FrMaLeV

**YapRock** · 14-03-2008

“İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn.” başlıklı yazı Mumsema “İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn.” Forum Alev

Vefâtın Allah’ın takdirinden başka gerçek nedeni olmaz

Sâir nedenler neden değil; bahânelerdir

Şâir ne güzel söylemiş: “Ölüm gelmiş cihâna, baş ağrısı bahâne”
Sabretmeliyiz

Allah size ve cümle çocuğu ölenlere sabr-ı cemîl ihsan eylesin

Âmîn

Uhud savaşında Peygamber Efendimizin (asm) sevgili amcası Hazret-i Hamza (ra) şehit düşmüş, mübârek cesedi param parça edilmişti

Öyle fecî ve acıklı bir manzara vardı ki, müşrikler Hazret-i Hamza’nın (ra) mübârek kulak, burun ve dudaklarını kesmişler, cesedini delik deşik etmişlerdi

Cesedinde sağlam bir yer yoktu

Peygamber Efendimiz (asm) onun mübârek cesedi üzerinde durdu ve şöyle dedi:
“Allah’ın rahmeti senin üzerine olsun

Ben seni bileli beri sen akrabalık hukukunu hakkıyla gözeten, dâimâ iyilik yapan ve işi gücü hep iyilik olan bir kimse idin

Allah’a yemin ederim ki, eğer senden sonra sağ kalanların sana olan üzüntüleri olmasaydı, seni yerden kaldırmayıp, böylece bırakacaktım

Tâ ki, canavarların karnına, kuşların kursaklarına gireydin de, Cenâb-ı Allah seni oralardan toplayarak dirilteydi!”
Peygamber Efendimiz (asm) o derece üzülmüştü ki, şöyle buyurdu:
“Vallahi, onlar nasıl seni bu duruma sokmuşlarsa, onlardan yetmiş kişinin ölüsünü senin durumuna sokmadıkça onlardan vazgeçmeyeceğim

”
Bunun üzerine Cebrâil (as) geldi ve şu âyetleri indirdi:
“Cezâ verecekseniz, uğradığınız muâmelenin misliyle cezâ verin

Eğer sabrederseniz, elbette sabır sahipleri için bu daha hayırlıdır

Sabret

Senin sabrın da ancak Allah yardımıyladır

Onlar için tasalanma

Kurup durdukları tuzaklar yüzünden sıkıntıya da düşme

”1
Bu âyetin inmesi üzerine Peygamber Efendimiz (asm) fikrinden vazgeçti ve yemininin kefâretini ödedi

2
Sabır konusunda Asr-ı Saadet altın örneklerle doludur

Ebû Talhâ’nın (ra) bir erkek çocuğu dünyaya gelmişti

Çok sevimli bir yaşında hastalandı ve çok geçmeden öldü

Ölürken Ebû Talhâ (ra) evde yoktu

Akşam eve geldiğinde:
“Çocuk nasıl?” diye sordu

Eşi Ümmü Süleym:
“Çocuk çok iyidir

Sen de bugün geciktin

Her halde acıkmışsındır

Sana yemek koyayım

Yemekten sonra çocuğu görürsün” dedi

Ümmü Süleym yemek getirdikten sonra:
“Ey Ebû Talha! Eğer bir kimsenin yanında başkasına ait bir emanet bulunursa ve emânet sahibi emânetini geri almak isterse, o kimsenin bundan alınıp gücenmeye, kızmaya ve üzülmeye hakkı var mıdır?” dedi

Ebû Talha (ra):
“Hayır!” dedi

Eşi:
“Senin oğlun bizde bulunan Allah’ın bir emâneti idi

Allah emânetini geri aldı” dedi

Ebû Talha (ra):
“Çocuk şimdi nerede?” dedi

Eşi:
“Arkadaki odadadır” dedi

Ebû Talha (ra) kalkıp odaya geçti ve çocuğun üzerinden örtüyü kaldırarak:
“İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn

” (=Biz Allah için varız ve Allah’a dönüyoruz

) dedi

Ebû Talha (ra) Peygamber Efendimiz’e (asm) geldi ve durumu anlattı

Peygamber Efendimiz (asm):
“Beni hak Peygamber olarak gönderen Allah’a yemin ederim ki, Ümmü Süleym çocuğun ölümüne sabrettiği için Allah onu bir çocukla müjdelemiştir” buyurdu

3
Bedîüzzaman hazretlerinin ifâdesiyle çocukları Allah için, Allah’ın bir hediyesi olduğu için sevmeliyiz ki, bu sevgi Allah’a ait olabilsin ve Allah’ın şükrü hesabına geçebilsin

Bu sevginin Allah hesabına olduğunun ölçüsü ise, ölümleri halinde, yani Allah’a teslim olmaları durumunda sabır gösterebilmek ve şükredebilmektir, ümitsizce feryad etmemektir

Çocuk vefat ettiği zaman şöyle düşünmelidir: “Hâlıkımın, benim nezâretime verdiği, sevimli bir mahlûku idi, bir memlûkü idi

Şimdi hikmeti iktizâ etti, benden aldı

Daha iyi bir yere götürdü

Benim o memlûkte bir zâhirî hissem varsa, hakîkî bin hisse, onun Hâlıkına aittir

‘Hüküm ve emir Allah’ındır’4 deyip Allah’ın hükmüne ve takdirine teslim olmalıdır

14-03-2008	#1
Profil Bilgileri YapRock	“İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn.” “İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn.” başlıklı yazı Mumsema “İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn.” Forum Alev Vefâtın Allah’ın takdirinden başka gerçek nedeni olmaz Sâir nedenler neden değil; bahânelerdir Şâir ne güzel söylemiş: “Ölüm gelmiş cihâna, baş ağrısı bahâne” Sabretmeliyiz Allah size ve cümle çocuğu ölenlere sabr-ı cemîl ihsan eylesin Âmîn Uhud savaşında Peygamber Efendimizin (asm) sevgili amcası Hazret-i Hamza (ra) şehit düşmüş, mübârek cesedi param parça edilmişti Öyle fecî ve acıklı bir manzara vardı ki, müşrikler Hazret-i Hamza’nın (ra) mübârek kulak, burun ve dudaklarını kesmişler, cesedini delik deşik etmişlerdi Cesedinde sağlam bir yer yoktu Peygamber Efendimiz (asm) onun mübârek cesedi üzerinde durdu ve şöyle dedi: “Allah’ın rahmeti senin üzerine olsun Ben seni bileli beri sen akrabalık hukukunu hakkıyla gözeten, dâimâ iyilik yapan ve işi gücü hep iyilik olan bir kimse idin Allah’a yemin ederim ki, eğer senden sonra sağ kalanların sana olan üzüntüleri olmasaydı, seni yerden kaldırmayıp, böylece bırakacaktım Tâ ki, canavarların karnına, kuşların kursaklarına gireydin de, Cenâb-ı Allah seni oralardan toplayarak dirilteydi!” Peygamber Efendimiz (asm) o derece üzülmüştü ki, şöyle buyurdu: “Vallahi, onlar nasıl seni bu duruma sokmuşlarsa, onlardan yetmiş kişinin ölüsünü senin durumuna sokmadıkça onlardan vazgeçmeyeceğim” Bunun üzerine Cebrâil (as) geldi ve şu âyetleri indirdi: “Cezâ verecekseniz, uğradığınız muâmelenin misliyle cezâ verin Eğer sabrederseniz, elbette sabır sahipleri için bu daha hayırlıdır Sabret Senin sabrın da ancak Allah yardımıyladır Onlar için tasalanma Kurup durdukları tuzaklar yüzünden sıkıntıya da düşme”1 Bu âyetin inmesi üzerine Peygamber Efendimiz (asm) fikrinden vazgeçti ve yemininin kefâretini ödedi2 Sabır konusunda Asr-ı Saadet altın örneklerle doludur Ebû Talhâ’nın (ra) bir erkek çocuğu dünyaya gelmişti Çok sevimli bir yaşında hastalandı ve çok geçmeden öldü Ölürken Ebû Talhâ (ra) evde yoktu Akşam eve geldiğinde: “Çocuk nasıl?” diye sordu Eşi Ümmü Süleym: “Çocuk çok iyidir Sen de bugün geciktin Her halde acıkmışsındır Sana yemek koyayım Yemekten sonra çocuğu görürsün” dedi Ümmü Süleym yemek getirdikten sonra: “Ey Ebû Talha! Eğer bir kimsenin yanında başkasına ait bir emanet bulunursa ve emânet sahibi emânetini geri almak isterse, o kimsenin bundan alınıp gücenmeye, kızmaya ve üzülmeye hakkı var mıdır?” dedi Ebû Talha (ra): “Hayır!” dedi Eşi: “Senin oğlun bizde bulunan Allah’ın bir emâneti idi Allah emânetini geri aldı” dedi Ebû Talha (ra): “Çocuk şimdi nerede?” dedi Eşi: “Arkadaki odadadır” dedi Ebû Talha (ra) kalkıp odaya geçti ve çocuğun üzerinden örtüyü kaldırarak: “İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn” (=Biz Allah için varız ve Allah’a dönüyoruz) dedi Ebû Talha (ra) Peygamber Efendimiz’e (asm) geldi ve durumu anlattı Peygamber Efendimiz (asm): “Beni hak Peygamber olarak gönderen Allah’a yemin ederim ki, Ümmü Süleym çocuğun ölümüne sabrettiği için Allah onu bir çocukla müjdelemiştir” buyurdu3 Bedîüzzaman hazretlerinin ifâdesiyle çocukları Allah için, Allah’ın bir hediyesi olduğu için sevmeliyiz ki, bu sevgi Allah’a ait olabilsin ve Allah’ın şükrü hesabına geçebilsin Bu sevginin Allah hesabına olduğunun ölçüsü ise, ölümleri halinde, yani Allah’a teslim olmaları durumunda sabır gösterebilmek ve şükredebilmektir, ümitsizce feryad etmemektir Çocuk vefat ettiği zaman şöyle düşünmelidir: “Hâlıkımın, benim nezâretime verdiği, sevimli bir mahlûku idi, bir memlûkü idi Şimdi hikmeti iktizâ etti, benden aldı Daha iyi bir yere götürdü Benim o memlûkte bir zâhirî hissem varsa, hakîkî bin hisse, onun Hâlıkına aittir ‘Hüküm ve emir Allah’ındır’4 deyip Allah’ın hükmüne ve takdirine teslim olmalıdır


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder