FrMaLeV

**ugurbaki** · 02-09-2007

M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... başlıklı yazı Mumsema M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... Forum Alev

[FONT='Arial','sans-serif']Hatalara Hayat Hakkı Tanımama [/font]

[FONT='Arial','sans-serif']Cenab-ı Hak bizleri hizmette daim kılsın

Şu hayat yolunun neresinde bariyerler açılıp “haydi yolun dışına” denilecek belli değil

Bir-iki dakika içinde, “sizi dışarıya alıyoruz” diyebilirler

İnsan O’na giderken, kalbi O’nunla irtibat içinde, hizmet düşüncesiyle dopdolu olmalı ve hayırlı bir işle meşgulken gitmeli

Evet, hayatın bazı anları nuranî geçmemiş, kirli dakikalar da yaşanmış olabilir; fakat daha önce de ifade ettiğimiz gibi sonuç, akibet ve netice çok önemlidir

Hani bazen, şimdilerde de çok konuşulan pişmanlık yasasını değerlendiriyorlar; zindanlık bir insan, “pişman oldum, iyi bir insan olmaya azm ü cezm ü kast eyledim” deyince onu pişmanlık yasasına tabi kılıyorlar

Ahiretle alakalı mevzularda da böyle bir pişmanlık affa vesile olabilir; fakat insan elinden geldiği kadar hayatında kirli bir sayfa bulunmamasına dikkat etmelidir

Bunu umumi manada kullanıyorum, ne zihnî, ne ruhî ve ne de hissî bir kirlenmeye fırsat vermemelidir

Ferdin hayatında, yaşama hakkı en az olan şeyler hatalar ve günahlar olmalıdır

Kul, tabiatı gereği bazen sürçse ve düşse de hemen kalkıp doğrulmasını bilmeli, sürçme ve düşme sürelerini en aza indirmelidir

Kul kayıyorsa, bir inhiraf yaşıyorsa o mevzuda yapılması gerekli olan şey, hemen Allah’a yönelme, tevbe- inabe- evbe kulvarına girmedir

Kendisini affedebilecek bir Rabbi olduğunu bilme, “yine düştüm, yine sütü devirdim, bir daha yaramazlık yaptım; ama pişmanım ve hacalet içindeyim” deme, içine düşülen kötü durumdan hemen uzaklaşmaya çalışma çok önemlidir

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']Bu meseleyi çok tekrar etmemi garipsemeyin

Kendi akıbetim hakkında olduğu gibi, kardeşlerimin akıbeti hakkında da korkuyor, ürperiyor ve en hayatî mesele olan ebedî saadeti yakalama mevzuunda birbirimizi teyakkuza davet etmenin gereğine inanıyorum

–Hafizanallah– hiç kimsenin, mesela, birine bağırıp çağırırken, kin duyarken, kalben biraz kirlenmişken ölüme yürümesini arzu etmiyorum

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']Belki Allah’ın hususi bir iltifatı vardır, O’nun yolunda başkalarından farklı gayret gösterenlere

Bunu da Üstad, Kuran talebelerinin imanla kabre girecekleri şeklinde bişaretlendiriyor

Diyor ki, herkes birbiri hakkında duacı olduğundan dua külliyet kesbediyor

Kur’an dairesindekiler sadece tek bir şahıs olarak dua etmiyor, milyonlar ağızlar şeklinde duaya duruyorlar

İhvanena, ehavatina

(kardeşlerimiz, bacılarımız

) deyince ne seviyede olursa olsun, işin tam altına girmişlerin yanında, Kur’an hizmetinin kenarından köşesinden, bir ucundan tutmuş, “sadece duayla bile olsa benim de payım bulunsun” diyen her insan o sözün içine girer

Bir ikinci mesele de, asrın Kur’an tefsirinin verdiği ders-i marifetle iman-ı billah, insanın latifelerine öyle siniyor ve işliyor ki, -inşaallah- o eserlerle meşgul olanlara şeytanın eli ulaşamaz

Fakat o noktada mıyız, orada duruyor muyuz, duruşumuzun hakkını verebiliyor muyuz? İşte bunlar endişe verici şeyler

Bu iş samimiyet ister, vefa ister, sadakat ister ve ihlas

illa ihlas ister

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']
Hastalıklı halinde insan bunları daha derinden hissediyor

hissetmeli de aslında

Paniğe, ölüm endişesine kapılacağına, -nasıl olsa yolculuk bir vak’a ve önü alınmıyor-, o daracık hayat koridorunu veya hendeğini atlarken o atlama işini çok iyi değerlendirmeli

Bütün benliği ile Allah’a bağlanmalı ve böylece öbür tarafta temiz bir yere düşmeli

[/font]

[FONT='Arial','sans-serif']Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey Rabb-i Rahîmim![/font]

[FONT='Arial','sans-serif']Hani Onyedinci Lema’nın onikinci notasında Üstad Hazretleri şöyle diyor: “Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey Rabb-i Rahîmim! Senin Said ismindeki mahlukun ve masnûun ve abdin, hem âsî, hem aciz, hem gafil, hem cahil, hem alîl, hem zelil, hem müsi’, hem musin, hem şakî, hem seyyidinden kaçmış bir köle olduğu halde, kırk sene sonra nedâmet edip Senin dergahına avdet etmek istiyor

Senin rahmetine iltica ediyor

Hadsiz günah ve hatîatını itiraf ediyor

” (Bunları söylerken kendisi bir çocuk masumiyetiyle ağlıyor ve devam ediyordu

) Bilindiği üzere Peygamberler masum ve masundur; hem onlar günah işlemezler, hem de günah ve hatalara karşı Allah onları muhafaza eder

Bediuzzaman gibi insanlara gelince, onlar masum değilse de masundurlar, yani günahsız olmasalar bile Cenab-ı Hakk’ın siyaneti altındadırlar ve Allah onlara günah işletmez

Üstad yukarıdaki sözleri söylerken ne yapıyordu sanki! –Haşa ve kella– O’nun bu sözleri söylemesindeki saik günahları değildi

O şekilde düşünmek su-i zan olur

Hayır O, vazifesi ve misyonu gereği kendi gönlünce yapması gerekli olduğu gibi hizmet edemediğini düşünüyor; yapıp ettiklerini az görüyor, iyi bir kul olamadığı korku ve endişesiyle iki büklüm bir vaziyette –kendine göre– halinin ıslahı için niyaz ediyordu

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']İşte keşke bizim gönlümüzü de her an bu duygular kaplasa ve o sözler bizim vird-i zebanımız olsa, kendimiz hesabına söylesek onları

Kendi vicdanımızı söyletsek

“İşte kabrime girdim kefenime sarıldım

Teşyîciler beni bırakıp gittiler

Senin afv u rahmetini intizar ediyorum

” deyip her an herkesin başına gelebilecek olan ölümü yaşıyor gibi olsak ve şöyle devam etsek: “Eğer kemal-i rahmetinle beni de kabul edersen, mağfiret edip rahmet edersen, zaten o Senin şanındandır

Çünkü Erhamurrâhiminsin

Eğer kabul etmezsen; Senin kapından başka hangi kapıya gideyim? Hangi kapı var? Sen’den başka Rab yok ki, dergâhına gidilsin

Sen'den başka hak Mâbud yoktur ki, ona iltica edilsin!

” Evet, günah ve hataların ötesinde Cenab-ı Hakk’ın rahmeti var, O dilerse çok küçük şeylerden dolayı da affeder

Hem Üstad’ın, hem İmam Gazalî’nin ve hem de Muhasibî’nin dediği gibi hayattayken insan korkuyla tir tir titremeli; ama çaresiz kaldığı ölüm anında ümide ve recaya sarılmalı ve “Ya Rab, benim hiç sermayem yok; sadece “Lâ ilâhe illallah, Muhammedun Rasulullah”la Sana geliyorum” demeli

Sekerat-ı mevtte recaya sığınmalı ve “Artık elimden bir şey gelmez; fakat Senin rahmetin melceimdir, rahmeten lilalemin olan Habîbin de şefaatçim

” duygusunda olmalı

Ne var ki, o zorlu dakikalarda bu hali yakalayabilmek her şeyi yerli yerine koymaya ve temiz olup temiz kalmaya bağlıdır

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']İnsan, iyilik yapma, iyi bir kul olma, her işi ihlasa bağlama hususunda katiyen kanaatkar olmamalı

kulluk hususunda hırsla, ölesiye daha iyiyi, daha güzeli talep etmeli

Başka türlü davranmak dûn himmetlik olur

Hele kendini Kur’an talebesi kabul edenler veli olup uçsalar dahi, “Bu işte bir bit yeniği vardır, ben ihlasımı bir daha gözden geçirmeliyim, kalbimi derinlemesine yoklamalıyım

Kontrol etmeliyim kendimi, O’nunla alakalı olan mülahazaların dışında başka mülahaza var mı gönlümde, başka bir şey düşünüyor muyum?” demeli

Sadece O’nun rızasını aramalı

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']
Cenab-ı Hak, bizi bir şekilde belli bir yere kadar çekmiş; kalbimize iman nuru koymuş ve bize başkalarının imanı hususunda hizmet etme imkanları lutfetmiş

Bu ilk lutuf, ilk mevhibe, ilk varid; bunun nemalandırılıp bir sermaye gibi değerlendirilmesi lazımdır

İradelerimiz sadece birer şart-ı âdî

bir yere getiren, lutfeden O

“Kendi aklımla buldum, bu başarılar benden” sözü firavunların ifadesi

“Estağfirullah Ya Rabbî, Sen verdin, sen ihsan ettin

Tutmasaydın biz burada duramazdık, bakmasaydın, görülüp gözetilen olamazdık

Tut bizi Allahım, tut ki edemeyiz Sensiz” yakarışı imanlı gönüllerin sesi

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']Üzerindeki lütufları, elde ettiği başarıları kendi kabiliyeti, istidadı ve becerilerine bağlayanlar manen terakki edemezler

İşleri Allah’a verince Cenab-ı Hakk ruhta bir inkişaf yaratır

Zannediyorum, herkes kendi hayatı açısından meseleyi değerlendirse bir tarafa çekilmiş, çağrılmış, hatta bir hayır yoluna zorla sürüklenmiş olduğunu görür

Bizden çok daha zeki, aklı herşeye eren insanlar vardır ki, Kur’an dairesinin dışında kalmıştır

Çok samimi talebe olduğumuzu söyleyemeyiz

Bir Bediüzzaman Hazretleri gibi kendimizi yürekten bu işe verdiğimizi, hiç sönmeyen bir heyecanla, bütün mülahazaları kafamızdan atarak milletimize hizmet ettiğimizi söyleyemeyiz

Fakat böyle işin kenarından köşesinden tutuyorsak, uhrevî yanı itibariyle bu bile Cenab-ı Hakk’ın büyük bir lütfudur

Yoksa bütün bütün zayi olup gideriz

Kabiliyetimiz değil, istidadımız değil, O’nun lütfu sadece

Erzurumluların bir lafı vardır: “Suya aşağıya doğru atacaksın, yukarıya doğru arayacaksın, bulursan da başına vuracaksın

” Biz de, nimetleri kendimizden bilme duygularını suya aşağı doğru atmalı, yukarı doğru aramalı, kazara bulacak olursak başına vurup o tür duyguları boğmalı ve herşeyi Allah’tan bilmeliyiz

[/font]
[FONT='Arial','sans-serif']İyi değerlendiremediğimiz mazimizi ve elimizden kaçırdığımız güzellikleri ancak hâlisane ve çok hızlı bir gayretle telafi edebiliriz

Gayret önemlidir ama “Hâlisane” olması hiç ihmal edilmemelidir

Dini anlatma ve irşad heyecanı, yitirdiğimiz en önemli kıymettir

Dinî mevzuları öğrenme ve onu anlatma üslubu zamanla halledilebilir ama ya başkalarına faydalı olma heyecanı yoksa[/font]

**P.Alemdar** · 02-09-2007

çok güzel şeyler yazıyosun dostum

02-09-2007	#1
Profil Bilgileri ugurbaki	M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... başlıklı yazı Mumsema M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... Forum Alev [FONT='Arial','sans-serif']Hatalara Hayat Hakkı Tanımama [/font] [FONT='Arial','sans-serif']Cenab-ı Hak bizleri hizmette daim kılsın Şu hayat yolunun neresinde bariyerler açılıp “haydi yolun dışına” denilecek belli değil Bir-iki dakika içinde, “sizi dışarıya alıyoruz” diyebilirler İnsan O’na giderken, kalbi O’nunla irtibat içinde, hizmet düşüncesiyle dopdolu olmalı ve hayırlı bir işle meşgulken gitmeli Evet, hayatın bazı anları nuranî geçmemiş, kirli dakikalar da yaşanmış olabilir; fakat daha önce de ifade ettiğimiz gibi sonuç, akibet ve netice çok önemlidir Hani bazen, şimdilerde de çok konuşulan pişmanlık yasasını değerlendiriyorlar; zindanlık bir insan, “pişman oldum, iyi bir insan olmaya azm ü cezm ü kast eyledim” deyince onu pişmanlık yasasına tabi kılıyorlar Ahiretle alakalı mevzularda da böyle bir pişmanlık affa vesile olabilir; fakat insan elinden geldiği kadar hayatında kirli bir sayfa bulunmamasına dikkat etmelidir Bunu umumi manada kullanıyorum, ne zihnî, ne ruhî ve ne de hissî bir kirlenmeye fırsat vermemelidir Ferdin hayatında, yaşama hakkı en az olan şeyler hatalar ve günahlar olmalıdır Kul, tabiatı gereği bazen sürçse ve düşse de hemen kalkıp doğrulmasını bilmeli, sürçme ve düşme sürelerini en aza indirmelidir Kul kayıyorsa, bir inhiraf yaşıyorsa o mevzuda yapılması gerekli olan şey, hemen Allah’a yönelme, tevbe- inabe- evbe kulvarına girmedir Kendisini affedebilecek bir Rabbi olduğunu bilme, “yine düştüm, yine sütü devirdim, bir daha yaramazlık yaptım; ama pişmanım ve hacalet içindeyim” deme, içine düşülen kötü durumdan hemen uzaklaşmaya çalışma çok önemlidir [/font] [FONT='Arial','sans-serif']Bu meseleyi çok tekrar etmemi garipsemeyin Kendi akıbetim hakkında olduğu gibi, kardeşlerimin akıbeti hakkında da korkuyor, ürperiyor ve en hayatî mesele olan ebedî saadeti yakalama mevzuunda birbirimizi teyakkuza davet etmenin gereğine inanıyorum –Hafizanallah– hiç kimsenin, mesela, birine bağırıp çağırırken, kin duyarken, kalben biraz kirlenmişken ölüme yürümesini arzu etmiyorum [/font] [FONT='Arial','sans-serif']Belki Allah’ın hususi bir iltifatı vardır, O’nun yolunda başkalarından farklı gayret gösterenlere Bunu da Üstad, Kuran talebelerinin imanla kabre girecekleri şeklinde bişaretlendiriyor Diyor ki, herkes birbiri hakkında duacı olduğundan dua külliyet kesbediyor Kur’an dairesindekiler sadece tek bir şahıs olarak dua etmiyor, milyonlar ağızlar şeklinde duaya duruyorlar İhvanena, ehavatina(kardeşlerimiz, bacılarımız) deyince ne seviyede olursa olsun, işin tam altına girmişlerin yanında, Kur’an hizmetinin kenarından köşesinden, bir ucundan tutmuş, “sadece duayla bile olsa benim de payım bulunsun” diyen her insan o sözün içine girer Bir ikinci mesele de, asrın Kur’an tefsirinin verdiği ders-i marifetle iman-ı billah, insanın latifelerine öyle siniyor ve işliyor ki, -inşaallah- o eserlerle meşgul olanlara şeytanın eli ulaşamaz Fakat o noktada mıyız, orada duruyor muyuz, duruşumuzun hakkını verebiliyor muyuz? İşte bunlar endişe verici şeyler Bu iş samimiyet ister, vefa ister, sadakat ister ve ihlas illa ihlas ister[/font] [FONT='Arial','sans-serif'] Hastalıklı halinde insan bunları daha derinden hissediyor hissetmeli de aslında Paniğe, ölüm endişesine kapılacağına, -nasıl olsa yolculuk bir vak’a ve önü alınmıyor-, o daracık hayat koridorunu veya hendeğini atlarken o atlama işini çok iyi değerlendirmeli Bütün benliği ile Allah’a bağlanmalı ve böylece öbür tarafta temiz bir yere düşmeli[/font] [FONT='Arial','sans-serif']Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey Rabb-i Rahîmim![/font] [FONT='Arial','sans-serif']Hani Onyedinci Lema’nın onikinci notasında Üstad Hazretleri şöyle diyor: “Ey Hâlık-ı Kerîmim ve ey Rabb-i Rahîmim! Senin Said ismindeki mahlukun ve masnûun ve abdin, hem âsî, hem aciz, hem gafil, hem cahil, hem alîl, hem zelil, hem müsi’, hem musin, hem şakî, hem seyyidinden kaçmış bir köle olduğu halde, kırk sene sonra nedâmet edip Senin dergahına avdet etmek istiyor Senin rahmetine iltica ediyor Hadsiz günah ve hatîatını itiraf ediyor” (Bunları söylerken kendisi bir çocuk masumiyetiyle ağlıyor ve devam ediyordu) Bilindiği üzere Peygamberler masum ve masundur; hem onlar günah işlemezler, hem de günah ve hatalara karşı Allah onları muhafaza eder Bediuzzaman gibi insanlara gelince, onlar masum değilse de masundurlar, yani günahsız olmasalar bile Cenab-ı Hakk’ın siyaneti altındadırlar ve Allah onlara günah işletmez Üstad yukarıdaki sözleri söylerken ne yapıyordu sanki! –Haşa ve kella– O’nun bu sözleri söylemesindeki saik günahları değildi O şekilde düşünmek su-i zan olur Hayır O, vazifesi ve misyonu gereği kendi gönlünce yapması gerekli olduğu gibi hizmet edemediğini düşünüyor; yapıp ettiklerini az görüyor, iyi bir kul olamadığı korku ve endişesiyle iki büklüm bir vaziyette –kendine göre– halinin ıslahı için niyaz ediyordu [/font] [FONT='Arial','sans-serif']İşte keşke bizim gönlümüzü de her an bu duygular kaplasa ve o sözler bizim vird-i zebanımız olsa, kendimiz hesabına söylesek onları Kendi vicdanımızı söyletsek “İşte kabrime girdim kefenime sarıldım Teşyîciler beni bırakıp gittiler Senin afv u rahmetini intizar ediyorum” deyip her an herkesin başına gelebilecek olan ölümü yaşıyor gibi olsak ve şöyle devam etsek: “Eğer kemal-i rahmetinle beni de kabul edersen, mağfiret edip rahmet edersen, zaten o Senin şanındandır Çünkü Erhamurrâhiminsin Eğer kabul etmezsen; Senin kapından başka hangi kapıya gideyim? Hangi kapı var? Sen’den başka Rab yok ki, dergâhına gidilsin Sen'den başka hak Mâbud yoktur ki, ona iltica edilsin!” Evet, günah ve hataların ötesinde Cenab-ı Hakk’ın rahmeti var, O dilerse çok küçük şeylerden dolayı da affeder Hem Üstad’ın, hem İmam Gazalî’nin ve hem de Muhasibî’nin dediği gibi hayattayken insan korkuyla tir tir titremeli; ama çaresiz kaldığı ölüm anında ümide ve recaya sarılmalı ve “Ya Rab, benim hiç sermayem yok; sadece “Lâ ilâhe illallah, Muhammedun Rasulullah”la Sana geliyorum” demeli Sekerat-ı mevtte recaya sığınmalı ve “Artık elimden bir şey gelmez; fakat Senin rahmetin melceimdir, rahmeten lilalemin olan Habîbin de şefaatçim” duygusunda olmalı Ne var ki, o zorlu dakikalarda bu hali yakalayabilmek her şeyi yerli yerine koymaya ve temiz olup temiz kalmaya bağlıdır [/font] [FONT='Arial','sans-serif']İnsan, iyilik yapma, iyi bir kul olma, her işi ihlasa bağlama hususunda katiyen kanaatkar olmamalı kulluk hususunda hırsla, ölesiye daha iyiyi, daha güzeli talep etmeli Başka türlü davranmak dûn himmetlik olur Hele kendini Kur’an talebesi kabul edenler veli olup uçsalar dahi, “Bu işte bir bit yeniği vardır, ben ihlasımı bir daha gözden geçirmeliyim, kalbimi derinlemesine yoklamalıyım Kontrol etmeliyim kendimi, O’nunla alakalı olan mülahazaların dışında başka mülahaza var mı gönlümde, başka bir şey düşünüyor muyum?” demeli Sadece O’nun rızasını aramalı [/font] [FONT='Arial','sans-serif'] Cenab-ı Hak, bizi bir şekilde belli bir yere kadar çekmiş; kalbimize iman nuru koymuş ve bize başkalarının imanı hususunda hizmet etme imkanları lutfetmiş Bu ilk lutuf, ilk mevhibe, ilk varid; bunun nemalandırılıp bir sermaye gibi değerlendirilmesi lazımdır İradelerimiz sadece birer şart-ı âdî bir yere getiren, lutfeden O “Kendi aklımla buldum, bu başarılar benden” sözü firavunların ifadesi “Estağfirullah Ya Rabbî, Sen verdin, sen ihsan ettin Tutmasaydın biz burada duramazdık, bakmasaydın, görülüp gözetilen olamazdık Tut bizi Allahım, tut ki edemeyiz Sensiz” yakarışı imanlı gönüllerin sesi [/font] [FONT='Arial','sans-serif']Üzerindeki lütufları, elde ettiği başarıları kendi kabiliyeti, istidadı ve becerilerine bağlayanlar manen terakki edemezler İşleri Allah’a verince Cenab-ı Hakk ruhta bir inkişaf yaratır Zannediyorum, herkes kendi hayatı açısından meseleyi değerlendirse bir tarafa çekilmiş, çağrılmış, hatta bir hayır yoluna zorla sürüklenmiş olduğunu görür Bizden çok daha zeki, aklı herşeye eren insanlar vardır ki, Kur’an dairesinin dışında kalmıştır Çok samimi talebe olduğumuzu söyleyemeyiz Bir Bediüzzaman Hazretleri gibi kendimizi yürekten bu işe verdiğimizi, hiç sönmeyen bir heyecanla, bütün mülahazaları kafamızdan atarak milletimize hizmet ettiğimizi söyleyemeyiz Fakat böyle işin kenarından köşesinden tutuyorsak, uhrevî yanı itibariyle bu bile Cenab-ı Hakk’ın büyük bir lütfudur Yoksa bütün bütün zayi olup gideriz Kabiliyetimiz değil, istidadımız değil, O’nun lütfu sadece Erzurumluların bir lafı vardır: “Suya aşağıya doğru atacaksın, yukarıya doğru arayacaksın, bulursan da başına vuracaksın” Biz de, nimetleri kendimizden bilme duygularını suya aşağı doğru atmalı, yukarı doğru aramalı, kazara bulacak olursak başına vurup o tür duyguları boğmalı ve herşeyi Allah’tan bilmeliyiz[/font] [FONT='Arial','sans-serif']İyi değerlendiremediğimiz mazimizi ve elimizden kaçırdığımız güzellikleri ancak hâlisane ve çok hızlı bir gayretle telafi edebiliriz Gayret önemlidir ama “Hâlisane” olması hiç ihmal edilmemelidir Dini anlatma ve irşad heyecanı, yitirdiğimiz en önemli kıymettir Dinî mevzuları öğrenme ve onu anlatma üslubu zamanla halledilebilir ama ya başkalarına faydalı olma heyecanı yoksa[/font]

02-09-2007	#2
Profil Bilgileri P.Alemdar	--->: M. Fethullah Gülen Külliyatından.... Hatalara Hayat Hakkı Tanımama... çok güzel şeyler yazıyosun dostum


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder