FrMaLeV

**mumsema** · 08-07-2008

Hayatım bir merdivendir başlıklı yazı Mumsema Hayatım bir merdivendir Forum Alev

Hayatım bir merdivendir

MERDİVENLER
Hiç düşündünüz mü, hayatınızda ne kadar vazgeçilmezdir merdivenler

Evimizin, apartmanızın olmazsa olmaz parçası

Bizi aşağıya taşıyan, yukarı çıkaran, ulaşamadıklarımıza ulaşmamız için basamak olan merdivenler

Gün olur, alev alev yanan bir evden ağlaşan çocukları indirmek için şefkatle uzatılan itfaiye merdiveni olur

Gün olur, ağaçtaki meyveye uzanmak için uzanır merdiven

Ve daha ne çok kullandığımız yer vardır merdiveni

Merdiven, hayatı anlatmak için kullanılır bir bakarsınız şiirlerde

"Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden" diye başlar Ahmed Haşim ve hayatı merdivenleştirir

Ardımız sıra bıraktığımız günlere ağıtlar yakar

Nasıl anlatılır hayat merdivenle? İlk basamak neresidir, hangi hâl son basamak? Biz aslında, ademden vücuda dayanmış bir merdivende, hayat merdiveninde ilerliyoruz, adım adım, basamak basamak

Hayat adını verdiğimiz merdivende, her basamakta çok şeyler yaşayarak, kâh gülerek, kâh ağlayarak, ama hiç durmadan, bir geri basamağa inmeden ilerliyoruz

İlk basamaklarda çocukluğumuz bekler bizi

O sıralar merdivenin farkında bile değilizdir

Her yer yakın ve her şey bizimdir

Bulutların üzerinde dünyayı seyrederiz gülerek

Kâh ana kucağının sıcaklığında dindiririz acımızı, kâh pembe hülyalara salarız kalbimizi

Gidenlerin, elimizden çıkanların farkında değiliz

Çünkü her an, her şey bizim için yeni

Ne zaman kaybolur çocukluğun büyülü dünyası? Ne zaman bulutlardan inilir, ayaklar ne zaman yere basar? Hayat sancısı hangi basamakta hissettirir kendini? Ne zaman kaybetmeye başlarız sevdiklerimizi ya da kendimizi?
Çocukluk basamakları ansızın bitiverir

Kendimizi sancılı bir delikanlılık/genç kızlık devresinde buluveririz

Kanımız çağlayarak akarken, bizi kimse tutamaz

Her şeyi biz biliriz ve kimse de bizi anlamıyordur

Her yerde olmak isteriz, her şey olmak isteriz ama mutlaka herkesten farklı kalmak, her yerden yüksekte durmak isteriz

Bize önerilenlere illâ ki karşı çıkarız

Hiç bitmeyecekmiş gibi gelir hayat ve gençlik

Öyle ki nice olmaz şeyi gözümüzü kırpmadan göze alır, yüreğimiz burkulmadan harcarız zamanı

Gün gelip beli bükük, bir ayağı çukurda ihtiyarlar olacağımızı hesap etmeyiz, bilmeyiz, düşünmeyiz

Hep böyle dinç, hep böyle genç kalacak gibiyizdir

Acıları da sevinçleri de öylesine abartılı yaşarız ki
Kederde de, sevinçte de dünyamız baştan sona değişir; ya var, ya yok olur

Gök bir güneşlidir, bir sislidir

Hayat akıp gider, ardına bile bakmadan

Hâlâ merdivendeyiz; farkında mıyız? Bilmiyoruz

Bazı tökezlemelerde hissediyoruz belki

Ayağımız takılmasa, dizlerimiz acımasa hiç hissedecek değiliz

Sarhoşuz, gençlik sarhoşu

Peki ya sonrası

Olgunluk çağı mı? Yoksa büyük aldanmaların yaşandığı basamaklar mı? Bilmiyorum

Deli deli akan kan durulmuştur artık

Bir baltaya sap olmuşuzdur belki ya da olmak için çalışıyoruzdur

Hayat gerçekleri acıdır demeye başlamışızdır

Çünkü, artık bakmamız gereken bir ailemiz, sorumluluğunu üstlendiğimiz çocuklarımız vardır

Hayat bir koşuşturmadır; evden işe, işten eve

Problemler, çözümler arasında dokunan mekikler

Peki ya biz neredeyiz? Biz kendimiz için ne yapıyoruz?
Şimdi şakaklarımıza karlar yağdı, yürümemiz yavaşladı

İhtiyar olduk

Hiçbirşey eskisi gibi değil

Uğruna yaşadığımız herşey bizden yavaş yavaş uzaklaşıyor

Çocuklarımız şimdi kendi yollarını adımlıyor, kendi merdivenlerinin basamaklarında oyalanıyorlar

Bir zamanlar bizim yaptığımızı yapıyorlar

Hayallerine merdiven kuruyorlar, sevdalarının zirvesine tırmanıyorlar

Ve sevdiklerimiz, basamakları birlikte adımladığımız akranlarımız, akrabalarımız, dostlarımız bir bir göçüyorlar buradan

Daha bir yalnızız şimdi

Kendimizle başbaşayız

Ölümle yüzyüzeyiz şimdi; hani şu uzaktaki ölümle, gençlikte bir türlü kendimize yakıştıramadığımız mezara dönük yüzümüz

Sahi niye gelmiştik biz bu âleme

Her basamakta bizi yokluğa taşıyan merdivenleri adımlamak için mi? Yoksa her basamağında sonsuzluğu hissettiğimiz hakikat merdiveninde emin adımlarla ilerlemek için mi? Tercih bizim, hepimizin

Şimdi kararımızı verelim, merdivenimiz düşmeden, basamaklar tükenmeden

Biz hangi merdivendeyiz? Hangi basamakta bekler bizi ecelimiz? Adımımız hangi basamakta tükenir? Adımız hangi basamağa "göçtü gitti!" diye düşer?
Şair Paul Verlaine’in sorusunu ilk basamakta sormalı değil miyiz?
İşte hayat! Aç gözünü gör
Bak ne kadar sade
Her günkü sade gürültüdür
Şehirden gelmekte
Ey sen ki durmadan ağlarsın,
Döversin dizini;
Gel söyle bakalım ne yaptın,
Nettin gençliğini?
Dikkat! Merdivendeyiz! Düşebiliriz!

**rapinprensesi** · 08-07-2008

çok güzel bir paylaşım teşekkürlerrr

08-07-2008	#1
Profil Bilgileri mumsema	Hayatım bir merdivendir Hayatım bir merdivendir başlıklı yazı Mumsema Hayatım bir merdivendir Forum Alev Hayatım bir merdivendir MERDİVENLER Hiç düşündünüz mü, hayatınızda ne kadar vazgeçilmezdir merdivenler Evimizin, apartmanızın olmazsa olmaz parçası Bizi aşağıya taşıyan, yukarı çıkaran, ulaşamadıklarımıza ulaşmamız için basamak olan merdivenler Gün olur, alev alev yanan bir evden ağlaşan çocukları indirmek için şefkatle uzatılan itfaiye merdiveni olur Gün olur, ağaçtaki meyveye uzanmak için uzanır merdiven Ve daha ne çok kullandığımız yer vardır merdiveni Merdiven, hayatı anlatmak için kullanılır bir bakarsınız şiirlerde "Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden" diye başlar Ahmed Haşim ve hayatı merdivenleştirir Ardımız sıra bıraktığımız günlere ağıtlar yakar Nasıl anlatılır hayat merdivenle? İlk basamak neresidir, hangi hâl son basamak? Biz aslında, ademden vücuda dayanmış bir merdivende, hayat merdiveninde ilerliyoruz, adım adım, basamak basamak Hayat adını verdiğimiz merdivende, her basamakta çok şeyler yaşayarak, kâh gülerek, kâh ağlayarak, ama hiç durmadan, bir geri basamağa inmeden ilerliyoruz İlk basamaklarda çocukluğumuz bekler bizi O sıralar merdivenin farkında bile değilizdir Her yer yakın ve her şey bizimdir Bulutların üzerinde dünyayı seyrederiz gülerek Kâh ana kucağının sıcaklığında dindiririz acımızı, kâh pembe hülyalara salarız kalbimizi Gidenlerin, elimizden çıkanların farkında değiliz Çünkü her an, her şey bizim için yeni Ne zaman kaybolur çocukluğun büyülü dünyası? Ne zaman bulutlardan inilir, ayaklar ne zaman yere basar? Hayat sancısı hangi basamakta hissettirir kendini? Ne zaman kaybetmeye başlarız sevdiklerimizi ya da kendimizi? Çocukluk basamakları ansızın bitiverir Kendimizi sancılı bir delikanlılık/genç kızlık devresinde buluveririz Kanımız çağlayarak akarken, bizi kimse tutamaz Her şeyi biz biliriz ve kimse de bizi anlamıyordur Her yerde olmak isteriz, her şey olmak isteriz ama mutlaka herkesten farklı kalmak, her yerden yüksekte durmak isteriz Bize önerilenlere illâ ki karşı çıkarız Hiç bitmeyecekmiş gibi gelir hayat ve gençlik Öyle ki nice olmaz şeyi gözümüzü kırpmadan göze alır, yüreğimiz burkulmadan harcarız zamanı Gün gelip beli bükük, bir ayağı çukurda ihtiyarlar olacağımızı hesap etmeyiz, bilmeyiz, düşünmeyiz Hep böyle dinç, hep böyle genç kalacak gibiyizdir Acıları da sevinçleri de öylesine abartılı yaşarız ki Kederde de, sevinçte de dünyamız baştan sona değişir; ya var, ya yok olur Gök bir güneşlidir, bir sislidir Hayat akıp gider, ardına bile bakmadan Hâlâ merdivendeyiz; farkında mıyız? Bilmiyoruz Bazı tökezlemelerde hissediyoruz belki Ayağımız takılmasa, dizlerimiz acımasa hiç hissedecek değiliz Sarhoşuz, gençlik sarhoşu Peki ya sonrası Olgunluk çağı mı? Yoksa büyük aldanmaların yaşandığı basamaklar mı? Bilmiyorum Deli deli akan kan durulmuştur artık Bir baltaya sap olmuşuzdur belki ya da olmak için çalışıyoruzdur Hayat gerçekleri acıdır demeye başlamışızdır Çünkü, artık bakmamız gereken bir ailemiz, sorumluluğunu üstlendiğimiz çocuklarımız vardır Hayat bir koşuşturmadır; evden işe, işten eve Problemler, çözümler arasında dokunan mekikler Peki ya biz neredeyiz? Biz kendimiz için ne yapıyoruz? Şimdi şakaklarımıza karlar yağdı, yürümemiz yavaşladı İhtiyar olduk Hiçbirşey eskisi gibi değil Uğruna yaşadığımız herşey bizden yavaş yavaş uzaklaşıyor Çocuklarımız şimdi kendi yollarını adımlıyor, kendi merdivenlerinin basamaklarında oyalanıyorlar Bir zamanlar bizim yaptığımızı yapıyorlar Hayallerine merdiven kuruyorlar, sevdalarının zirvesine tırmanıyorlar Ve sevdiklerimiz, basamakları birlikte adımladığımız akranlarımız, akrabalarımız, dostlarımız bir bir göçüyorlar buradan Daha bir yalnızız şimdi Kendimizle başbaşayız Ölümle yüzyüzeyiz şimdi; hani şu uzaktaki ölümle, gençlikte bir türlü kendimize yakıştıramadığımız mezara dönük yüzümüz Sahi niye gelmiştik biz bu âleme Her basamakta bizi yokluğa taşıyan merdivenleri adımlamak için mi? Yoksa her basamağında sonsuzluğu hissettiğimiz hakikat merdiveninde emin adımlarla ilerlemek için mi? Tercih bizim, hepimizin Şimdi kararımızı verelim, merdivenimiz düşmeden, basamaklar tükenmeden Biz hangi merdivendeyiz? Hangi basamakta bekler bizi ecelimiz? Adımımız hangi basamakta tükenir? Adımız hangi basamağa "göçtü gitti!" diye düşer? Şair Paul Verlaine’in sorusunu ilk basamakta sormalı değil miyiz? İşte hayat! Aç gözünü gör Bak ne kadar sade Her günkü sade gürültüdür Şehirden gelmekte Ey sen ki durmadan ağlarsın, Döversin dizini; Gel söyle bakalım ne yaptın, Nettin gençliğini? Dikkat! Merdivendeyiz! Düşebiliriz!

08-07-2008	#2
Profil Bilgileri rapinprensesi	--->: Hayatım bir merdivendir çok güzel bir paylaşım teşekkürlerrr


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder