FrMaLeV

**rengigül** · 31-10-2008

Bir güzeli bir çirkine verseler,güzel ağlar, çirkin güler bir zaman... başlıklı yazı Mumsema Bir güzeli bir çirkine verseler,güzel ağlar, çirkin güler bir zaman... Forum Alev

Sıradan bir sözcük müdür güzel ya da çirkin? Kimi sözcükler vardır dil denizinin ufuklarında uzak, yalnız suskun kimileri kumsalı yalayan ak köpükler gibi tatlı, canlı, duygulu Çirkin ya da güzelden hangisi bunlara daha yakındır Ufuklardan göz kırpan bir noktacık mıdır çirkin? Sahillere el sallayan, gülümseyen, köpüklü bir sevda masalı mıdır güzel?
[Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
Mehtabın süzülüşüne gülücüklerle karşılık veren uslu dalgacıkların kumsalla cilveleşmesindeki nazlanışları mıdır güzellik; onu kıskanan hırçın dalgalar mıdır çirkinlik?
Ne birinden uzak durmanız söz konusudur, ne diğerinden ayrı kalmanız İki zıt kavram olsalar da bir ağacın iki dalı gibidir, onlar Dizelerde iç içe oluşlarındaki uyum, el ele verişlerindeki öz bundandır belki de Biri diğerini tamlar, bütünler Biri yoksa diğeri de yoktur Birinin varlığı diğerine bağlıdır
“Bir güzeli bir çirkine verseler
Güzel ağlar, çirkin güler bir zaman”
Türküde böyle dillenir güzel ve çirkin Nedir güzel, çirkin nedir? Çirkin olmadan güzel kavramı ya da güzel olmadan çirkin kavramı açıklanabilir mi? Açıklanamaz mutlak Açıklanamaz, çünkü güzelin karşıtı çirkin, çirkinin karşıtı güzeldir Göze ve gönle hoş gelene güzel; bunun aksine de çirkin demişiz
İki dizede, iki zıt kavram: Güzel / çirkin; ağlamak / gülmek Güzel ve çirkin adlaşmış sıfattır Beğenilen ve beğenilmeyen iki genci dile getirir Yakıştıramaz çoğunca, güzel ile çirkini yan yana; halkımızın, “dilimizin tuzu biberi” türkülerle sunuşu bundandır düşüncesini, duygusunu
Ya şu maninin sözlerine ne demeli?
“Seveceksen güzel sev
Çekme çirkin derdini”
Sevgi ile güzel ve çirkin arasında kurulan bağda öğüt mü var, sitem mi var? Ya da her ikisi birden sezdirilmeye mi çalışılıyor, estetik ölçüler içine? Bu iki kavram öznel mi; nesnel mi? Kim için geçerli güzel, kim için çizilmiş çirkin? Yüzde mi güzel, gözde mi güzel; huyda mı güzel, boyda mı güzel?
Ünlü ozanımız Veysel, güzel ve güzellik söz konusu olunca, ayrılır başkalarından; farklı düşünür, hatta bencilce duygulara kapılır:
“Ben güzele güzel demem
Güzel benim olmayınca”
Bu söyleyişte, bir öznellik, bir soyutlama yok mudur? Vardır mutlak Çoğunun güzel gördüğünü güzel algılamaz Veysel Güzel, kendinin olunca anlamlıdır; daha gerçeği mutlaktır; güzeldir Herkesi hayran bırakan güzel, Veysel için bir değer taşımaz, onun olmadıkça Bu anlayışla çirkin bulma anlayışı arasında bir yakınlaşma, bir buluşma, bir benzeşme sezilir uzak ya da yakın
“Alışmışım güzele,
Çirkine yar diyemem”
Şu manide vurgulanmak istenen ne? Ten güzelliği midir öne çıkarılan; can güzelliği mi? Birinden biri öne çıksa bile, bunun ölçüsü ne? Kiminin gözünde güzel olan kimine çirkin; kiminin gözünde çirkin olan kimine güzel olamaz mı? Olur, olmaktadır da Hani bir söz vardır, halk arasında söylenir yeri geldikçe: “Renkler ve zevkler tartışılmaz” Yoksa biz tartışılmazı mı tartışıyoruz? Çirkin ile güzel arasındaki ince çizgiyi yakalamak, belirlemek ve tanımlamak öyle kolay olmasa gerek Nasıl mı? Tıpkı Faruk Nafiz’in öfkesinde savurduğu gibi:
“Sana çirkin dediler, düşmanı oldum güzelin”
Ozanın güzel bulduğu, güzel gördüğü sevgiliyi başkaları çirkin bulunca; başka bir anlatımla ozana göre güzel olana başkaları çirkin deyince güzele düşman olmaktan söz eder Çamlıbel Güzel ile düşman sözcüklerinin yan yana gelişi siner mi içimize? Kabullenebilir miyiz bu durumu? Güzele düşman olabilir miyiz hiç? Güzele kıyabilir miyiz?
İster güzel, ister çirkin; bu kavramlar, nesnel olduğu kadar özneldir de Kiminin boyundadır güzellik, kiminin huyunda Kimi boy güzelliğine vurgundur, kimi huy güzelliğine tutkun Belirleyicilik açısından mutlak bir ölçüsü yoktur güzel ya da çirkinin Ölçüye, tartıya gelmez öyle kolay kolay, ölçü kimince gözdür, kimince gönül
Kimi dert etmez çirkinliği, alınmaz çirkin yaratıldığına:
“Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi”
Süleyman Efendi, çirkin yaratıldığı için çokça üzgün de değildir Yakınması da yoktur çirkin yaratıldığından Ona acı veren, onu üzen, ne yokluğu, ne yoksulluğu, ne de çirkinliğidir Onun acısı ve üzüntüsü nasırlarıdır
Güzellik de çirkinlik de gelip geçici değil midir çoğumuzca? Öz müdür, özel midir; seçilmiş, beğenilmiş midir? Hangisidir? Öne mi çıkarılmalıdır, arkalara mı itilmelidir? Yaşam mıdır, yaşamın bir parçası mıdır? Bunları tek boyutlu düşünmek, tek bir çizgi üzerinde yorumlamak olası mıdır? Şu mutlak güzel, şu mutlak çirkin demek; güzelliğin ve çirkinliğin çerçevesini belirlemek söz konusu mudur? Bence, hayır!
Ruh yüceliği, iç derinliği olmayanın boy güzelliği de, yüz güzelliği de yanıltıcı olamaz mı? Ruh yüceliği, iç derinliği yüz güzelliğini de boy güzelliği de gölgeleyemez mi?
Başka bir açıdan yaklaşırsak, güzeli de çirkini de var eden bizler, dahacası bizlerin beğenileri değil mi? Sevgi tohumunun çatlamadığı, filizlenip, boy vermediği yüreklerde güzellik çiçekleri açar mı? Sevgi meyvesi olgunlaşır mı? Bir düşünelim, bir daha düşünelim, bir daha Çirkin de çirkinlik de süzülür, kayar ellerimizden; avuçlarımızda yalnızca sevgi kalır Bir kuş gibi kanatlanır oradan, konar yüreğimize O an her şeyi ışıklı, aydınlık ve güzel buluruz, her şeyi güzel görürüz
Fazıl Hüsnü’nün dizelerindeki gibi birleşiriz Bütünleşiriz yaşamla; güzelliğin ritmini, uyumunu, iç doyumunu aramanın, sevda içinde türküler söylemenin çabası içine gireriz
“Söyle sevda içinde türkümüzü,
Aç bembeyaz bir yelken
Neden herkes güzel olamaz
Yaşamak bu kadar güzelken”
Gözlerimizi kapayıp iç dünyamıza yöneldiğimizde, duyabilir miyiz kalbimizden gelen sesi? Gönlümüze sıcaklık, gözümüze ışık, ruhumuza pırıltı veren, bize göz kırpan, el eden güzel mi çirkin mi?

Edebiyat seçkilerinden

31-10-2008	#1
Profil Bilgileri rengigül	Bir güzeli bir çirkine verseler,güzel ağlar, çirkin güler bir zaman... Bir güzeli bir çirkine verseler,güzel ağlar, çirkin güler bir zaman... başlıklı yazı Mumsema Bir güzeli bir çirkine verseler,güzel ağlar, çirkin güler bir zaman... Forum Alev Sıradan bir sözcük müdür güzel ya da çirkin? Kimi sözcükler vardır dil denizinin ufuklarında uzak, yalnız suskun kimileri kumsalı yalayan ak köpükler gibi tatlı, canlı, duygulu Çirkin ya da güzelden hangisi bunlara daha yakındır Ufuklardan göz kırpan bir noktacık mıdır çirkin? Sahillere el sallayan, gülümseyen, köpüklü bir sevda masalı mıdır güzel? [Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] Mehtabın süzülüşüne gülücüklerle karşılık veren uslu dalgacıkların kumsalla cilveleşmesindeki nazlanışları mıdır güzellik; onu kıskanan hırçın dalgalar mıdır çirkinlik? Ne birinden uzak durmanız söz konusudur, ne diğerinden ayrı kalmanız İki zıt kavram olsalar da bir ağacın iki dalı gibidir, onlar Dizelerde iç içe oluşlarındaki uyum, el ele verişlerindeki öz bundandır belki de Biri diğerini tamlar, bütünler Biri yoksa diğeri de yoktur Birinin varlığı diğerine bağlıdır “Bir güzeli bir çirkine verseler Güzel ağlar, çirkin güler bir zaman” Türküde böyle dillenir güzel ve çirkin Nedir güzel, çirkin nedir? Çirkin olmadan güzel kavramı ya da güzel olmadan çirkin kavramı açıklanabilir mi? Açıklanamaz mutlak Açıklanamaz, çünkü güzelin karşıtı çirkin, çirkinin karşıtı güzeldir Göze ve gönle hoş gelene güzel; bunun aksine de çirkin demişiz İki dizede, iki zıt kavram: Güzel / çirkin; ağlamak / gülmek Güzel ve çirkin adlaşmış sıfattır Beğenilen ve beğenilmeyen iki genci dile getirir Yakıştıramaz çoğunca, güzel ile çirkini yan yana; halkımızın, “dilimizin tuzu biberi” türkülerle sunuşu bundandır düşüncesini, duygusunu Ya şu maninin sözlerine ne demeli? “Seveceksen güzel sev Çekme çirkin derdini” Sevgi ile güzel ve çirkin arasında kurulan bağda öğüt mü var, sitem mi var? Ya da her ikisi birden sezdirilmeye mi çalışılıyor, estetik ölçüler içine? Bu iki kavram öznel mi; nesnel mi? Kim için geçerli güzel, kim için çizilmiş çirkin? Yüzde mi güzel, gözde mi güzel; huyda mı güzel, boyda mı güzel? Ünlü ozanımız Veysel, güzel ve güzellik söz konusu olunca, ayrılır başkalarından; farklı düşünür, hatta bencilce duygulara kapılır: “Ben güzele güzel demem Güzel benim olmayınca” Bu söyleyişte, bir öznellik, bir soyutlama yok mudur? Vardır mutlak Çoğunun güzel gördüğünü güzel algılamaz Veysel Güzel, kendinin olunca anlamlıdır; daha gerçeği mutlaktır; güzeldir Herkesi hayran bırakan güzel, Veysel için bir değer taşımaz, onun olmadıkça Bu anlayışla çirkin bulma anlayışı arasında bir yakınlaşma, bir buluşma, bir benzeşme sezilir uzak ya da yakın “Alışmışım güzele, Çirkine yar diyemem” Şu manide vurgulanmak istenen ne? Ten güzelliği midir öne çıkarılan; can güzelliği mi? Birinden biri öne çıksa bile, bunun ölçüsü ne? Kiminin gözünde güzel olan kimine çirkin; kiminin gözünde çirkin olan kimine güzel olamaz mı? Olur, olmaktadır da Hani bir söz vardır, halk arasında söylenir yeri geldikçe: “Renkler ve zevkler tartışılmaz” Yoksa biz tartışılmazı mı tartışıyoruz? Çirkin ile güzel arasındaki ince çizgiyi yakalamak, belirlemek ve tanımlamak öyle kolay olmasa gerek Nasıl mı? Tıpkı Faruk Nafiz’in öfkesinde savurduğu gibi: “Sana çirkin dediler, düşmanı oldum güzelin” Ozanın güzel bulduğu, güzel gördüğü sevgiliyi başkaları çirkin bulunca; başka bir anlatımla ozana göre güzel olana başkaları çirkin deyince güzele düşman olmaktan söz eder Çamlıbel Güzel ile düşman sözcüklerinin yan yana gelişi siner mi içimize? Kabullenebilir miyiz bu durumu? Güzele düşman olabilir miyiz hiç? Güzele kıyabilir miyiz? İster güzel, ister çirkin; bu kavramlar, nesnel olduğu kadar özneldir de Kiminin boyundadır güzellik, kiminin huyunda Kimi boy güzelliğine vurgundur, kimi huy güzelliğine tutkun Belirleyicilik açısından mutlak bir ölçüsü yoktur güzel ya da çirkinin Ölçüye, tartıya gelmez öyle kolay kolay, ölçü kimince gözdür, kimince gönül Kimi dert etmez çirkinliği, alınmaz çirkin yaratıldığına: “Hiçbir şeyden çekmedi dünyada Nasırdan çektiği kadar; Hatta çirkin yaratıldığından bile O kadar müteessir değildi” Süleyman Efendi, çirkin yaratıldığı için çokça üzgün de değildir Yakınması da yoktur çirkin yaratıldığından Ona acı veren, onu üzen, ne yokluğu, ne yoksulluğu, ne de çirkinliğidir Onun acısı ve üzüntüsü nasırlarıdır Güzellik de çirkinlik de gelip geçici değil midir çoğumuzca? Öz müdür, özel midir; seçilmiş, beğenilmiş midir? Hangisidir? Öne mi çıkarılmalıdır, arkalara mı itilmelidir? Yaşam mıdır, yaşamın bir parçası mıdır? Bunları tek boyutlu düşünmek, tek bir çizgi üzerinde yorumlamak olası mıdır? Şu mutlak güzel, şu mutlak çirkin demek; güzelliğin ve çirkinliğin çerçevesini belirlemek söz konusu mudur? Bence, hayır! Ruh yüceliği, iç derinliği olmayanın boy güzelliği de, yüz güzelliği de yanıltıcı olamaz mı? Ruh yüceliği, iç derinliği yüz güzelliğini de boy güzelliği de gölgeleyemez mi? Başka bir açıdan yaklaşırsak, güzeli de çirkini de var eden bizler, dahacası bizlerin beğenileri değil mi? Sevgi tohumunun çatlamadığı, filizlenip, boy vermediği yüreklerde güzellik çiçekleri açar mı? Sevgi meyvesi olgunlaşır mı? Bir düşünelim, bir daha düşünelim, bir daha Çirkin de çirkinlik de süzülür, kayar ellerimizden; avuçlarımızda yalnızca sevgi kalır Bir kuş gibi kanatlanır oradan, konar yüreğimize O an her şeyi ışıklı, aydınlık ve güzel buluruz, her şeyi güzel görürüz Fazıl Hüsnü’nün dizelerindeki gibi birleşiriz Bütünleşiriz yaşamla; güzelliğin ritmini, uyumunu, iç doyumunu aramanın, sevda içinde türküler söylemenin çabası içine gireriz “Söyle sevda içinde türkümüzü, Aç bembeyaz bir yelken Neden herkes güzel olamaz Yaşamak bu kadar güzelken” Gözlerimizi kapayıp iç dünyamıza yöneldiğimizde, duyabilir miyiz kalbimizden gelen sesi? Gönlümüze sıcaklık, gözümüze ışık, ruhumuza pırıltı veren, bize göz kırpan, el eden güzel mi çirkin mi? Edebiyat seçkilerinden


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder