FrMaLeV

**tontiş** · 30-06-2008

bizim duamız başlıklı yazı Mumsema bizim duamız Forum Alev

Bizim Duamız

Hüzünlü bir tanışmayla başlamıştı yıllar boyu sürecek dostluğumuz

Günlerdir aynı sıralarda oturmamıza rağmen yeni tanımıştık birbirimizi… Seni böylesine üzen dertler vesile olmuştu dostluğumuza… Bütün başlangıçlara ve bilinmeyenlere gebe bir eylül ikindisinde gözlerimin içine bakarak akıtmıştın gözyaşlarını

Artık derdin, derdimdi… Şimdi derdimizle sıcacıktı kalbimiz

Zaten bütün sıkıntıların ardından güzellikleri vermiyor muydu her ikisini de Yaratan

Çatlayan tohumlar ve açan sümbüller onun duası değil miydi? Nemli gözlerle saatlerce sürdürmüştük bu sevgi akımını

Aynı evde kalmaya başladığımızda bize ait bir balkonumuz vardı

Sen en çok yıldızları severdin

Dikkatle incelerdin, hayretle ve o masum bakışlarınla: “Kimbilir derdin, bunlar O’nun gölgesiyse o ne kadar da güzeldir!” Belki de düşünmeye en aç olduğumuz zamanlardı

Bir anne şefkatiyle bizi dinliyordu balkon

Gece, yıldızlar, soğuk, balkon ve biz iyi birer sırdaş olmuştuk

Sonra bir akşam onu tanıdık

Sonraları Sevda Çiçeği demiştik ona

Yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyordu ve biz onun ikliminde güneş açıyorduk… Bize sevgiyi öğretiyordu

‘En Sevgili’ yi sevdiriyordu

Sonra şaşkın bakışlarımıza aldırış etmeden anlatıyor, öğretiyor ve tohumlar saçıyordu

Daha çocuktuk

Ailemizden uzakta lisede okuyorduk

Ve bu yalnızlığımıza en büyük rehber olmuştu sevda çiçeği

Hani bir gün O’na hayalen: “Seni ilk gördüğümüzde çok garip bulmuştuk

” demiştik ya aslında kalbimiz ondan yanaydı

O da bu dert gariplerin sevdasıdır demişti

Ve eklemişti: “Gerçek aşık zaten gariptir!”

“Bahar bir amansız kar buz içinde
Her ufukta masmavi bir aydınlık
Hülyalarımız var Çin’de Maçin’de
Gözde uzaklık, gönülde yakınlık” demişti bir keresinde…

Sonraları onun sevdasını çekti kalbimiz

Gerçek sevdalara açıldı kanatlarımız

Yeniden canlandı çığ tutmuş umutlarımız

Bir kere daha imanla ve sevgi için attı kalblerimiz

Şimdi gözlerimiz her yerde onu arıyordu

Dudaklarından dökülen kelimeleri kaydediyordu kalbimiz

Soğuk balkon saatlerinde duman duman çay sıcaklığı vardı artık içimizde

Sessizce damla damla eridiğimiz geceler vardı

Ve sevda çiçeği…

Vakit gelmişti artık, firak kapıya dayanmıştı

Umutsuz bir yaraydı artık gidişi

Ondan ayrılmak çok zordu, ama o bizi hiç yalnız bırakmayacak o tohumu hediye edip de gitmişti kalblerimize…Ardından iki parça can bırakarak!

İşte beraber kaldığımız dört sene boyunca öğrendiğimiz bu sevgi, onun sevgisi, birleştirmişti kalblerimizi

İçimizde filizlenen bu coşkular senin dualarında Ey Sevgili…! Mevsimi gelmişti artık, tohumların çiçek açması gerekiyordu

İşte bu sevda düşürmüştü bizi uzak diyarlara

Belki de sedamız ayırmıştı bizi…

Aynı sene üniversiteyi kazanmıştık

Ve tek bir idealimiz vardı: Garip olmak!
Can dostum, kardeşim…
Şimdi çok uzaklarda olsan da, mesafelere aldırma; balkona çık, gökyüzüne bak ve gözlerimizin kesiştiği yerde gülümse

30-06-2008	#1
Profil Bilgileri tontiş	bizim duamız bizim duamız başlıklı yazı Mumsema bizim duamız Forum Alev Bizim Duamız Hüzünlü bir tanışmayla başlamıştı yıllar boyu sürecek dostluğumuz Günlerdir aynı sıralarda oturmamıza rağmen yeni tanımıştık birbirimizi… Seni böylesine üzen dertler vesile olmuştu dostluğumuza… Bütün başlangıçlara ve bilinmeyenlere gebe bir eylül ikindisinde gözlerimin içine bakarak akıtmıştın gözyaşlarını Artık derdin, derdimdi… Şimdi derdimizle sıcacıktı kalbimiz Zaten bütün sıkıntıların ardından güzellikleri vermiyor muydu her ikisini de Yaratan Çatlayan tohumlar ve açan sümbüller onun duası değil miydi? Nemli gözlerle saatlerce sürdürmüştük bu sevgi akımını Aynı evde kalmaya başladığımızda bize ait bir balkonumuz vardı Sen en çok yıldızları severdin Dikkatle incelerdin, hayretle ve o masum bakışlarınla: “Kimbilir derdin, bunlar O’nun gölgesiyse o ne kadar da güzeldir!” Belki de düşünmeye en aç olduğumuz zamanlardı Bir anne şefkatiyle bizi dinliyordu balkon Gece, yıldızlar, soğuk, balkon ve biz iyi birer sırdaş olmuştuk Sonra bir akşam onu tanıdık Sonraları Sevda Çiçeği demiştik ona Yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyordu ve biz onun ikliminde güneş açıyorduk… Bize sevgiyi öğretiyordu ‘En Sevgili’ yi sevdiriyordu Sonra şaşkın bakışlarımıza aldırış etmeden anlatıyor, öğretiyor ve tohumlar saçıyordu Daha çocuktuk Ailemizden uzakta lisede okuyorduk Ve bu yalnızlığımıza en büyük rehber olmuştu sevda çiçeği Hani bir gün O’na hayalen: “Seni ilk gördüğümüzde çok garip bulmuştuk” demiştik ya aslında kalbimiz ondan yanaydı O da bu dert gariplerin sevdasıdır demişti Ve eklemişti: “Gerçek aşık zaten gariptir!” “Bahar bir amansız kar buz içinde Her ufukta masmavi bir aydınlık Hülyalarımız var Çin’de Maçin’de Gözde uzaklık, gönülde yakınlık” demişti bir keresinde… Sonraları onun sevdasını çekti kalbimiz Gerçek sevdalara açıldı kanatlarımız Yeniden canlandı çığ tutmuş umutlarımız Bir kere daha imanla ve sevgi için attı kalblerimiz Şimdi gözlerimiz her yerde onu arıyordu Dudaklarından dökülen kelimeleri kaydediyordu kalbimiz Soğuk balkon saatlerinde duman duman çay sıcaklığı vardı artık içimizde Sessizce damla damla eridiğimiz geceler vardı Ve sevda çiçeği… Vakit gelmişti artık, firak kapıya dayanmıştı Umutsuz bir yaraydı artık gidişi Ondan ayrılmak çok zordu, ama o bizi hiç yalnız bırakmayacak o tohumu hediye edip de gitmişti kalblerimize…Ardından iki parça can bırakarak! İşte beraber kaldığımız dört sene boyunca öğrendiğimiz bu sevgi, onun sevgisi, birleştirmişti kalblerimizi İçimizde filizlenen bu coşkular senin dualarında Ey Sevgili…! Mevsimi gelmişti artık, tohumların çiçek açması gerekiyordu İşte bu sevda düşürmüştü bizi uzak diyarlara Belki de sedamız ayırmıştı bizi… Aynı sene üniversiteyi kazanmıştık Ve tek bir idealimiz vardı: Garip olmak! Can dostum, kardeşim… Şimdi çok uzaklarda olsan da, mesafelere aldırma; balkona çık, gökyüzüne bak ve gözlerimizin kesiştiği yerde gülümse


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder