FrMaLeV

**YapRock** · 16-03-2008

Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. başlıklı yazı Mumsema Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. Forum Alev

Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır
Tevazu ahlâkını zıddı ile tanımak daha kolaydır Kısaca tevazu, kibirli olmamaktır Kibir, kendini beğenmek, başkalarını küçük görmektir Kendini beğenmek aslını bilmemekten kaynaklanır; aslını bilmemek cehalet ve gafletten ileri gelir Aslını bilen haddini bilir; haddini bilen edepli olur Bunun için velilerden Muhammed bin Vâsî ks , oğlunun çalımlı ve kibirli bir şekilde yürüdüğünü görünce, onu şöyle uyarmı ştır:
“Oğlum sakın aslımızı unutma! İlk günlerinde annen bir cariye, baban günahlara dalmış bir âsi , sen de anne karnında bir cenin idin Sonumuz ise soğuk ve sevimsiz bir cenaze olacaktır Aradaki bu kibir ve kendini beğenme niye ki ?! ”
Demek ki tevazunun aslı marifettir Marifet de Alemlerin Rabbi'ni tanımaktır O'nu tanımak, bütün hayır ve güzelliklerin anahtarıdır Yüce Allah kendini insan ve kainat üzerindeki tecellileri ile tanıtmış; alemi azamet, rahmet ve kudretini yansıtan bir ayna yapmıştır Bu aynada her şey O'na ait bir tecelli, bir ilim, bir hikmet, bir sevgi ve bir değer taşımaktadır Bu tecelliyi seyretmek, ilmi okumak, hikmeti anlamak, sevgiyi tatmak ve değerleri korumak için insan yaratılmıştır Bunların hepsine birden marifet diyoruz
Marifetin sonu muhabbettir Muhabbetin bir sonu yoktur, fakat onun her sevende kendini gösteren bir sonucu vardır O da sevgiliye ait her şeyi sevmek ve ancak sevgilinin hoşnut olduğu şeyle sevinmektir
İşte tevazu, bu marifet ve muhabbettin sonucu oluşan bir haldir Herkes marifeti kadar mütevazi , muhabbeti kadar merhametli olur
Tevazu, kul olduğunu bilip Rabbi'nin mülkünde edeple yaşamaktır
Tevazu, Hakk'ın sevdiğini sevmek, sevmediğini terk etmektir
Tevazu, Hakk'ın kullarına Hak için muhabbet ve hizmet etmektir
Tevazu, Haktan gelen her şeye gönül hoşluğu ile boyun eğip teslim olmaktır
Hadis-i şerifte şöyle buyrulmu ştur: “Kim Allah için tevazu gösterirse, Allah onu yüceltir Kim de kendini beğenip kibir gösterirse, Allah onu alçaltır” (Müslim, Tirmizî, Dârimî)
Tevazu insanı yüceltir, fakat Allah için olursa Allah için olan tevazu yüksek bir ahlâk olur ve insana yücelik kazandırır Bu da iki şekilde olur:
Birincisi, tevazu Hak için olmalıdır Tevazu alçak gönüllülük, merhamet, hürmet, saygı, sadelik, nezaket, incelik, kibarlık şeklinde ortaya çıkar Bütün bunlarda niyet önemlidir İnsanlara gösteriş, yağcılık, korku, maddi menfaat ve başka hesaplar için gösterilen tevazu izzet değil, zillet sebebidir Her çeşidiyle tevazu yüce Allah'ın rızası için olursa fayda verir, kulu yüceltir, sevdirir, sevap kazandırır Yoksa kula zarar verir ve onu alçaltır
İkincisi, tevazu kulları değil, Allah'ı yüceltmek için olmalıdır Kimde ne kıymet varsa Allah'tan geldiği bilinmelidir Birisini severken şirke dü ş ülmemeli , insana hürmet ederken ona tapmamalı, köleyi efendi yerine koymamalı, Rab ile kulu karıştırmamalıdır
Marifet ve muhabbet sahibi kullar tevazu ahlâkıyla süslenerek yüce Rahman'ın dostu olmuşlardır Bu ahlâkın pek çok yansıması vardır Birkaçına işaret edelim:
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar, bütün mülkün, şerefin, itibar ve kıymetin Allah'a ait olduğunu görürler Mülk O'nundur; öyle ise bütün hamd , övgü, rağbet, hürmet, sevgi, saygı da O'na aittir, O'na layıktır Bunu anlayan ve müşahede eden aşık , artık kendi nefsinin övülmesini, sevilmesini, halk içinde zikredilmesini ayıp ve abes görür Birisi onu övse utanır, yüceltse sıkılır, alkışlasa iki büklüm olur, günah işlemiş gibi istiğfara sarılır
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar her varlıkta O'na ait bir tecelli ve kıymet görürler Hiçbir yaratığı basit, değersiz ve sebepsiz görmezler Özellikle varlıklar içinde hususi bir yeri ve görevi olan insana çok özel, itinalı ve nazik davranırlar Herkese rahmet gözüyle bakarlar Yüce Allah'a iman edenleri kardeşi görüp severler Nefsi için kimseyi üzmezler Hiçbir mümini kendinden aşağı görmezler Çünkü hepsi yüce Rahman'a iman etmişlerdir; O'nu sevmi ş lerdir O'nu sevenleri sevmek imanın gereğidir, aşığın görevidir
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar kâfirlere de rahmet gözüyle bakarlar, onların hidayete gelmesi için dua ederler, gönüllerine girip Hak sevgisini aşılayacak günü beklerler Onlarla savaşları, mücadeleleri, mücahedeleri kendi nefsleri için değil, Cenab -ı Mevlâ içindir İnanmayanlara karşı gösterdikleri vakar ve izzet de böyledir
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar hangi hayrı, ibadeti ve hizmeti yapsalar, onu nefslerine mal edip kendilerinden bilmezler Bütün iyilikleri Allah'ın bir ikramı olarak görürler; övünmekle değil şükürle meşgul olurlar İbadet olarak ne yapsalar az bulurlar Amellerine bir karşılık beklemekten haya ederler Bütün kötülük ve kusurları ise nefslerinden bilirler Yaptıkları tövbe ve istiğfarın hemen kabul edildiğini ve günahlarının affedildiğini düşünmezler Daima Alemlerin Rabbi Allah'tan korkarlar, kulluktaki kusurlarından utanırlar; bunun için gönlü yanık, boynu bükük ve sürekli mahzun gezerler
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar O'nun kulu olmaktan, kulu olarak anılmaktan ve kula uygun işler yapmaktan zevk alırlar Yüce Hak için olan ve dinin edebine uyan her işi kıymetli görürler Hizmette şahıs, iş ve yer seçmezler Kendilerinden isteneni ve gerekeni yaparlar Her başarıdan sonra, sevinçlerini gönülden secdeye kapanarak dile getirirler Mahviyet sıfatları, onlar için Burak olur, onunla yükselirler
Kulluğun ve dostluğun zirvesinde olan Hz Rasul -i Kibriya sav Efendimiz, namazdan sonra hane-i saadetine döndüğü zaman bazen ev işlerine yardımcı olur, ayakkabısını yamar, koyunlarını sağar, yorulan hizmetçisinin işine el atardı Bir peygamber bunları yapar mı diye düşünmezdi
Ondan bu terbiyeyi alan Hz Ebu Bekir Sıddık ra halife iken, mahallesinde dul ve yaşlı kadınların koyunlarını sağmaktan çekinmez ve bunu basit bir iş görmezdi
Aynı terbiye ocağında yetişen Hz Ömer ra , bir taraftan alemin dört bir yanına ordular gönderirken, diğer yandan sırtına aldığı un çuvalını Medine'nin dışındaki bir fakirin evine götürmekten hiç rahatsız olmuyordu Çünkü o Rabbi'ne aşıktı Aşkta benlik olmaz Sevgilinin işlerinde seçme yapılmaz Aşık hizmet görür, hesap yapmaz
Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar tevazuyu dille değil, halle gösterirler Onlar doğruya aşıktır Kalpleri hakka açıktır Hak söz, güzel iş, doğru hüküm kimden gelirse gelsin, kabul ederler En iyi ben bilirim deyip kibir yapmazlar Kendilerine kusurlarını gösterene kin gütmeyip, Allah razı olsun derler Şu hadisi-i şerif tevazu ahlâkını özetlemektedir:
Hz Peygamber sav , “Kalbinde zerre kadar kibir olan kimse cennete giremez” buyurduğunda, orada bulunan birisi: “Ya Rasulalllah , bir adam elbisesinin güzel olmasını seviyor, temiz giyiniyor; bu kibir midir?” diye sordu Efendimiz sav şöyle buyurdu:
“Allah Tealâ güzeldir, güzel olan şeyleri sever Kibir, kendisine hak gelince burun büküp onu kabul etmemek ve insanları küçük görmektir” (Müslim, Ebu Davud , Tirmizî , İbn Mace , Ahmed )
Kibrin sonu ateştir Tarihte kibirli olup da yücelen, sevilen ve hayırla anılan hiç kimse yoktur Ölüm bütün zalimlerin ve zorbaların belini kırmış, boynunu bükmü ştür
Yüce Allah, her kulundan tevazu ahlâkını istemektedir Hak dostları asla kibirli olmazlar; üzerlerindeki heybet hayâdandır Allah yolunda kim bir şeref kazanmı ş sa , tevazu ile kazanmıştır
Bu güzel ahlâkı elde etmek için bir ömür verilse azdır Bunun en güzel yolu, gerçek tevazu sahibi Hak dostları ile hemdem olmaktır Güzel ahlâk güzel örnekten alınır

**Gülehasret** · 14-04-2009

paylaşım için teşekkürler

Tevazu, cahilden veya çocuktan da olsa, hakkı işitince boyun büküp hemen kabul etmektir
* Tevazu, karşılaştığı her Müslümanı kendinden aşağı bilmemektir
* Baş olmayı seven, iflah olmaz Kendinden daha kötü birinin bulunduğunu sanan kibirlidir
* Her nimet sahibi haset edilir Haset edilmeyen tek nimet, tevazudur

* Ehl-i sünnet olan şerefli insan, ibadet edip yükseldikçe tevazu gösterir Bid’at ehli olan âdi kimse ise, ibadet ettikçe büyüklenir, herkese tepeden bakar

* Tevazu göstermek de kibirdendir Çünkü kendinde bir varlık hisseden tevazu göstermeye çalışır Halbuki mütevazı kimse, kendinde bir varlık görmez ki tevazu göstersin Alçak gönüllü olan kurtulur, kibirli olan yanar

* Tanıdık salih kimseleri ziyaret etmemek kibir, fakirleri ziyaret, tevazu alametidir
Hastalarla birlikte oturmamak, doğru sözü kabul etmeyip, münakaşa etmek, kusurunu bildirenlere teşekkür etmemek, fakirin davetine gitmemek kibir alametidir Kibirli olan, salih insan olamaz

* Kibir her iyiliğe engeldir, tevazu, her iyiliğin anahtarıdır Kibirli değilim diyen, kibirlidir

* Büyüklenerek ben demek Allahü teâlâ ve evliyadan feyiz ve bereketi keser Kusuru başkasında arayan, sevimsizleşir, etrafında insan kalmaz, dost edinemez Herkesi haklı, kendisini haksız bulmadıkça, kendi kusur ve noksanlarını bırakıp, başkasının kusuru ile meşgul oldukça, manevi bakımdan zerre kadar ilerlemek mümkün değildir

* Nefsini aradan çeken, herkesle iyi geçinir, huzurlu olur Nefsini aradan çek, kimseyi tenkit etme, kendini beğenme, kendinden iğren Kendinden tiksinmeyen kurtulamaz

* Toprak ol toprak, gül bitsin sende,
Ancak topraktır kavuşan güle

* Tevazu güzeldir, zenginde tevazu daha güzeldir Kibir çirkindir, fakirde kibir daha çirkindir

* Bütün insanlar, beni olduğumdan daha aşağılamak, hakaret etmek isteseler, bunu yapamazlar Çünkü, herkesin hakaret derecelerinden daha aşağı olduğumu bilirim (Ebu Süleyman Darani)

* “Mahsul, ovadaki sulu ve yumuşak toprakta yetişir, dağda, sert toprakta yetişmez Hikmet de, mütevazı olanın kalbinde gelişir, kibirlinin gönlünde gelişmez Bir kimse, başını yükseğe kaldırırsa, tavana değer ve yaralanır, eğerse tavan ona gölgelik eder ve kendini korur En büyüğünüz, en küçüktür En küçüğünüz de, en büyüktür” buyurdu Yani, kendini büyük gören küçüktür Kendini küçük gören büyüktür (Hz İsa)

* Kibirden kurtulmak, tevazu ehli olmak için, yaşlı birini görünce, “Bu benden daha çok ibadet etmiştir” demeli Genç birini görünce, “Bu benden genç, benden daha az günah işlemiştir” demeli Bid’at sahibi veya bir kâfir gürünce, “Bu, hidayete kavuşabilir, ben de Allah saklasın sapıtabilirim Şu andaki durum değil, netice önemlidir İman ile öleceğimi bilmediğime göre, nasıl kibrederim?” demeli

Bid’at ehline kızmak gerektiği halde, kibirlenmek caiz olmaz Kızmak başka, kibirlenmek başkadır Bir misal: Bir hükümdar, gözbebeği olan biricik çocuğunu terbiye etmesi için kölesine verip, (Kusur edince döversin) dese, köle, hükümdarın yanında çocuğun kıymetini bildiği için, hatasından dolayı çocuğa kızarsa da kendini çocuktan üstün göremez, ona karşı kibirlenemez

Kötülere de bu gözle bakmalı (Onlar hidayete kavuşur da ben imanımı kurtaramazsam halim nice olur) diyerek korkmalı ve kimseye karşı kibirlenmemeli

16-03-2008	#1
Profil Bilgileri YapRock	Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. başlıklı yazı Mumsema Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. Forum Alev Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır Tevazu ahlâkını zıddı ile tanımak daha kolaydır Kısaca tevazu, kibirli olmamaktır Kibir, kendini beğenmek, başkalarını küçük görmektir Kendini beğenmek aslını bilmemekten kaynaklanır; aslını bilmemek cehalet ve gafletten ileri gelir Aslını bilen haddini bilir; haddini bilen edepli olur Bunun için velilerden Muhammed bin Vâsî ks , oğlunun çalımlı ve kibirli bir şekilde yürüdüğünü görünce, onu şöyle uyarmı ştır: “Oğlum sakın aslımızı unutma! İlk günlerinde annen bir cariye, baban günahlara dalmış bir âsi , sen de anne karnında bir cenin idin Sonumuz ise soğuk ve sevimsiz bir cenaze olacaktır Aradaki bu kibir ve kendini beğenme niye ki ?! ” Demek ki tevazunun aslı marifettir Marifet de Alemlerin Rabbi'ni tanımaktır O'nu tanımak, bütün hayır ve güzelliklerin anahtarıdır Yüce Allah kendini insan ve kainat üzerindeki tecellileri ile tanıtmış; alemi azamet, rahmet ve kudretini yansıtan bir ayna yapmıştır Bu aynada her şey O'na ait bir tecelli, bir ilim, bir hikmet, bir sevgi ve bir değer taşımaktadır Bu tecelliyi seyretmek, ilmi okumak, hikmeti anlamak, sevgiyi tatmak ve değerleri korumak için insan yaratılmıştır Bunların hepsine birden marifet diyoruz Marifetin sonu muhabbettir Muhabbetin bir sonu yoktur, fakat onun her sevende kendini gösteren bir sonucu vardır O da sevgiliye ait her şeyi sevmek ve ancak sevgilinin hoşnut olduğu şeyle sevinmektir İşte tevazu, bu marifet ve muhabbettin sonucu oluşan bir haldir Herkes marifeti kadar mütevazi , muhabbeti kadar merhametli olur Tevazu, kul olduğunu bilip Rabbi'nin mülkünde edeple yaşamaktır Tevazu, Hakk'ın sevdiğini sevmek, sevmediğini terk etmektir Tevazu, Hakk'ın kullarına Hak için muhabbet ve hizmet etmektir Tevazu, Haktan gelen her şeye gönül hoşluğu ile boyun eğip teslim olmaktır Hadis-i şerifte şöyle buyrulmu ştur: “Kim Allah için tevazu gösterirse, Allah onu yüceltir Kim de kendini beğenip kibir gösterirse, Allah onu alçaltır” (Müslim, Tirmizî, Dârimî) Tevazu insanı yüceltir, fakat Allah için olursa Allah için olan tevazu yüksek bir ahlâk olur ve insana yücelik kazandırır Bu da iki şekilde olur: Birincisi, tevazu Hak için olmalıdır Tevazu alçak gönüllülük, merhamet, hürmet, saygı, sadelik, nezaket, incelik, kibarlık şeklinde ortaya çıkar Bütün bunlarda niyet önemlidir İnsanlara gösteriş, yağcılık, korku, maddi menfaat ve başka hesaplar için gösterilen tevazu izzet değil, zillet sebebidir Her çeşidiyle tevazu yüce Allah'ın rızası için olursa fayda verir, kulu yüceltir, sevdirir, sevap kazandırır Yoksa kula zarar verir ve onu alçaltır İkincisi, tevazu kulları değil, Allah'ı yüceltmek için olmalıdır Kimde ne kıymet varsa Allah'tan geldiği bilinmelidir Birisini severken şirke dü ş ülmemeli , insana hürmet ederken ona tapmamalı, köleyi efendi yerine koymamalı, Rab ile kulu karıştırmamalıdır Marifet ve muhabbet sahibi kullar tevazu ahlâkıyla süslenerek yüce Rahman'ın dostu olmuşlardır Bu ahlâkın pek çok yansıması vardır Birkaçına işaret edelim: Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar, bütün mülkün, şerefin, itibar ve kıymetin Allah'a ait olduğunu görürler Mülk O'nundur; öyle ise bütün hamd , övgü, rağbet, hürmet, sevgi, saygı da O'na aittir, O'na layıktır Bunu anlayan ve müşahede eden aşık , artık kendi nefsinin övülmesini, sevilmesini, halk içinde zikredilmesini ayıp ve abes görür Birisi onu övse utanır, yüceltse sıkılır, alkışlasa iki büklüm olur, günah işlemiş gibi istiğfara sarılır Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar her varlıkta O'na ait bir tecelli ve kıymet görürler Hiçbir yaratığı basit, değersiz ve sebepsiz görmezler Özellikle varlıklar içinde hususi bir yeri ve görevi olan insana çok özel, itinalı ve nazik davranırlar Herkese rahmet gözüyle bakarlar Yüce Allah'a iman edenleri kardeşi görüp severler Nefsi için kimseyi üzmezler Hiçbir mümini kendinden aşağı görmezler Çünkü hepsi yüce Rahman'a iman etmişlerdir; O'nu sevmi ş lerdir O'nu sevenleri sevmek imanın gereğidir, aşığın görevidir Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar kâfirlere de rahmet gözüyle bakarlar, onların hidayete gelmesi için dua ederler, gönüllerine girip Hak sevgisini aşılayacak günü beklerler Onlarla savaşları, mücadeleleri, mücahedeleri kendi nefsleri için değil, Cenab -ı Mevlâ içindir İnanmayanlara karşı gösterdikleri vakar ve izzet de böyledir Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar hangi hayrı, ibadeti ve hizmeti yapsalar, onu nefslerine mal edip kendilerinden bilmezler Bütün iyilikleri Allah'ın bir ikramı olarak görürler; övünmekle değil şükürle meşgul olurlar İbadet olarak ne yapsalar az bulurlar Amellerine bir karşılık beklemekten haya ederler Bütün kötülük ve kusurları ise nefslerinden bilirler Yaptıkları tövbe ve istiğfarın hemen kabul edildiğini ve günahlarının affedildiğini düşünmezler Daima Alemlerin Rabbi Allah'tan korkarlar, kulluktaki kusurlarından utanırlar; bunun için gönlü yanık, boynu bükük ve sürekli mahzun gezerler Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar O'nun kulu olmaktan, kulu olarak anılmaktan ve kula uygun işler yapmaktan zevk alırlar Yüce Hak için olan ve dinin edebine uyan her işi kıymetli görürler Hizmette şahıs, iş ve yer seçmezler Kendilerinden isteneni ve gerekeni yaparlar Her başarıdan sonra, sevinçlerini gönülden secdeye kapanarak dile getirirler Mahviyet sıfatları, onlar için Burak olur, onunla yükselirler Kulluğun ve dostluğun zirvesinde olan Hz Rasul -i Kibriya sav Efendimiz, namazdan sonra hane-i saadetine döndüğü zaman bazen ev işlerine yardımcı olur, ayakkabısını yamar, koyunlarını sağar, yorulan hizmetçisinin işine el atardı Bir peygamber bunları yapar mı diye düşünmezdi Ondan bu terbiyeyi alan Hz Ebu Bekir Sıddık ra halife iken, mahallesinde dul ve yaşlı kadınların koyunlarını sağmaktan çekinmez ve bunu basit bir iş görmezdi Aynı terbiye ocağında yetişen Hz Ömer ra , bir taraftan alemin dört bir yanına ordular gönderirken, diğer yandan sırtına aldığı un çuvalını Medine'nin dışındaki bir fakirin evine götürmekten hiç rahatsız olmuyordu Çünkü o Rabbi'ne aşıktı Aşkta benlik olmaz Sevgilinin işlerinde seçme yapılmaz Aşık hizmet görür, hesap yapmaz Yüce Rahman'ın dostları mütevazi kullar tevazuyu dille değil, halle gösterirler Onlar doğruya aşıktır Kalpleri hakka açıktır Hak söz, güzel iş, doğru hüküm kimden gelirse gelsin, kabul ederler En iyi ben bilirim deyip kibir yapmazlar Kendilerine kusurlarını gösterene kin gütmeyip, Allah razı olsun derler Şu hadisi-i şerif tevazu ahlâkını özetlemektedir: Hz Peygamber sav , “Kalbinde zerre kadar kibir olan kimse cennete giremez” buyurduğunda, orada bulunan birisi: “Ya Rasulalllah , bir adam elbisesinin güzel olmasını seviyor, temiz giyiniyor; bu kibir midir?” diye sordu Efendimiz sav şöyle buyurdu: “Allah Tealâ güzeldir, güzel olan şeyleri sever Kibir, kendisine hak gelince burun büküp onu kabul etmemek ve insanları küçük görmektir” (Müslim, Ebu Davud , Tirmizî , İbn Mace , Ahmed ) Kibrin sonu ateştir Tarihte kibirli olup da yücelen, sevilen ve hayırla anılan hiç kimse yoktur Ölüm bütün zalimlerin ve zorbaların belini kırmış, boynunu bükmü ştür Yüce Allah, her kulundan tevazu ahlâkını istemektedir Hak dostları asla kibirli olmazlar; üzerlerindeki heybet hayâdandır Allah yolunda kim bir şeref kazanmı ş sa , tevazu ile kazanmıştır Bu güzel ahlâkı elde etmek için bir ömür verilse azdır Bunun en güzel yolu, gerçek tevazu sahibi Hak dostları ile hemdem olmaktır Güzel ahlâk güzel örnekten alınır

14-04-2009	#2
Profil Bilgileri Gülehasret	--->: Tevazu, müminlerin en güzel sıfatıdır. paylaşım için teşekkürler Tevazu, cahilden veya çocuktan da olsa, hakkı işitince boyun büküp hemen kabul etmektir * Tevazu, karşılaştığı her Müslümanı kendinden aşağı bilmemektir * Baş olmayı seven, iflah olmaz Kendinden daha kötü birinin bulunduğunu sanan kibirlidir * Her nimet sahibi haset edilir Haset edilmeyen tek nimet, tevazudur * Ehl-i sünnet olan şerefli insan, ibadet edip yükseldikçe tevazu gösterir Bid’at ehli olan âdi kimse ise, ibadet ettikçe büyüklenir, herkese tepeden bakar * Tevazu göstermek de kibirdendir Çünkü kendinde bir varlık hisseden tevazu göstermeye çalışır Halbuki mütevazı kimse, kendinde bir varlık görmez ki tevazu göstersin Alçak gönüllü olan kurtulur, kibirli olan yanar * Tanıdık salih kimseleri ziyaret etmemek kibir, fakirleri ziyaret, tevazu alametidir Hastalarla birlikte oturmamak, doğru sözü kabul etmeyip, münakaşa etmek, kusurunu bildirenlere teşekkür etmemek, fakirin davetine gitmemek kibir alametidir Kibirli olan, salih insan olamaz * Kibir her iyiliğe engeldir, tevazu, her iyiliğin anahtarıdır Kibirli değilim diyen, kibirlidir * Büyüklenerek ben demek Allahü teâlâ ve evliyadan feyiz ve bereketi keser Kusuru başkasında arayan, sevimsizleşir, etrafında insan kalmaz, dost edinemez Herkesi haklı, kendisini haksız bulmadıkça, kendi kusur ve noksanlarını bırakıp, başkasının kusuru ile meşgul oldukça, manevi bakımdan zerre kadar ilerlemek mümkün değildir * Nefsini aradan çeken, herkesle iyi geçinir, huzurlu olur Nefsini aradan çek, kimseyi tenkit etme, kendini beğenme, kendinden iğren Kendinden tiksinmeyen kurtulamaz * Toprak ol toprak, gül bitsin sende, Ancak topraktır kavuşan güle * Tevazu güzeldir, zenginde tevazu daha güzeldir Kibir çirkindir, fakirde kibir daha çirkindir * Bütün insanlar, beni olduğumdan daha aşağılamak, hakaret etmek isteseler, bunu yapamazlar Çünkü, herkesin hakaret derecelerinden daha aşağı olduğumu bilirim (Ebu Süleyman Darani) * “Mahsul, ovadaki sulu ve yumuşak toprakta yetişir, dağda, sert toprakta yetişmez Hikmet de, mütevazı olanın kalbinde gelişir, kibirlinin gönlünde gelişmez Bir kimse, başını yükseğe kaldırırsa, tavana değer ve yaralanır, eğerse tavan ona gölgelik eder ve kendini korur En büyüğünüz, en küçüktür En küçüğünüz de, en büyüktür” buyurdu Yani, kendini büyük gören küçüktür Kendini küçük gören büyüktür (Hz İsa) * Kibirden kurtulmak, tevazu ehli olmak için, yaşlı birini görünce, “Bu benden daha çok ibadet etmiştir” demeli Genç birini görünce, “Bu benden genç, benden daha az günah işlemiştir” demeli Bid’at sahibi veya bir kâfir gürünce, “Bu, hidayete kavuşabilir, ben de Allah saklasın sapıtabilirim Şu andaki durum değil, netice önemlidir İman ile öleceğimi bilmediğime göre, nasıl kibrederim?” demeli Bid’at ehline kızmak gerektiği halde, kibirlenmek caiz olmaz Kızmak başka, kibirlenmek başkadır Bir misal: Bir hükümdar, gözbebeği olan biricik çocuğunu terbiye etmesi için kölesine verip, (Kusur edince döversin) dese, köle, hükümdarın yanında çocuğun kıymetini bildiği için, hatasından dolayı çocuğa kızarsa da kendini çocuktan üstün göremez, ona karşı kibirlenemez Kötülere de bu gözle bakmalı (Onlar hidayete kavuşur da ben imanımı kurtaramazsam halim nice olur) diyerek korkmalı ve kimseye karşı kibirlenmemeli


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder