FrMaLeV

**YapRock** · 14-03-2008

Kendi Cenazeniz! başlıklı yazı Mumsema Kendi Cenazeniz! Forum Alev

Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde
Deniyordu ki; "Arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için
çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın
ve kendi cenaze töreninizi düşünün"

Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım

Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum

Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim

Diyordu ki; " Bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı
terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler
için öneminizi anlayacaksınız
Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne
ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın
O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin
bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve
geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın
Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi
Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini
Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin"
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen
düşünmeye başladım
Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi
oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine
Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini
Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı
Görüyordum işte "babaaaa" diye ağlayan biricik oğlumu
Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per
perişan
Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala
gitmeyen vakur duruşuyla
Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine
hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını
Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna"
diyordu acıyan ses tonlarıyla
Ve dostlarım Onlar da şaşkındı Bazısı "daha dün birlikteydik,
nasıl olur" diyordu
Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım" demek istedim
hayal olduğunu unutup
Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın
Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide
Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı
göstermek istemişti yazar
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim
Almam gereken dersi ve mesajı almıştım
şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum
şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum
Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik
Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline
Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı
Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında
Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden
geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde
İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak
Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle
girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin
Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu Özleyecekti, yokluğumu
hissedecekti Ağlayacaktı aklına geldikçe
Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar
sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları
Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu
"Hayal - meyal hatırlıyorum be baba seniKeşke şimdi yaşıyor
olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle
Bak mezuniyet törenimde de babasızdım Askere giderken kimin elini
öpeceğim senin yerine"
Diyecek canı yanarak bir köşede
Sevgili eşim Benim muhteşem hatunum Nasıl dayanır bensizliğe?
O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana Hayatının
tek adamı şimdi toprak olacaktı
Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti Bir daha hevesle
açamayacaktı çalan kapıyı
Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne Her sabah da
bensiz başlayacaktı koca gün
Tek cümlesi takıldı o an içime; "Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani
beraber ölecektik?"
Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey
yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar
Helaldi şüphesiz hakları Bilerek hiç kırmamıştım onları
Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde
ve dualarına muhtaçtım
Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde
bulunmak Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir
anlardan olsa gerek
Diğerlerine geçmiyorum
Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine"
artık sizler de dahilsiniz
Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş" diye
Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız
Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi
Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın
kıymetini" göstermekti
Benim de öyle
Lafı çok uzattım farkındayım
Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar
girintili çıkıntılı
Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM
Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"
Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için
şükrettim
Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti
Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
üzere kapansaydı
İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı
Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence
Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim
Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın

alıntı

14-03-2008	#1
Profil Bilgileri YapRock	Kendi Cenazeniz! Kendi Cenazeniz! başlıklı yazı Mumsema Kendi Cenazeniz! Forum Alev Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde Deniyordu ki; "Arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün" Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim Diyordu ki; " Bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin" Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı Görüyordum işte "babaaaa" diye ağlayan biricik oğlumu Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per perişan Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna" diyordu acıyan ses tonlarıyla Ve dostlarım Onlar da şaşkındı Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur" diyordu Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım" demek istedim hayal olduğunu unutup Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim Almam gereken dersi ve mesajı almıştım şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti Ağlayacaktı aklına geldikçe Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu "Hayal - meyal hatırlıyorum be baba seniKeşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle Bak mezuniyet törenimde de babasızdım Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine" Diyecek canı yanarak bir köşede Sevgili eşim Benim muhteşem hatunum Nasıl dayanır bensizliğe? O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün Tek cümlesi takıldı o an içime; "Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik?" Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar Helaldi şüphesiz hakları Bilerek hiç kırmamıştım onları Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek Diğerlerine geçmiyorum Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş" diye Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini" göstermekti Benim de öyle Lafı çok uzattım farkındayım Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma" Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın alıntı


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder