FrMaLeV

**keremy** · 19-06-2006

Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife başlıklı yazı Mumsema Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife Forum Alev

Ehli sünnetin dört büyük imamının birincisi olan İmam-ı Azam Ebu Hanife, Hicri 80 (Miladi 699) yılında Kufe'de doğdu Büyük İmam anlamına gelen ’İmam-ı Azam’ lakabıyla bilinen, Ebu Hanife künyesiyle meşhur Numân b Sâbit b Zevta, mutlak müçtehid ve fıkıhta Hanefi mezhebinin imamıdır

Ebu Hanife Hicri 80 yılında Kufe’de doğmuş ve ömrünün çoğunu orada geçirmiştir Küçük yaşta Kuran’ı ezberlemiş ve Kuran-ı Kerim’i çok iyi bilen kişilerden biri olmuştur
Ehl-i Sünnet mezheplerinden dördü arasındaki ilk mezhep Hanefi mezhebi olmuştur Irak'ta doğan bu mezhep, hemen hemen bütün İslam dünyasında yayılmıştır Abbasilerin ulaşabildikleri her bölgede yayılma göstermiştir Abbasiler döneminde kadıların çoğunun Hanefi olmasının yanı sıra Selçukluların ve Harzemşahların mezhebi de Hanefilik olmuştur
Hanefi mezhebi, bazı bölgelerde tamamen halka mal olurken, bazı bölgelerde resmi mezhep olarak kalmıştır Hanefi mezhebi, Irak’ta, Maveraünnehir’de ve fethedilen diğer doğu bölgelerinde resmi mezhep olmuştur Hanefi mezhebi, Şam bölgesinde hem halkı, hem de hükümeti idare etmiştir Kavalalı Mehmet Ali Paşa Mısır’a hakim olunca, Hanefi mezhebini tek başına Osmanlı’nın resmi mezhebi ilan etmiştir

Ebu Hanife’nin Örnek Ahlakı

İslam dünyasında en önde gelen kişilerden olan İmam-ı Azam Ebu Hanife, güvenilir, ileri görüşlü ve anlayış gücü yüksek bir alimdi Sağlam kişiliği ve güçlü Allah korkusu onun İslam alemince sevilmesine neden olan en büyük iki etkendir
Ebû Hanife vakar sahibi bir insandı Tefekkürü çok, Allah'ın sınırlarını büyük titizlikle gözeten, faydasız ve boş sözlerden hoşlanmayan, sorulara az ve öz cevap veren çok zeki bir müçtehiddi Emanete büyük önem verirdi Ne ile karşılaşırsa karşılaşsın nefsine hakim biriydi Hoşgörü sahibiydi Ona yönelen itirazlar ve zaman zaman karşılaştığı yakışıksız sözler, onu asla İslam ahlakını tebliğ etmekten yıldırmazdı
Allah’ın ona nasip ettiği duru bir akla sahipti Düşüncesinde tutukluk olmaz, görüş belirtmekte hiçbir zaman geç kalmazdı Karşısındaki kimse inatçılık eder veya işi zora koşarsa, ona en güzel şekilde İslam ahlakını öğretmeye çalışırdı
İmam Ebu Hanife, insanlarla uzlaşmak gerektiğine inananlardandı Küçük bir ihtimal de olsa, haram karıştığından şüphe ettiği şeylerden şiddetle kaçınırdı Hayatının büyük bölümünü ilme ayırmıştı Onun görüşleri; güvenilir olana dayanmak, güvenilmez olandan kaçınmak, insanlar arasında sorun çıkarmayana yönelmek ve işlerin yolunda gitmesini sağlamak gibi esaslara dayanmaktadır

Ebu Hanife’nin olayları değerlendirmede ortaya koyduğu metod, şu yedi esasa dayalıdır:
1) Kitap: Dinin temel direği ve Cenab-ı Allah’ın sağlam ipidir
2) Sünnet: Allah’ın kitabını açıklar, genel hükümlerini detaylandırır
3) Sahabe sözleri: Çünkü sahabeler, ’risaleti’ bize aktaranlardır Onlar, vahyin gelişine bizzat şahit olmuşlardır
4) Kıyas: Ebu Hanife, bir mesele hakkında Kitap’tan, sünnetten veya sahabe sözünden bir delil bulunmadığı zaman kıyasa başvururdu
5) İstihsan: Kıyasın zahiri (dış görüntüsü)nün gerektirdiği sonucu bırakıp, bununla çelişen başka bir hüküm vermek
6) İcma: İcma da kendi başına delil sayılır İcma, herhangi bir asırda müçtehitlerin bir konuda görüş birliğine varması demektir Tüm alimler icmanın bir ’delil’ olduğunda ittifak etmişlerdir
7) Örf (gelenek): Örf, hakkında Kuran, sünnet ve sahabe amelinden nass bulunmayan bir konuda, Müslümanların uygulaması demektir

İmam-ı Azam’ın İlim Hayatı

İmam-ı Azam küçük yaşta Kuran’ı ezberlemiş ve Arapça’nn o zaman tasnif edilmekte olan sarf, nahv, şiir ve edebiyatn öğrenmiştir Gençliğinin ilk yllarnda Ashab- Kiram’dan Enes bin Malik’i, Abdullah bin Ebi Evfa’y, Vasile bin Eska’, Sehl bin Saide’yi ve Hicri 102’de en son Mekke’de vefat eden Ebu’t-Tufeyl Amir bin Vasile’yi görmüştür Bunlardan hadis dinlemiştir
İmam- Şabi’nin tavsiyesiyle ilme sarlp, ders halkalarna devam etmeye başlamştr İmam- Azam önce kelam ilmini, iman ve itikad ve münazara bilgilerini Şabi’den öğrenmiştir Daha sonra Hammad bin Ebi Süleyman’n ders halkasna katlarak fkh ilmine başlamştr Hammad’n derslerine yirmi sekiz yl devam etmiştir
Ebu Hanife, bir mazeret ve bir engel bulunmadıkça hocası Hammad’dan ayrılmamış ve bu süre boyunca ders almış, müzakere etmiş, rivayet ve nakilde bulunmuş, ölçme ve değerlendirme yapmıştır Öte yandan Ebu Hanife, Hicri 130 senesinde Kufe’den Mekke’ye gittiğinde ilim tahsil etme imkanı bulmuştur Bunun yanı sıra Hac seferlerinde, diğer üstadlardan da fıkıh öğrenmiştir

**aygen** · 10-10-2008

Allah razı olsun

19-06-2006	#1
Profil Bilgileri keremy	Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife başlıklı yazı Mumsema Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife Forum Alev Ehli sünnetin dört büyük imamının birincisi olan İmam-ı Azam Ebu Hanife, Hicri 80 (Miladi 699) yılında Kufe'de doğdu Büyük İmam anlamına gelen ’İmam-ı Azam’ lakabıyla bilinen, Ebu Hanife künyesiyle meşhur Numân b Sâbit b Zevta, mutlak müçtehid ve fıkıhta Hanefi mezhebinin imamıdır Ebu Hanife Hicri 80 yılında Kufe’de doğmuş ve ömrünün çoğunu orada geçirmiştir Küçük yaşta Kuran’ı ezberlemiş ve Kuran-ı Kerim’i çok iyi bilen kişilerden biri olmuştur Ehl-i Sünnet mezheplerinden dördü arasındaki ilk mezhep Hanefi mezhebi olmuştur Irak'ta doğan bu mezhep, hemen hemen bütün İslam dünyasında yayılmıştır Abbasilerin ulaşabildikleri her bölgede yayılma göstermiştir Abbasiler döneminde kadıların çoğunun Hanefi olmasının yanı sıra Selçukluların ve Harzemşahların mezhebi de Hanefilik olmuştur Hanefi mezhebi, bazı bölgelerde tamamen halka mal olurken, bazı bölgelerde resmi mezhep olarak kalmıştır Hanefi mezhebi, Irak’ta, Maveraünnehir’de ve fethedilen diğer doğu bölgelerinde resmi mezhep olmuştur Hanefi mezhebi, Şam bölgesinde hem halkı, hem de hükümeti idare etmiştir Kavalalı Mehmet Ali Paşa Mısır’a hakim olunca, Hanefi mezhebini tek başına Osmanlı’nın resmi mezhebi ilan etmiştir Ebu Hanife’nin Örnek Ahlakı İslam dünyasında en önde gelen kişilerden olan İmam-ı Azam Ebu Hanife, güvenilir, ileri görüşlü ve anlayış gücü yüksek bir alimdi Sağlam kişiliği ve güçlü Allah korkusu onun İslam alemince sevilmesine neden olan en büyük iki etkendir Ebû Hanife vakar sahibi bir insandı Tefekkürü çok, Allah'ın sınırlarını büyük titizlikle gözeten, faydasız ve boş sözlerden hoşlanmayan, sorulara az ve öz cevap veren çok zeki bir müçtehiddi Emanete büyük önem verirdi Ne ile karşılaşırsa karşılaşsın nefsine hakim biriydi Hoşgörü sahibiydi Ona yönelen itirazlar ve zaman zaman karşılaştığı yakışıksız sözler, onu asla İslam ahlakını tebliğ etmekten yıldırmazdı Allah’ın ona nasip ettiği duru bir akla sahipti Düşüncesinde tutukluk olmaz, görüş belirtmekte hiçbir zaman geç kalmazdı Karşısındaki kimse inatçılık eder veya işi zora koşarsa, ona en güzel şekilde İslam ahlakını öğretmeye çalışırdı İmam Ebu Hanife, insanlarla uzlaşmak gerektiğine inananlardandı Küçük bir ihtimal de olsa, haram karıştığından şüphe ettiği şeylerden şiddetle kaçınırdı Hayatının büyük bölümünü ilme ayırmıştı Onun görüşleri; güvenilir olana dayanmak, güvenilmez olandan kaçınmak, insanlar arasında sorun çıkarmayana yönelmek ve işlerin yolunda gitmesini sağlamak gibi esaslara dayanmaktadır Ebu Hanife’nin olayları değerlendirmede ortaya koyduğu metod, şu yedi esasa dayalıdır: 1) Kitap: Dinin temel direği ve Cenab-ı Allah’ın sağlam ipidir 2) Sünnet: Allah’ın kitabını açıklar, genel hükümlerini detaylandırır 3) Sahabe sözleri: Çünkü sahabeler, ’risaleti’ bize aktaranlardır Onlar, vahyin gelişine bizzat şahit olmuşlardır 4) Kıyas: Ebu Hanife, bir mesele hakkında Kitap’tan, sünnetten veya sahabe sözünden bir delil bulunmadığı zaman kıyasa başvururdu 5) İstihsan: Kıyasın zahiri (dış görüntüsü)nün gerektirdiği sonucu bırakıp, bununla çelişen başka bir hüküm vermek 6) İcma: İcma da kendi başına delil sayılır İcma, herhangi bir asırda müçtehitlerin bir konuda görüş birliğine varması demektir Tüm alimler icmanın bir ’delil’ olduğunda ittifak etmişlerdir 7) Örf (gelenek): Örf, hakkında Kuran, sünnet ve sahabe amelinden nass bulunmayan bir konuda, Müslümanların uygulaması demektir İmam-ı Azam’ın İlim Hayatı İmam-ı Azam küçük yaşta Kuran’ı ezberlemiş ve Arapça’nn o zaman tasnif edilmekte olan sarf, nahv, şiir ve edebiyatn öğrenmiştir Gençliğinin ilk yllarnda Ashab- Kiram’dan Enes bin Malik’i, Abdullah bin Ebi Evfa’y, Vasile bin Eska’, Sehl bin Saide’yi ve Hicri 102’de en son Mekke’de vefat eden Ebu’t-Tufeyl Amir bin Vasile’yi görmüştür Bunlardan hadis dinlemiştir İmam- Şabi’nin tavsiyesiyle ilme sarlp, ders halkalarna devam etmeye başlamştr İmam- Azam önce kelam ilmini, iman ve itikad ve münazara bilgilerini Şabi’den öğrenmiştir Daha sonra Hammad bin Ebi Süleyman’n ders halkasna katlarak fkh ilmine başlamştr Hammad’n derslerine yirmi sekiz yl devam etmiştir Ebu Hanife, bir mazeret ve bir engel bulunmadıkça hocası Hammad’dan ayrılmamış ve bu süre boyunca ders almış, müzakere etmiş, rivayet ve nakilde bulunmuş, ölçme ve değerlendirme yapmıştır Öte yandan Ebu Hanife, Hicri 130 senesinde Kufe’den Mekke’ye gittiğinde ilim tahsil etme imkanı bulmuştur Bunun yanı sıra Hac seferlerinde, diğer üstadlardan da fıkıh öğrenmiştir

10-10-2008	#2
Profil Bilgileri aygen	--->: Büyük Mezhep İmamı İmam-ı Azam Ebu Hanife Allah razı olsun


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder