüten, dönemlerinin zirvesi yapan sır budur Bu sırdan kopunca, kendi varlığımızdan da koptuk Tabiatıyla kapaklandık
Şimdi toparlanmak istiyorsak, yürek pusulamızın kıblesini yeniden ayarlamamız lâzım

Yürek fethiniz mübarek olsun!

Yavuz BAHADIROĞLU

01-02-2008	#1
Profil Bilgileri dEbdEbE	Mekke'nin Efendisi.. Mekke'nin Efendisi.. başlıklı yazı Mumsema Mekke'nin Efendisi.. Forum Alev *Şimdi lütfen gözlerinizi hafifçe kısın ve Mekke’den Medine’ye hicret (göç) etmek zorunda bırakılan “Kâinat’ın Efendisi”ni düşünün…* Resul-i Âlişan Aleyhisselat-u Vesselâm Efendimiz, türlü işkence, zulüm ve ambargolardan sonra, nihayet doğup büyüdüğü Mekke’den de çıkarılmış, Medine’ye göçmek (Hicret) zorunda bırakılmıştır… Düşünün ki, o Son Peygamber’dir… Gerçektir, doğrudur, haklıdır Ama kalabalıklar Ebucehil’in, yani hatanın, günahın, yanlışın yanında yer almış (Kalabalık olmak, her zaman haklı olmak anl*** gelmiyor), Efendimiz, göç yolunda, yanındaki tek kişiyle kalmıştır O kişinin adı “Ebubekir”, lâkabı “Sıddık”dır Sıddık’dır çünkü, Efendimiz’in hangi sözü, hangi davranışı olursa olsun, “O ne söylerse, ne yaparsa doğrudur!” diyecek kadar Efendimize sadıktır Bu sadakati, göç esnasında endişelerine kaynak olur Takipçilerinden kurtulmak için sığındıkları mağaradan takipçilerinin seslerini duyduğunda, Efendimiz’in zarar göreceği endişesine kapılır Efendimiz bunu hemen fark eder Fark eder etmez de, sevgili yoldaşını bir âyet meali ile teselli eder: “Korkma ey Ebubekir, Allah bizimledir” Aynı saatlerde müşrikler Mekke’de bayram ediyor, Müslümanlar için her şeyin bittiğini, bir daha asla Mekke’ye dönemeyeceklerini sanıyorlardır Ama öyle olmadı Resul-i Âlişan gidişinden sadece sekiz sene sonra geri döndü Mekke’yi fethetti Devletler, kurumlar ve insanlar, bazen yenildiklerinde kazanırlar! Resul-i Âlişan Aleyhisselat-u Vesselâm Efendimiz, öncelikle çok mütevazı bir insan Onun bu hali tüm siyer kitaplarında örnekleriyle uzun uzun anlatılır Bu öyle bir tevazudur ki; bir zamanlar kovulduğu Mekke’ye “fatih” olarak dönerken bile kalbinden en küçük bir “ben” izinin gölgelenmesini engellemiştir Siyer kitaplarının tasvirinden anladığımız kadarıyla, Resul-i Ekrem Efendimiz, mübarek sakalı, “bindiği hayvanın yelesine değecek kadar” başını eğmiş, muzaffer bir komutan azametiyle değil, âdeta mazhar olduğu şereften mahçup bir vaziyette Mekke’ye girmiştir O beden dilinde, tüm insanlığa, gururdan arınma mesajı vardır: “Yaptırılmazsa yapamam” idraki, bu mesajın özünü teşkil eder Bugün “ben ben” diye göğsünü yumruklayan “dindar”ların kulakları çınlasın! Muhtemelen bu örnekten hareketle, Bediüzzaman, “Muvaffakıyet sa’yın (çalışmanın) neticesi değildir, bir ikram-ı İlâhidir” demektedir Resul-i Alişan Efendimiz, “beriki”ne (kendisi gibi inanlara ve yaşayanlara) sevgi-şefkat dolu, “öteki”ne (farklı yaşantıya) ise toleranslı ve alabildiğine müsamahakâr bir şahsiyet Hoşgörü bahsinde tam bir zirve… Ve son derece iyilik sever, bağışlayıcı bir Peygamber Mekke fethi tamamlandığı zaman, vaktiyle kendisini Mekke’den kovan insanları bir yere topladı ve sordu: “Şimdi size ne yapacağımı düşünüyorsunuz?“ Normalde düşmanlarından intikam alması gerekiyordu Çünkü ona her türlü zulüm ve baskıyı yapmışlardı: Namaz kılarken başına çürük işkembe atmış, geçeceği yollara çukurlar açıp öldürmeye çalışmış, taşlamışlar, ambargo koymuşlar, nihayet doğduğu ve çok sevdiği Mekke’den kovmuşlardı Ama artık o devir tarihe karışmıştı… Yeni devir Müslümanların devriydi Efendimiz’in eline intikam için fırsat geçmişti Geçmişte kendisine ve arkadaşlarına zulmeden düşmanlarına dilediğini yapabilecek durumdaydı İsterse öldürür, isterse süründürürdü! Ama onun böyle bir şey yapmayacağına emindiler Dediler ki: “Sen bağışlayan iyilik eden bir kardeşsin Bu kadar sana zulmettik, ama sen bize zulmedemezsin Kerem ve iyilik sahibi bir kardeşin oğlusun Bize sadece iyilik yapacağına inanıyoruz” Efendimiz buyurdu ki: “Öyleyse gidin, hür ve serbestsiniz Size bugün kınama yoktur” Buradan yola çıkan Büyük Selçuklu Sultanı Alpaslan, kendisini yok etmeye gelen Bizans İmparatoru Romen Diyojen’i (Romanos Diogenes) yenip esir aldıktan sonra karşısına oturtup sordu: “Size şimdi ne yapacağımızı düşünüyorsunuz?” Diyojen, cezalandırılacağı yolunda görüş açıklayınca, Sultan Alpaslan, tıpkı Peygamberi gibi konuştu: “Sizi serbest bırakıyorum” Kendisini yok etmeye gelen düşmanının yanına muhafız verdi, cebine harçlık koydu ve ülkesine uğurladı (Ama kendi vatandaşları tarafından öldürüldü, çünkü Batı kültüründe kaybedenin hayat hakkı yoktur: Altta kalanın canı çıkar) Tarihimizin içinde başka pek çok örnek var, ama yerimiz yok Özetle diyeceğimiz şu ki, atalarımızın yüreği, Peygamber-i Âlişan Efendimiz’in yüreğiyle bir bütündü: Aynı yürek ritminde buluşmuşlar, aynı vicdan kıblesine yönelmişlerdi Selçuklularla Osmanlıları büyüten, dönemlerinin zirvesi yapan sır budur Bu sırdan kopunca, kendi varlığımızdan da koptuk Tabiatıyla kapaklandık Şimdi toparlanmak istiyorsak, yürek pusulamızın kıblesini yeniden ayarlamamız lâzım Yürek fethiniz mübarek olsun! Yavuz BAHADIROĞLU**


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder