FrMaLeV

**Gönülce** · 11-08-2008

Uçurumu Sevenin , Kanatları Olmalı ! başlıklı yazı Mumsema Uçurumu Sevenin , Kanatları Olmalı ! Forum Alev

"Gündüz gözü fener yakıp sokaklarda durmadan: Tanrı'yı arıyorum!, Tanrı'yı arıyorum! diye bağıran deliden söz edildiğini duydunuz mu? Ne çok Tanrı'ya inanmayan vardı Onun bu feryatları gülüşmelere neden oldu Acaba bir çocuk gibi mi kayıp oldu? diye sordu birisi Saklanıyor mu? Bizden mi korkuyor acaba? Göçmen mi? Sokaktaki halk birbirine bu soruları bağırarak soruyor ve gülüşüyordu

Deli kalabalığın arasında karıştı ve kendisine gülen bu insanları şöyle bir süzdü "Tanrı nereye gitti?" diye bağırdı "Bunu size söyleyeceğim!" diye devam etti "Biz onu öldürdük"

Papaz okulunda yetişen Nietzsche'nin aslında inkar ettiği ve öldürdüğü Tanrı, katolik ortodoks anlayışın ortaya çıkardığı papazların Tanrısı, yalnızca belli bir kesimin çıkarlarına hizmet eden taraf tutan bir Tanrı Aklı devreden çıkarıp insanları Hristiyanlık adı altında Tanrı adıyla sömüren kiliseye karşı verilen bir savaş

"Hristiyanlık dünyayı kötü ve çirkin görmeye karar verince, dünya da kötü ve çirkin oldu"

Bir putla savaşıyordu Nietzsche Tıpkı peygamberler gibi, o da kendi devrinin putlarını yıkmaya çabalıyordu Peygamberlerden farkı, yıktığı putların yerine ne koyacağını bilememesiydi Ve işte bu yüzden yalnız yıkmakla yetindi Yerine koyabileceği bir başka Tanrı daha yoktu, çünkü içinde büyüdüğü ortamın Tanrı anlayışı buydu Her ahlaklı insanın yapması gerekeni yaptı Nietzsche Yani yalanla ve
sömürüyle savaştı

Ancak içinde oluşan boşluğu berrak bir suyla doldurup gönlünü
ferahlatabilmesi mümkün olmadı Çünkü o yalnızca raksedebilen bir Tanrı'ya inanabilirdi "Tanrı"yı öldürmekle yetindi Öldürdü ve yalnızlaştı Çünkü çok korkunç bir şeydi bu yaptığı baş edilmesi mümkün olmayan…

"Tanrının ölümünü, büyük bir reddedişe ve kendi üzerimizde sürekli bir zafere dönüştürmezsek, bu kaybın bedelini ödemek zorunda kalırız"

"Biz, katiller kendi aramızda birbirimizi nasıl teselli edebiliriz? Dünyanın bugüne kadar sahip olduğu en kutsal ve en güçlü şey kanlı bıçağımızın altında can verdi Bizi bu kandan kim temizleyecek? Hangi su, bu kanı temizleyebilir? Bu suçun cezasını nasıl ödeyeceğiz? Hangi kutsal oyunu icat etmek zorunda kalacağız? Bu eylemin büyüklüğü bizim için fazla büyük Yalnızca ona layıkmışız gibi görünmek için, bizim Tanrı olmamız gerekmez mi?"

Sağlık sorunları yüzünden üniversiteden ayrılıp, göçebe hayatı yaşamaya başladı Ülke ülke, şehir şehir dolaşıp az da olsa huzur bulabileceği bir yer aradı durdu Ancak ne yaparsa yapsın dinmedi ruhunun ızdırapları Çünkü aslında kaçtığı kendi içindeki
acıydı ve nereye giderse gitsin o acı da kendisiyle birlikte geliyor, söküp atması kurtulabilmesi mümkün olmuyordu

Bütün bu içsel çilelere rağmen Tanrı'nın sevdiği bir kul olmalıydı Nietzsche Çünkü Tanrı sevdiği ve öte dünyada kurtarmak istediği kulunun ruhuna öyle ızdıraplar verirmiş ki kulun arayışı hiç bitmesin ve sonunda kendi yolunu bulabilsin Mutlak kurtuluşa erip, bir daha dünyaya hiç dönmesin

"Bir gün bana şöyle dedi şeytan: "Tanrının dahi kendi cehennemi vardır, bu insana sevgisidir" Ve şöyle dediğini işittim geçenlerde: "Tanrı öldü, insana acımasından öldü Tanrı"

İnsana ve evrene duyduğu sevginin, merhamet duygusunun, bu ıstıraba yol açtığı vehmine kapılıp vicdanına karşı düşman kesildi Acımasızlığı, sertliği yüceltti Yani olmayı başaramadığı insan modeline tapınmaya başladı "Ümit kötülüklerin en büyüğüdür, çünkü işkenceyi uzatır" diyebilecek kadar karamsar bakmaya başladı hayata Dünyanın gelmiş geçmiş en pesimist filozofu Schopenhauer'a bu denli hayranlık duyması belki de bundandı Merhametin ve ümidin en büyük düşmanıydı artık

"Acıması, utanma nedir bilmezdi, benim en kirli köşelerime dek sokulmuştu Bu son derece meraklı, aşırı sokulgan, aşırı acıyan Tanrı, ölmek zorundaydı O hep beni görüyordu, ya öc alacaktım bu tanıktan, ya da ölecektim!

Her şeyi, insanı dahi gören Tanrı, ölmek zorundaydı! İnsan böylesi bir tanığın yaşamasına katlanamaz"

Tanrı'yı gömüp mezarı başında uzun süre, yerine koyacak bir şey bulamamanın kahredici ağırlığıyla korkudan titreyen Nietzsche, sonunda aradığı şeyi bulmuştu "Üst insan"

"Ah, buldum onu kardeşlerim! İşte, en yüce dorukta kaynıyor sevinç pınarı benim için! Burda, hiçbir ayak takımının benimle birlikte içemeyeceği bir yaşam var! Akışın nerdeyse pek yoğun geliyor bana, ey haz pınarı! Doldurayım derken, sık sık yeniden boşaltıyorsun kadehi"

"İnsan, hayvan ile Üstinsan arasında gerili duran bir iptir, uçurumun üzerinde duran bir ip İnsanın büyüklüğü onun bir amaç değil de bir köprü olmasıdır İnsanda sevebileceğimiz şey ise, onun bir geçiş ya da düşüş olmasıdır"

Aradığı şeyi bulmuştu bulmasına ama huzuru yine bulamadı Ve hala aklıma geldiğinde beni hüzünlendiren o sahne yaşandı 1889 yılının 3 ocağında; Torino'da Piazza Carlo'da yapayalnız yürürken bir at arabasının önünde arabadan inmiş bir kahya, yaşlılığından hızlı gidemeyen atları büyük bir acımasızlıkla dövüyordu Atlar haraket etmeden duruyorlardı Ancak öylesine acı çekiyorlardı ki gözlerinden yaşlar geliyordu Nietzsche dayanamayıp atlara doğru koşmaya başladı ve onların
boyunlarına sarılarak dakikalarca ağladı

Bu andan sonra bir daha kendine gelemedi Delirmişti Jena Üniversitesindeki psikiyatri kliniğine kaldırıldı Sonraki 11 yılının bir süresi bu klinikte, büyük bir bölümü de annesinin yanında geçti

Annesinin ölümünden sonra, ömrünün son günlerinde kız kardeşi Nietzsche'yi yanına aldı Arada bir Nietzsche'yi ziyarete gelen
dönemin aydınlarının yüzüne boş gözlerle bakıyordu Geçen yıllar boyunca arkadaşlarının Nietzsche'nin ağzından duyduğu tek cümle şu oldu : "Dostlarım ben de zamanında iyi kitaplar yazmadım mı? "

"Fakat acı çeken dostun varsa, acısına dinlenme yeri ol, sert bir yatak gibi ama, asker yatağı gibi Onun en çok böyle yararsın işine
Ve dostun biri sana kötülük ederse, şöyle de: "Bana ettiğini sana bağışlıyorum; ama kendine ettiğini, onu nasıl bağışlarım!"
Böyle buyurur her büyük sevgi O bağışlamayı da, acımayı da alteder

Kişi yüreğini sıkı tutmalı, onu bir koyverdin mi, kafanı da pek çabuk kaçırırsın!"

11-08-2008	#1
Profil Bilgileri Gönülce	Uçurumu Sevenin , Kanatları Olmalı ! Uçurumu Sevenin , Kanatları Olmalı ! başlıklı yazı Mumsema Uçurumu Sevenin , Kanatları Olmalı ! Forum Alev "Gündüz gözü fener yakıp sokaklarda durmadan: Tanrı'yı arıyorum!, Tanrı'yı arıyorum! diye bağıran deliden söz edildiğini duydunuz mu? Ne çok Tanrı'ya inanmayan vardı Onun bu feryatları gülüşmelere neden oldu Acaba bir çocuk gibi mi kayıp oldu? diye sordu birisi Saklanıyor mu? Bizden mi korkuyor acaba? Göçmen mi? Sokaktaki halk birbirine bu soruları bağırarak soruyor ve gülüşüyordu Deli kalabalığın arasında karıştı ve kendisine gülen bu insanları şöyle bir süzdü "Tanrı nereye gitti?" diye bağırdı "Bunu size söyleyeceğim!" diye devam etti "Biz onu öldürdük" Papaz okulunda yetişen Nietzsche'nin aslında inkar ettiği ve öldürdüğü Tanrı, katolik ortodoks anlayışın ortaya çıkardığı papazların Tanrısı, yalnızca belli bir kesimin çıkarlarına hizmet eden taraf tutan bir Tanrı Aklı devreden çıkarıp insanları Hristiyanlık adı altında Tanrı adıyla sömüren kiliseye karşı verilen bir savaş "Hristiyanlık dünyayı kötü ve çirkin görmeye karar verince, dünya da kötü ve çirkin oldu" Bir putla savaşıyordu Nietzsche Tıpkı peygamberler gibi, o da kendi devrinin putlarını yıkmaya çabalıyordu Peygamberlerden farkı, yıktığı putların yerine ne koyacağını bilememesiydi Ve işte bu yüzden yalnız yıkmakla yetindi Yerine koyabileceği bir başka Tanrı daha yoktu, çünkü içinde büyüdüğü ortamın Tanrı anlayışı buydu Her ahlaklı insanın yapması gerekeni yaptı Nietzsche Yani yalanla ve sömürüyle savaştı Ancak içinde oluşan boşluğu berrak bir suyla doldurup gönlünü ferahlatabilmesi mümkün olmadı Çünkü o yalnızca raksedebilen bir Tanrı'ya inanabilirdi "Tanrı"yı öldürmekle yetindi Öldürdü ve yalnızlaştı Çünkü çok korkunç bir şeydi bu yaptığı baş edilmesi mümkün olmayan… "Tanrının ölümünü, büyük bir reddedişe ve kendi üzerimizde sürekli bir zafere dönüştürmezsek, bu kaybın bedelini ödemek zorunda kalırız" "Biz, katiller kendi aramızda birbirimizi nasıl teselli edebiliriz? Dünyanın bugüne kadar sahip olduğu en kutsal ve en güçlü şey kanlı bıçağımızın altında can verdi Bizi bu kandan kim temizleyecek? Hangi su, bu kanı temizleyebilir? Bu suçun cezasını nasıl ödeyeceğiz? Hangi kutsal oyunu icat etmek zorunda kalacağız? Bu eylemin büyüklüğü bizim için fazla büyük Yalnızca ona layıkmışız gibi görünmek için, bizim Tanrı olmamız gerekmez mi?" Sağlık sorunları yüzünden üniversiteden ayrılıp, göçebe hayatı yaşamaya başladı Ülke ülke, şehir şehir dolaşıp az da olsa huzur bulabileceği bir yer aradı durdu Ancak ne yaparsa yapsın dinmedi ruhunun ızdırapları Çünkü aslında kaçtığı kendi içindeki acıydı ve nereye giderse gitsin o acı da kendisiyle birlikte geliyor, söküp atması kurtulabilmesi mümkün olmuyordu Bütün bu içsel çilelere rağmen Tanrı'nın sevdiği bir kul olmalıydı Nietzsche Çünkü Tanrı sevdiği ve öte dünyada kurtarmak istediği kulunun ruhuna öyle ızdıraplar verirmiş ki kulun arayışı hiç bitmesin ve sonunda kendi yolunu bulabilsin Mutlak kurtuluşa erip, bir daha dünyaya hiç dönmesin "Bir gün bana şöyle dedi şeytan: "Tanrının dahi kendi cehennemi vardır, bu insana sevgisidir" Ve şöyle dediğini işittim geçenlerde: "Tanrı öldü, insana acımasından öldü Tanrı" İnsana ve evrene duyduğu sevginin, merhamet duygusunun, bu ıstıraba yol açtığı vehmine kapılıp vicdanına karşı düşman kesildi Acımasızlığı, sertliği yüceltti Yani olmayı başaramadığı insan modeline tapınmaya başladı "Ümit kötülüklerin en büyüğüdür, çünkü işkenceyi uzatır" diyebilecek kadar karamsar bakmaya başladı hayata Dünyanın gelmiş geçmiş en pesimist filozofu Schopenhauer'a bu denli hayranlık duyması belki de bundandı Merhametin ve ümidin en büyük düşmanıydı artık "Acıması, utanma nedir bilmezdi, benim en kirli köşelerime dek sokulmuştu Bu son derece meraklı, aşırı sokulgan, aşırı acıyan Tanrı, ölmek zorundaydı O hep beni görüyordu, ya öc alacaktım bu tanıktan, ya da ölecektim! Her şeyi, insanı dahi gören Tanrı, ölmek zorundaydı! İnsan böylesi bir tanığın yaşamasına katlanamaz" Tanrı'yı gömüp mezarı başında uzun süre, yerine koyacak bir şey bulamamanın kahredici ağırlığıyla korkudan titreyen Nietzsche, sonunda aradığı şeyi bulmuştu "Üst insan" "Ah, buldum onu kardeşlerim! İşte, en yüce dorukta kaynıyor sevinç pınarı benim için! Burda, hiçbir ayak takımının benimle birlikte içemeyeceği bir yaşam var! Akışın nerdeyse pek yoğun geliyor bana, ey haz pınarı! Doldurayım derken, sık sık yeniden boşaltıyorsun kadehi" "İnsan, hayvan ile Üstinsan arasında gerili duran bir iptir, uçurumun üzerinde duran bir ip İnsanın büyüklüğü onun bir amaç değil de bir köprü olmasıdır İnsanda sevebileceğimiz şey ise, onun bir geçiş ya da düşüş olmasıdır" Aradığı şeyi bulmuştu bulmasına ama huzuru yine bulamadı Ve hala aklıma geldiğinde beni hüzünlendiren o sahne yaşandı 1889 yılının 3 ocağında; Torino'da Piazza Carlo'da yapayalnız yürürken bir at arabasının önünde arabadan inmiş bir kahya, yaşlılığından hızlı gidemeyen atları büyük bir acımasızlıkla dövüyordu Atlar haraket etmeden duruyorlardı Ancak öylesine acı çekiyorlardı ki gözlerinden yaşlar geliyordu Nietzsche dayanamayıp atlara doğru koşmaya başladı ve onların boyunlarına sarılarak dakikalarca ağladı Bu andan sonra bir daha kendine gelemedi Delirmişti Jena Üniversitesindeki psikiyatri kliniğine kaldırıldı Sonraki 11 yılının bir süresi bu klinikte, büyük bir bölümü de annesinin yanında geçti Annesinin ölümünden sonra, ömrünün son günlerinde kız kardeşi Nietzsche'yi yanına aldı Arada bir Nietzsche'yi ziyarete gelen dönemin aydınlarının yüzüne boş gözlerle bakıyordu Geçen yıllar boyunca arkadaşlarının Nietzsche'nin ağzından duyduğu tek cümle şu oldu : "Dostlarım ben de zamanında iyi kitaplar yazmadım mı? " "Fakat acı çeken dostun varsa, acısına dinlenme yeri ol, sert bir yatak gibi ama, asker yatağı gibi Onun en çok böyle yararsın işine Ve dostun biri sana kötülük ederse, şöyle de: "Bana ettiğini sana bağışlıyorum; ama kendine ettiğini, onu nasıl bağışlarım!" Böyle buyurur her büyük sevgi O bağışlamayı da, acımayı da alteder Kişi yüreğini sıkı tutmalı, onu bir koyverdin mi, kafanı da pek çabuk kaçırırsın!"


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder