FrMaLeV

ZEYCANSU · 24-03-2008

Gerçek dostluk budur.. başlıklı yazı Mumsema Gerçek dostluk budur.. Forum Alev

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum18 yaşındayımher şeyden çok değer verdiğim ailemi bile arka plana atan bir dostum vardıonunla her şeyimizi paylaşırdıkgörüşemediğimiz zamanlarda ya o beni ya da ben onu aradımama aramak yetmezdi hiçbir zaman1 ay önce onu çalıştığı yere ziyarete gittim3 saat aralıksız konuştuk,gülüştükhalbuki görüşmeyeli sadece 3 gün olmuştubu 3 günün neredeyse tamamını da telefonla konuşarak geçirmiştik Sohbetimiz tükenmeye başladığı sırada bana bir şey vereceğini söyledi Yazar olmak istediğimi biliyordu, belki bu kelimeleri bir yerde kullanırsın diyerek elime bir mektup tutuşturdu Ama onun yanından ayrılmadan okumaya başlamayacaktım Peki dedim Mektubu aldım1 saat sonra eve gitmek için dışarı çıktım Caddenin kenarında yürürken rüzgâr o yazıyı okumamı istemezcesine esti ve mektubu alıp caddenin ortasına yerleştirdi Hiç düşünmedim, bir an bile kuşku duymadan caddeye fırladım Mektubu aldım ama aynı zamanda ciddi bir kaza geçirdim hastaneye kaldırılmışımuyandığımda iki bacağımda alçıdaydıama baş ucumda dostumun bana yazdığı mektup duruyordu Onu oraya koyanın o olduğunu sanmıştım Aldım ve okumaya başladım Beni çok sevdiğini, bu zamana kadar tanıdığı herkesin yalan olduğunu, onu ne pahasına olursa olsun bırakmamamı istiyordu Bir gün gelirde ayrılırsak birbirimizi bulmak için her şeyi yapacağız demişti Bacaklarımı hissetmiyordum Bu dostumdan önce beni hayata bağlayan şeyin hep bacaklarım olduğunu düşünürdüm Dans etmek belki de yapmayı sevdiğim en güzel şeydi Bu mektubu okurken anladım ki onun için her şeyimi feda edebilirmişim Ve ettim de Bana yazdığı şey önemliydi Bu kağıda bir şey olması sanki ona bir şey olacakmış gibi bir his uyandırmıştı içimde Bu yüzden tereddüt etmemiştim caddeye atlarken Günler geçti Doktorlar her gün babamı kenara çekip bir şeyler söylüyorlardı Umurumda değildi Ben dostumun mektubunu her gün daha büyük bir heyecanla okuyordum Son satırına gelmeden sanki daha önce hiç okumamışım gibi heyecan ve mutluluk içinde tekrar tekrar okuyordum Hastanede kaldığım bir ay boyunca tanıdığım herkes ziyaretime geldi Herkes başımda iyileşeceksin derken onun gelmemesini aklım almıyordu Bekledim 1 ay sonra hastaneden çıktım Tek dostuma karşı içimde duyduğum burukluk göğsüme bastırarak gezdiğim mektubu sayesinde yok oluyordu Kızamıyordum ona İçimde başka bir şey vardı Sanırım caddeye ölmek için atladığımı sanıyordu Buna inanabilirdi daha öncede denemiştim Onu anlayabilirdim Hiçbir neden yokken bunu neden yaptığımı merak ediyordur Ve belki de onu bırakmamaya söz vermişken onu nasıl aldattığımı düşünüyordur Benden nefret etmeye başlamıştır belki de Tekerlekli sandalyeye alışmaya başlamıştım Evdeki 4 günüm olmasına rağmen herkes yanımdaydı O hariç Onu tanıyanlara neden gelmediğimi sorduğumda büyük bir korkuyla gözlerini kaçırıyorlardı belliki çok kızgındı bana Artık beni görmek istemiyor diye düşünmeye başladığım sıralarda biri cesaretini toplayıp bana her şeyi anlattı İkimizin de huyuydu, kim kimi ziyarete giderse o kişi sağ sağlım gözden kaybolana dek onu izlerdik Oda beni izlemeye başlamış O sırada caddeye koştuğumu görünce kaldırımı unutup caddeye fırlamış Bana çarpan araba önce ona çarpmış, aramızda fazla mesafe olmadığı için duramamış6 gün komada yatmış7 gün beni sayıklayıp durmuş8gün testler sırasında kendinden geçmiş Hiçbir şeyin farkında olmadan öylece kalmış yatakta Şimdi anlıyorum içimdeki sıkıntının ne olduğunu Onun yokluğuydu canımı yakan, onun hakkındaki yanlış düşüncelerim değil Dün sabaha onun mezarının başında bana yazdığı mektubu okudum Ağladım, ne kadar gözyaşım varsa döktüm dediğim sırada yine ağladım Şimdi anlıyorum ki gözyaşları bitip tükenmezmiş Anlıyorum ki benim için her şeyden vazgeçecek bir dost bulmuşum kendime benim onun için her şeyden vazgeçeceğim gibi ama bulduğum gibi kaybetmek canımı yakıyor Şu an elimde onun mektubu var Son satırına gelmeden baştan okumuştum hep, şimdi son satırını okuyorum; "Benim için ne kadar kıymetli olduğunu anlayacaksın bir gün, bu günler daha birbirimizi yeni yeni tanıdığımız günler Sen her daim benim senin yanında olduğumu hisset Yanında yokken ölüymüşüm gibi, ölüyken yanındaymışım gibi”

Alıntıdır

24-03-2008	#1
Profil Bilgileri ZEYCANSU	Gerçek dostluk budur.. Gerçek dostluk budur.. başlıklı yazı Mumsema Gerçek dostluk budur.. Forum Alev Nasıl başlayacağımı bilmiyorum18 yaşındayımher şeyden çok değer verdiğim ailemi bile arka plana atan bir dostum vardıonunla her şeyimizi paylaşırdıkgörüşemediğimiz zamanlarda ya o beni ya da ben onu aradımama aramak yetmezdi hiçbir zaman1 ay önce onu çalıştığı yere ziyarete gittim3 saat aralıksız konuştuk,gülüştükhalbuki görüşmeyeli sadece 3 gün olmuştubu 3 günün neredeyse tamamını da telefonla konuşarak geçirmiştik Sohbetimiz tükenmeye başladığı sırada bana bir şey vereceğini söyledi Yazar olmak istediğimi biliyordu, belki bu kelimeleri bir yerde kullanırsın diyerek elime bir mektup tutuşturdu Ama onun yanından ayrılmadan okumaya başlamayacaktım Peki dedim Mektubu aldım1 saat sonra eve gitmek için dışarı çıktım Caddenin kenarında yürürken rüzgâr o yazıyı okumamı istemezcesine esti ve mektubu alıp caddenin ortasına yerleştirdi Hiç düşünmedim, bir an bile kuşku duymadan caddeye fırladım Mektubu aldım ama aynı zamanda ciddi bir kaza geçirdim hastaneye kaldırılmışımuyandığımda iki bacağımda alçıdaydıama baş ucumda dostumun bana yazdığı mektup duruyordu Onu oraya koyanın o olduğunu sanmıştım Aldım ve okumaya başladım Beni çok sevdiğini, bu zamana kadar tanıdığı herkesin yalan olduğunu, onu ne pahasına olursa olsun bırakmamamı istiyordu Bir gün gelirde ayrılırsak birbirimizi bulmak için her şeyi yapacağız demişti Bacaklarımı hissetmiyordum Bu dostumdan önce beni hayata bağlayan şeyin hep bacaklarım olduğunu düşünürdüm Dans etmek belki de yapmayı sevdiğim en güzel şeydi Bu mektubu okurken anladım ki onun için her şeyimi feda edebilirmişim Ve ettim de Bana yazdığı şey önemliydi Bu kağıda bir şey olması sanki ona bir şey olacakmış gibi bir his uyandırmıştı içimde Bu yüzden tereddüt etmemiştim caddeye atlarken Günler geçti Doktorlar her gün babamı kenara çekip bir şeyler söylüyorlardı Umurumda değildi Ben dostumun mektubunu her gün daha büyük bir heyecanla okuyordum Son satırına gelmeden sanki daha önce hiç okumamışım gibi heyecan ve mutluluk içinde tekrar tekrar okuyordum Hastanede kaldığım bir ay boyunca tanıdığım herkes ziyaretime geldi Herkes başımda iyileşeceksin derken onun gelmemesini aklım almıyordu Bekledim 1 ay sonra hastaneden çıktım Tek dostuma karşı içimde duyduğum burukluk göğsüme bastırarak gezdiğim mektubu sayesinde yok oluyordu Kızamıyordum ona İçimde başka bir şey vardı Sanırım caddeye ölmek için atladığımı sanıyordu Buna inanabilirdi daha öncede denemiştim Onu anlayabilirdim Hiçbir neden yokken bunu neden yaptığımı merak ediyordur Ve belki de onu bırakmamaya söz vermişken onu nasıl aldattığımı düşünüyordur Benden nefret etmeye başlamıştır belki de Tekerlekli sandalyeye alışmaya başlamıştım Evdeki 4 günüm olmasına rağmen herkes yanımdaydı O hariç Onu tanıyanlara neden gelmediğimi sorduğumda büyük bir korkuyla gözlerini kaçırıyorlardı belliki çok kızgındı bana Artık beni görmek istemiyor diye düşünmeye başladığım sıralarda biri cesaretini toplayıp bana her şeyi anlattı İkimizin de huyuydu, kim kimi ziyarete giderse o kişi sağ sağlım gözden kaybolana dek onu izlerdik Oda beni izlemeye başlamış O sırada caddeye koştuğumu görünce kaldırımı unutup caddeye fırlamış Bana çarpan araba önce ona çarpmış, aramızda fazla mesafe olmadığı için duramamış6 gün komada yatmış7 gün beni sayıklayıp durmuş8gün testler sırasında kendinden geçmiş Hiçbir şeyin farkında olmadan öylece kalmış yatakta Şimdi anlıyorum içimdeki sıkıntının ne olduğunu Onun yokluğuydu canımı yakan, onun hakkındaki yanlış düşüncelerim değil Dün sabaha onun mezarının başında bana yazdığı mektubu okudum Ağladım, ne kadar gözyaşım varsa döktüm dediğim sırada yine ağladım Şimdi anlıyorum ki gözyaşları bitip tükenmezmiş Anlıyorum ki benim için her şeyden vazgeçecek bir dost bulmuşum kendime benim onun için her şeyden vazgeçeceğim gibi ama bulduğum gibi kaybetmek canımı yakıyor Şu an elimde onun mektubu var Son satırına gelmeden baştan okumuştum hep, şimdi son satırını okuyorum; "Benim için ne kadar kıymetli olduğunu anlayacaksın bir gün, bu günler daha birbirimizi yeni yeni tanıdığımız günler Sen her daim benim senin yanında olduğumu hisset Yanında yokken ölüymüşüm gibi, ölüyken yanındaymışım gibi” Alıntıdır


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder