FrMaLeV

**YapRock** · 14-03-2008

İçimizdeki Şeytanı Taşlamak !! başlıklı yazı Mumsema İçimizdeki Şeytanı Taşlamak !! Forum Alev

İnsan önce yüreğindeki Kâbe’yi bulmalı, ondan sonra düşmeli hac yoluna

Gideceği yolu bilmeyenler, kıblesine henüz karar vermeyenlerin gidebileceği bir yer yoktur

Başını taştan taşa vurarak akan sular yatağı doğru değilse gedeceği yerde bir bilinmezdir

Yanlış yol, kırılmış ve yıkılmış kalpler bırakır hüzünlü mazide

Nerede, nasıl hangi mevkide olursa olsun insan önce gideceği yönü bulup pusulasını ona yöneltmeli

Sonra revan olmalı yollara

Doğru yönü bulmak kadar doğru yolda ilerlemek, yürümek için çaba göstermek gerekir

Yürümek için içinde bir aşk yangını her gün yanmalı

Yürekte yangın yoksa yol çekilmez olur

En küçük engeller insanı yolundan döndürebilir

Küçük bir çakıl taşı, yoldaki bir tümsek, açılmış bir çukur yada yanlış bir işaret yada işaretçi yoldan çıkarabilir insanı

Kıblesini bulup yoluna revan olan varmak istediği yere geldiğinde çektiği zahmet kadar kıymet arz eder vardığı yer

Kolaylıkla elde edilenin kıymeti yoktur

Yollarda çekilen ıstırabı, vuslatta rahmete dönüştürmekte önemlidir

Varılmak istenen Kâbe’ye varıldığında sevgiliye kavuşulmanın verdiği heyecanla “buyur” denilmeli

Yüreğinin seni çağırdığı yerde olmanın mutluluğuna gözyaşı ırmağı karışmalı

Dönmeli bir Mevlevi semazen gibi ellerini açıp yüreğindeki Kâbe’nin etrafında

Kendinden kaçıp kendini bulmalı

Kendinden uzaklaşıp, kendine yaklaşmalı

Açılmalı içindeki demir perdelerle kapalı gönül kapısı

Herkesi, her şeyi kucaklayacak kadar genişlemeli

Yıkmalı içindeki putları kendinden öncekiler gibi

Eğmeli başını gökten toprağa eğilen güneş gibi

Toprakta bir gölge olmalı, gölgede hiç

Gidip gelmeli içindeki vicdan vadisinde, zemzem ırmağını bulmak için

Pişmanlık duvarlarını yıkıp içindeki günah vadisine bir beyaz ihramla yol almalı

İçindeki gecenin siyah örtüsünün arkasından ağarırken gün ellerini açıp vakfede durmalı

Kalabalık bir mahkemenin önünde sanık sandalyesinde yalnız yargılamalı kendisini

Bütün günahlara karşı durur gibi dik ama bir o kadarda mütavazi bir el açmalı sevgilisine

İbrahim gibi bütün putları kırıp kendi boynuna asmalı gerektiğinde baltayı

Sonra en büyük nefis putunu devirmeli

Ateşi, ateşe atıp, ateşi yakmalı ateşle

Yandığında pişmeli, piştiğinde yanmalı

Alevlerden geriye kalan korlar güllün kırmızılığına dönüşmeli

Yürekte bir tomurcuk yetim ve öksüz açmalı

Kendinden hicret edip gönül dünyasında bir muhacir olmalı

Bulmalı araya araya kaybolmuş merhameti, aşkı, şefkati, sabrı, çileyi, emeği, umudu…

Tam arındım demeden, günahları geride bırakıp, gitmeye hazırlanmadan önce içindeki şeytanı taşlamalı

Başkalarının şeytanlarına söz söylemeden önce en büyük taşı içindeki şeytana atmalı

Sonra sıyrılmalı bütün benliğini kuşatmış günah esaretinden

İhramını çıkartarak ana rahmine yeni düşmüş bebek gibi masum kalmalı ömrünün her deminde

Bir muhacir hüznü ile geldiği bu aşk mabedinden münevver bir şehrin yoluna revan olmalı

Bir aşk nurunun bahçesinde mecnun olmalı

Dünyada bir muhacirken, yüzünü sürdüğü topraklar, eğildiği secde, kırdığı putlar, yaktığı benlik onu ensarlığa terfi ettirmeli

Gittiği yer yöne, vardığı her yere, karşılıksız, çıkarsız güller götürmeli

Kendi bahçesinde yetiştirdiği gülleri karamsarlık girdabındaki yüreklere sunmalı

Dünyada gül açmayan bahçe kalmayıncaya kadar yürümeli

Bir karınca misali varamasa da her gönle, tutamasa da her uzatılan eli, gidemese de çağrılan her yere, ölmeli yolunda

Arayan bulur Kâbe’sini, bulan koşar sevdiğine, arınır toprağın yağmurla arındığı gibi günahlarından, kendinden

Bir muhacir gibi yaşadığı dünyada bir ensar yüreği ile çalar her sabah bütün kapalı kapıları

Nice kervanlar çölün sıcağına, susuzluğuna, zahmetine rağmen tutmuşlar gül şehrinin ve gül neslinin yolunu

Geride kalanlar, birkaç gün daha müsaade bekleyenler, işlerini bitirip, evlatlarını yetiştirme telaşına düşenler, tali yolarda tökezleyenler, benlikleri ayaklarına takılanlar, bir “keşke günü”ne kadar özgürlüklerinin köleliğini sürecekler

Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp, Kâbe’sini bulanlara

Alıntı

14-03-2008	#1
Profil Bilgileri YapRock	İçimizdeki Şeytanı Taşlamak !! İçimizdeki Şeytanı Taşlamak !! başlıklı yazı Mumsema İçimizdeki Şeytanı Taşlamak !! Forum Alev İnsan önce yüreğindeki Kâbe’yi bulmalı, ondan sonra düşmeli hac yoluna Gideceği yolu bilmeyenler, kıblesine henüz karar vermeyenlerin gidebileceği bir yer yoktur Başını taştan taşa vurarak akan sular yatağı doğru değilse gedeceği yerde bir bilinmezdir Yanlış yol, kırılmış ve yıkılmış kalpler bırakır hüzünlü mazide Nerede, nasıl hangi mevkide olursa olsun insan önce gideceği yönü bulup pusulasını ona yöneltmeli Sonra revan olmalı yollara Doğru yönü bulmak kadar doğru yolda ilerlemek, yürümek için çaba göstermek gerekir Yürümek için içinde bir aşk yangını her gün yanmalı Yürekte yangın yoksa yol çekilmez olur En küçük engeller insanı yolundan döndürebilir Küçük bir çakıl taşı, yoldaki bir tümsek, açılmış bir çukur yada yanlış bir işaret yada işaretçi yoldan çıkarabilir insanı Kıblesini bulup yoluna revan olan varmak istediği yere geldiğinde çektiği zahmet kadar kıymet arz eder vardığı yer Kolaylıkla elde edilenin kıymeti yoktur Yollarda çekilen ıstırabı, vuslatta rahmete dönüştürmekte önemlidir Varılmak istenen Kâbe’ye varıldığında sevgiliye kavuşulmanın verdiği heyecanla “buyur” denilmeli Yüreğinin seni çağırdığı yerde olmanın mutluluğuna gözyaşı ırmağı karışmalı Dönmeli bir Mevlevi semazen gibi ellerini açıp yüreğindeki Kâbe’nin etrafında Kendinden kaçıp kendini bulmalı Kendinden uzaklaşıp, kendine yaklaşmalı Açılmalı içindeki demir perdelerle kapalı gönül kapısı Herkesi, her şeyi kucaklayacak kadar genişlemeli Yıkmalı içindeki putları kendinden öncekiler gibi Eğmeli başını gökten toprağa eğilen güneş gibi Toprakta bir gölge olmalı, gölgede hiç Gidip gelmeli içindeki vicdan vadisinde, zemzem ırmağını bulmak için Pişmanlık duvarlarını yıkıp içindeki günah vadisine bir beyaz ihramla yol almalı İçindeki gecenin siyah örtüsünün arkasından ağarırken gün ellerini açıp vakfede durmalı Kalabalık bir mahkemenin önünde sanık sandalyesinde yalnız yargılamalı kendisini Bütün günahlara karşı durur gibi dik ama bir o kadarda mütavazi bir el açmalı sevgilisine İbrahim gibi bütün putları kırıp kendi boynuna asmalı gerektiğinde baltayı Sonra en büyük nefis putunu devirmeli Ateşi, ateşe atıp, ateşi yakmalı ateşle Yandığında pişmeli, piştiğinde yanmalı Alevlerden geriye kalan korlar güllün kırmızılığına dönüşmeli Yürekte bir tomurcuk yetim ve öksüz açmalı Kendinden hicret edip gönül dünyasında bir muhacir olmalı Bulmalı araya araya kaybolmuş merhameti, aşkı, şefkati, sabrı, çileyi, emeği, umudu… Tam arındım demeden, günahları geride bırakıp, gitmeye hazırlanmadan önce içindeki şeytanı taşlamalı Başkalarının şeytanlarına söz söylemeden önce en büyük taşı içindeki şeytana atmalı Sonra sıyrılmalı bütün benliğini kuşatmış günah esaretinden İhramını çıkartarak ana rahmine yeni düşmüş bebek gibi masum kalmalı ömrünün her deminde Bir muhacir hüznü ile geldiği bu aşk mabedinden münevver bir şehrin yoluna revan olmalı Bir aşk nurunun bahçesinde mecnun olmalı Dünyada bir muhacirken, yüzünü sürdüğü topraklar, eğildiği secde, kırdığı putlar, yaktığı benlik onu ensarlığa terfi ettirmeli Gittiği yer yöne, vardığı her yere, karşılıksız, çıkarsız güller götürmeli Kendi bahçesinde yetiştirdiği gülleri karamsarlık girdabındaki yüreklere sunmalı Dünyada gül açmayan bahçe kalmayıncaya kadar yürümeli Bir karınca misali varamasa da her gönle, tutamasa da her uzatılan eli, gidemese de çağrılan her yere, ölmeli yolunda Arayan bulur Kâbe’sini, bulan koşar sevdiğine, arınır toprağın yağmurla arındığı gibi günahlarından, kendinden Bir muhacir gibi yaşadığı dünyada bir ensar yüreği ile çalar her sabah bütün kapalı kapıları Nice kervanlar çölün sıcağına, susuzluğuna, zahmetine rağmen tutmuşlar gül şehrinin ve gül neslinin yolunu Geride kalanlar, birkaç gün daha müsaade bekleyenler, işlerini bitirip, evlatlarını yetiştirme telaşına düşenler, tali yolarda tökezleyenler, benlikleri ayaklarına takılanlar, bir “keşke günü”ne kadar özgürlüklerinin köleliğini sürecekler Ne mutlu içindeki şeytanı taşlayıp, Kâbe’sini bulanlara Alıntı


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder