FrMaLeV

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Günahlar başlıklı yazı Mumsema Günahlar Forum Alev

Günahlar
Günahlar; Kur’an, sünnet, önceki alimlerin sözleri ve kıyas itibarıyla “küçük” ve “büyük” olmak üzere iki kısma ayrılır

Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:
“Size yasak edilen büyük günahlardan kaçınırsanız günahlarınızı örteriz

” (Nisa, 31)
Yine Allah Teala,:
“Ufak kabahatlar dışında büyük günahlardan ve hayasızlıklardan kaçınanlar” (Necm, 32) buyurur

Peygamberimiz (s

a

v) de sahih olarak nakledildiğine göre şöyle buyurmaktadır:
“Beş vakit namaz ile cuma, diğer cumaya, Ramazan da diğer Ramazan’a kadar arada işlenenleri - büyük günahlardan kaçınıldığı takdirde siler

” (Müslim, Tahare, 14; Tirmizi, Salat, 160; Müsned, II, 400, 414,484)
Ebu İshak el- İsferaini’nin
“Günahların hepsi büyüktür; içlerinde küçük yoktur” sözünden maksadı:“derece itibarıyla bütün günahlar birdir, dolayısıyla nazarın günah derecesi ile zinanın günah derecesi aynıdır” demek değildir

İsyana sebep olmaları açısından hepsi büyüktür

Fakat bununla beraber bir kısmı diğerinden daha büyüktür

Ancak bu konudaki ihtilaf lafzîdir, manaya yönelik değildir

Peygamberimizin “küçük günahlardan sakının” (Müsned, V, 331) şeklindeki hadisinde geçen “muhakkarat” ile ayette geçen “lemem” tabirlerine gelince, bir görüşe göre ayette geçen “lemem” büyük günahtır

Bu görüşü Begavi ve değerleri nakletmiştir

Bunlar ayetteki istisna için, “büyük günahı işleyip ondan tevbe etmek, günaha girip ardından son vermek, sürekli yapmamak demektir” demişlerdir

Buna göre “lemem” in istisna edilmesi, “kaçınma” açısındâdır

O zaman ayetin anlamı, “onlardan büyük günah sadır olmaz, ancak geçici şeyler vuku bulur” tarzında olur

Cumhura göre büyük günahlardan istisna yapılması, “istisna-i munkatı” dır (farklı cinsten istisna)

Yani, onlardan büyük günah değil, küçük günah sadır olur

Cumhur, genellikle aksi olduğu halde istisnanın olumlu bir cümleden sonra istisna olarak getirilmesini güzel bulmuş, bunu “müferrağ istisna” (istisna edilen şeyin hazfedildiği istisna) mevkiinde kabul etmiştir

Çünkü buradaki olumlu cümlede aslında bir olumsuzluk gizlidir

Buna göre mana şöyledir: “Onlar büyük günah ve kötülükleri yapmaya teşebbüs etmezler, işlemezler

Burada “lemem” in istisna edilmesi güzel bir şeydir

Ebu İshak’ın söylemeye cesaret ettiği, “Günahların hepsi büyüktür” sözü, muhtemelen bu sebeptendir

Çünkü istisnada aslolan muttasıl (aynı cinsten) olması, özellikle olumlu cümle bulunmasıdır

Bununla beraber, nasslar ve selefin icmaı, günahların küçük ve büyük diye ikiye ayrılması yönündedir

Ancak alimler iki konuda ihtilaf etmişlerdir:
Birincisi “lemem”in ne olduğu, ikincisi “kebair”in belli sayı ve tarifinin bulunup bulunmadığı meseleleridir

İki konu ile ilgili bazı bilgileri aşağıda zikredeceğiz

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Küfür

Küfür iki çeşittir:
1 - Büyük küfür,
2 - Küçük küfür

Büyük küfür: cehennemde ebedi kalmayı gerektiren küfürdür

Küçük küfür ise: ebedi kalma dışında tehdidi hakeden küfürdür

Yüce Allah’ın lafzı mensuh olan:
“Babalarınızdan yüz çevirmeyin

Çünkü bu küfürdür” sözü, Peygamberimizin (s

a

v):
“Ümmetimde varolan iki şey onlar için küfürdür: Bunlar nesebi kötülemek ve ölüye bağırıp çağırarak ağlamaktır

” (Müslim, İman, 121;Müsned, II, 377,441,496),
“Kim bir kadına arkasından yaklaşırsa Muhammed’e indirileni inkar etmiş olur

” Diğer bir rivayette:
“Kim bir kahine veya bilgice müracaat eder ve onun dediğini tasdik ederse Allah’ın Muhammed’e indirdiğini inkar etmiş olur” (Tirmizi, Tahare, 102; İbn Mace, Tahare, 122; Müsned, II, 408,476) ve
“Bazılarınız bazılarının boynunu vurarak benden sonra küfre dönmeyiniz” (Buhari, Edeb, 95; Müslim, İman, 118; Ebu Davud, Sünne, 16; İbn Mace, Fiten, 5 Müsned, II, 85,87,104) hadisleri buna misaldir

İbn Abbas’ın ve sahabenin çoğunun:
“Kim Allah’ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kafirlerin ta kendileridir” (Maide, 44) ayeti hakkında ki te’vili budur,
İbn Abbas:
“Bu, dinden nakledilen bir küfür değildir

Tersine kişi yaptığı takdirde bununla kafir olur

Bu kişi Allah’ı ve ahiret gününü inkar edenle bir değildir” demiştir

Tavus da aynı şeyi söyler

Ata ise ayeti:
“Bu küfrün dışında bir küfr, zulmün dışında bir zulüm ve fıskın dışında bir fısktır” şeklinde tefsir eder

Ayeti bazıları, Allah’ın indirdiği ile hükmetmemenin “inkar” manasına geldiği şeklinde yorumlar

Bu İkrime’nin görüşüdür fakat tercih edilmemiştir

Çünkü hükmetsin veya hükmetmesin bizatihi inkar zaten küfürdür

Bazıları bunu Allah’ın bütün indirdiğiyle hükmetmeyi terk etmek olarak te’vil etmişlerdir

Buna göre tevhid ve İslam’la hükmetmek de buna girer

Bu da Abdülaziz el-Kinani’nin yorumdur

Bu da aynı şekilde uzak bir te’vildir

Çünkü tevhid indirilenle hükmetmekle ilgilidir

Bu ise tamamı veya bir kısmı ile hükmetmeyi içine alır

Bazıları, kasten herhangi bir bilgisizlik veya yanılgı olmaksızın nassın muhalifi ile hükmetme şeklinde te’vil etmişlerdir

Begavi bunu bütün alimlerden nakletmiştir

Diğer bazıları bunun ehl-i kitaba işaret ettiğini söylemiştir

Bu da Katade, Dahhak ve başkalarının görüşüdür

Uzak bir te’vil olup lafzın zahirine aykırıdır

Buna itibar edilmez

Bazıları da dinden kaynaklanan bir küfür olduğunu ileri sürmüştür

Doğrusu şudur:
Allah’ın indirdiği dışında bir şeyle hükmetmek, hükmedenin durumuna göre “küçük” ve “büyük” küfür şeklinde ikiye ayrılır

Zira kişi, eğer Allah’ın o olay hakkında indirdiğiyle hükmedilmesinin zorunluluğuna inanmış fakat isyan ederek uygulamamış, buna karşılık cezaya müstehak olduğunu kabul etmişse bu nevi küfür, küçük küfürdür

Eğer, Allah’ın hükmü olduğuna dair kesin bilgisine rağmen, hükmü uygulamanın vacip olmadığına, istediğini yapmakta serbest olduğuna inanmışsa bu da “büyük küfür” dür

Şayet hiç bilgisi yok veya yanlışlık yapmışsa bu hatalıdır ve hatalılar gibi işlem görür

Bunu söylemekten amacımız şudur:
Bütün günahlar küçük küfür nev’indendir ve de taat’ın ifadesi olan şükrün zıttıdır

Yapılan davranışlar ya şükür ya küfür ya da ne şükür ne de küfür ifade eder

Yine en iyisini Allah bilir

Büyük Küfür (Küfr-i Ekber)
Büyük küfür 5 kısımdır
1 - Tekzib küfrü

2 - Tasdikle birlikte, kaçınma ve büyüklenme küfrü

3 - Yüz çevirme küfrü

4 - Şüphe küfrü

5 - Nifak küfrü
1 - Tekzib Küfrü:
Bu inkar peygamberlerin yalancı olduğuna inanmaktır

Kafirler içinde bu kısım azdır

Çünkü Yüce Allah peygamberlerini desteklemiş, onlara doğruluklarını ispatlamak için hüccet ikame eden ve mazereti ortadan kaldıran delil ve burhanlar vermiştir

Allah Teala Firavun ve kavmi hakkında:
“Gönülleri kesin olarak kabul ettiği halde, haksızlık ve büyüklenmelerinden ötürü onları bile bile inkar ettiler” (Neml, 14) demiş, Peygamberine de:
“Doğrusu onlar seni yalancı saymıyorlar, fakat zalimler asıl Allah’ın ayetlerini bile bile inkar ediyorlar” (En’am, 35) buyurmuştur

Bunun da tekzib küfrü addedilmesi yanlış olmaz

Çünkü dille yalanlamak söz konusudur

2 - Tasdikle birlikte kaçınma ve büyüklenme küfrü:
İblis’in küfrü böyledir

Çünkü iblis Allah’ın emrini inkar etmemiş, böyle bir mukabelede bulunmamıştır

Sadece karşı çıkmış ve büyüklük taslamıştır

Bu yüzden peygamberlerin doğruluğunu, Allah katından hakkı ve gerçeği getirdiğini kabul eden ancak, karşı koyup büyüklük göstererek boyun eğmeyenler kafir sayılırlar

Peygamber düşmanlarının küfrü genellikle böyledir

Allah Teala, Firavun ve kavminden bahsederken:
“Milletleri bize kul iken, bizim gibi iki insana mı inanacağız?” (Mu’minun, 47) dediklerini nakletmektedir

Aynı şekilde diğer kavimlerin peygamberlerine:
“Siz ancak bizim gibi birer insansınız” (İbrahim, 10) dediğini haber vermekte ve:
“Semud milleti azgınlığı yüzünden peygamberleri yalanladı” (Şems, 11) buyurmaktadır

“Bildikleri gelince onu inkar ettiler” (Bakara, 89) ayetinde belirtildiği gibi bu yahudilerin küfrüdür

“(Muhammed’i) oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar” (Bakara, 146) ayetinde ise Ebu Talib’in küfrüne temas edilmektedir

Çünkü O’nu doğrulamış ve doğruluğundan şüphe etmemiş fakat ondaki hamiyyet ve taassup ile ecdadını bağlılık, onların dininden ayrılmasına mani olmuştur

3 - Yüz Çevirme Küfrü:
Kişinin kulağı ve kalbiyle peygamberden yüz çevirmesidir

Onu ne tasdik eder ne de yalanlar; ne korur ne de düşmanlık gösterir, kendisine indirileni de hiç dinlemez

Abdu Yalil oğullarından bir kişinin Hz

Peygamber’e (s

a

v) “Ben sana bir söz söyleyeceğim

Eğer doğruysan benim gözümde sen cevap vermeye değecek birisin

Eğer yalancıysan söz söylemeye değmezsin” demesi bu kabildendir

4 - Şüphe Küfrü:
Kişinin peygamberin ne doğruluğuna inanması ne de yalanlaması, inanıp inanmamakta tereddüt etmesidir

Şüphe sürekli olmaz

Bu durumdaki bir kişi, ya Resul’un (s

a

v) doğruluğuna delil olan şeylerden tamamen yüz çevirir, dinlemez ve iltifat etmez, yahut da iltifat edip düşünür ve kendisinde şüphe kalmaz

Çünkü böyle bir durum, özellikle bütün peygamberlerin sıdkına delaleti, güneşin gündüze delaleti kadar açıktır

5 - Nifak Küfrü:
Kişinin diliyle imanını açıklaması, kalbiyle yalanlamasıdır

Bu büyük münafıklıktır

Kısımlarının izahı ileride inşaallah gelecektir

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

İnkar Küfrü
İnkar Küfrü iki kısımdır:
1 - Genel ve kayıtsız Küfür

2 - Özel ve kayıtlı küfür

Mutlak olanı, kişinin bütünüyle Allah’ın indirdiklerini ve peygamberlerin gönderilişini inkar etmesidir

Kayıtlı olan ise, İslam’ın farzlarından herhangi birini yahut da Allah’ın bildirdiği bir haberi ya kasden ya da herhangi bir sebeble buna muhalif bir görüşü öne geçirmek suretiyle inkar etmektir

Bilmeyerek veya sahibini mazur gösterecek bir te’ville inkar etmek ise küfre sebeb olmaz

Allah’ın kudretini inkar edip, ailesine kendisini yakıp külünü rüzgarla savurmalarını vasiyet eden kişinin durumu böyledir

Buna rağmen Allah onu affetmiş ve cehaletinden dolayı merhamet etmiştir

Çünkü bu kişi bildiği şekilde davranmış, Allah’ın tekrar dirilme kudretini inat ve yalanlama ile inkar etmemiştir

Şirk
Şirk de iki kısımdır:
1 - Büyük şirk

2 - Küçük şirk

Büyük şirk: Ancak kendisinden tevbe etmekle Allah’ın affettiği şirktir

O da Allah’ın dışında O’na ortak edinmek ve Allah’ı sever gibi onu sevmektir

Bu şirk, müşriklerin ilahlarını alemlerin rabbı ile bir görmelerini de içine alır

Bu nedenle müşrikler Cehennem’de ilahlarına:
“Vallahi biz apaçık bir sapıklıkta idik, çünkü biz sizi alemlerin rabbi ile eşit tutmuştuk” (Şuara, 97-98) diyeceklerdir

Bununla beraber Allah’ın tek başına herşeyin yaratıcısı, rabbı, meliki olduğunu ve ilahlarının yaratmadıklarını, rızık vermediklerini, yaşatmadıklarını ve de öldürmediklerini kabul ederler

Bu eşitlik dünyanın çoğu müşriklerinin hatta hepsinin yaptığı gibi yalnızca sevgide, yüceltmede ve tapınmadadır

Bunlar, putlarını severler, yüceltirler ve Allah’ın dışında bir de onları dost edinirler

Müşrikler ilahları anıldığı zaman, birinin Allah’ı anmasından daha çok sevinir, ma’bud ve ilahlarının kötülenmesine, birini alemlerinin rabbına eksiklik atfetmesinden daha çok kızarlar

Allah’ın haram kıldığı şeyler çiğnendiği zaman üzülmez, hatta, onu çiğneyen kendilerine bir şey verirse bunu kabul ederler

Kalpleri rahatsız bile olmaz

Biz ve başkaları açık açık buna şahit olduk

Müşriklerden birinin ayakta olsun, oturarak olsun, dili sürçsün, hastalansın veya yalnız kalsın Allah’ın dışındaki ilahlarının ismini ağzına almayı adet haline getirdiklerini sen de görüyorsun

Allah’ın dışındaki ma’budunu zikretmesi daha çok kalbi ve diliyle olur

Müşrik bu durumu inkar etmez ve zanneder ki bu mabudlar Allah katında diledikleri yol şefaatçisi ve vesilesidir

Puta tapanlar bu açıdan hep birdir

Kalplerinde taşıdıkları bu şekildedir

Müşrikler ilahlarının farklılığına göre bu haleti taşırlar

Bir kısmının ilahları taştan olur, diğerleri insanlardan ilah edinirler

Allah Teala bu müşriklerin atalarından bahsederken:
“Allah’ı bırakıp putlardan dost edinenler; Onlara, bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye kulluk ediyoruz, derler

Doğrusu, Allah ayrılığa düştükleri şeylerde aralarında hüküm verecektir” (Zümer, 3) buyurmakta, sonra onları küfür ve yalancılıkla suçlayıp,
“Allah yalancı ve kafir olanlara hidayet vermez

” diyerek onlara hidayet vermeyeceğini haber vermektedir

Kendisini Allah’a yaklaştıracağını düşünerek, Allah’ın dışındakileri dost edinenlerin durumu budur

Bundan kurtulan kişiden daha değerli kim vardır? Daha doğrusu bu düşünceyi inkar edenleri destekleyenden daha kıymetli kim vardır?

Bu müşriklerin ve atalarının tasavvur ettikleri şey, ilahlarının Allah katında kendilerine şefaat edeceğidir

Bu şirkin ta kendisidir

Allah kitabında onları reddedip düşüncelerini çürütmüş ve şefaatin tamamen kendisine ait olduğunu ve Allah’ın kendisine izin verip, söz ve fiilini beğendiği, Allah’ın dışında şefaatçi tanımayan tevhid ehlinden başka kimsenin şefaat edemeyeceğini haber vermiştir

Yüce Allah şefaat iznini, böyle kendisinden başka şefaatçi edinmeyen kişilere verir

Rabbı ve mevlasından başka şefaatçi kabul etmeyen tevhid sahibi Allah’ın vereceği şefaat izniyle en bahtiyar insan olur

Allah ve Rasulunun kabul ettiği şefaat kendisini birleyenlere verdiği izinden kaynaklanan şefaattir

Nefyettiği şefaat ise Allah’tan başka şefaatçi edinen müşriklerin kalbinde bulunan şirk şefaatidir

Bu kimselerin şefaatçılarından bekledikleri şeyin aksi ile kendilerine muamele edilecek, muvahhidler ise şefaate nail olacaklardır

Ebu Hureyre’nin “Senin şefaatına nail olacak bahtiyar kimdir?” sorusuna karşılık Rasulullah’ın :“kalben ve ihlasla lailaheillallah diyen kişi şefaatımla şereflenir” (Buhari, Rikak, 51; Müsned, II, 373); diye cevap vermesini düşün!
Müşriklerin putlarını şefaatçi kılarak, Allah’tan başkasına taparak dost edinmelerinin aksine salt tevhidi şefaata erişmenin en büyük sebebi kılmış ve şefaatin sebebinin saf tevhid olduğunu haber vermiştir

Ancak bu durumda şefaat etmesine Allah izin verecektir

Müşriklerin bilgisizliklerinden birisi, belli başlı hükümdar ve velilere yapıldığı gibi Allah katında şefaat etmesi için bir veli ve şefaatçi edinildiği takdirde şefaatlarının fayda vereceğini düşünmeleridir, îzin verilmeyen hiç bir kişinin Allah katında şefaat edemeyeceğini, ayrıca söz ve fiillinden razı olmadığı hiç kimseye Allah’ın şefaat izni vermeyeceğini bilmiyorlar

Allah Teala ilk etapta:
“Onun izni olmadan katında şefaat edecek kimdir?” (Bakara, 255), ikinci etapta
“Onlar (melekler) Allah’ın hoşnud olduğu kimseden başkasına şefaat edemezler” (Enbiya, 28) buyurmaktadır

Üçüncüsü de Allah’ın söz ve amel olarak ancak Tevhid’den ve resullerine tabi olmaktan razı olmasıdır Evvel ve ahir herkes bu iki konudan sorumlu tutulacaklardır

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Ebu’l - Aliye’nin dediği gibi:
“İki kelime vardır ki öncekiler ve sonrakiler onlardan sorumlu tutulur:
1 - Neye ibadet ettiniz ve
2 - Peygamberlerin davetine ne cevap verdiniz?”
Bu üç esas:
1 - Allah’ın izni olmadan şefaatin olamayacağını,
2 - Söz ve fiilinden razı olanlara izin vereceğini,
3 - Söz ve fiilden ancak tevhid ve resullere tabi olmakla razı olacağını; bilen ve anlayanların kalbinden şirk ağacını söker
Yüce Allah başkasını kendisine eşit tutan şirki affetmez

Nitekim:
“Öyle iken kafirler Rablerine başkalarını eşit tutuyorlar” (En’am, 1) buyurmaktadır

Ayetin tefsiriyle ilgili iki görüşten en sahih olanı kafirlerin ibadet, dost edinme ve sevgide başkalarını Allah’a eşit tutmalarıdır:
“Vallahi biz apaçık bir sapıklıkta idik, çünkü biz sizi alemlerin Rabbine eşit tutmuştuk” (Şuara, 97-98) ayeti ile
“İnsanlar arasında, onları Allah’ı severcesine sevenler vardır” (Bakara, 165) ayetinden de bu anlam çıkmaktadır

Müşriğin hal ve davranışlarının söylediğine uymadığını görürsün

Çünkü, “Biz onları Allah kadar sevmiyoruz, O’na eşit tutmuyoruz” der sonra, küçümsendikleri zaman Allah’ın küçümsenmesinden daha fazla öfke gösterir, hayırla anılmalarına, özellikle de yaratıklara cevap verme, sıkıntıların sebeplerini ortaya çıkarma ve ihtiyaçları yerine getirme, kul ile Allah arasında aracı olma gibi kendilerinde bulunmayan şeylerle tanıtılmalarına ise sevinir ve gülümserler

Bu durumda onun ferahlanıp, duygulandığını ve kalbinin dolduğunu, ta’zim, itaat etme ve dost edinme havalarının estiğini; Allah, safi tevhidle tek başına zikredildiği zaman ise, vahşet, darlık ve sıkıntının kendisinde belirdiğini görürsün

Böylece kendisinde bulunan eksik uluhiyyet anlayışı ile seni suçlar, çoğu zaman düşmanlık gösterir

Resulünün izin verdiği ölçüde ziyaret edilmesini isteyenlere “kabirdekilerin değerini düşürdünüz” derler

Kalpleri arasındaki benzerlik o şekildedir ki sanki birbirlerine:

“Allah’ın doğru yola eriştirdiği, hak yoldadır

Kimi de Allah saptırırsa artık onu doğru yola götürecek bir rehber bulamazsın” (Kehf, 17) ayetini tavsiye etmektedirler

Allah Teala, düşünen bir kişinin farkedeceği gibi müşriklerin bağlandığı bütün sebepleri kesin olarak reddetmiştir

Şöyle ki:

Her kim Allah’tan başka dost veya şefaatçi edinirse onun durumu:

“Kendisine yuva yapan örümceğin durumu gibidir

Evlerin en dayanıksızı ise şüphesiz örümceğin yuvasıdır

” (Ankebut, 41)

Yine Yüce Allah:

“Ey Muhammed, de ki: şimdi Allah’ı bırakıp da göklerde ve yerde zerre kadar bir şeye sahip olmadığı, her ikisinde de bir ortaklığı bulunmadığı ve hiç biri Allah’a yardımcı olmadığı halde tanrı olduklarını ileri sürdüklerinizi yardıma çağırsanıza! Allah’ın katında kendisine izin verilenden başka kimse şefaat edemez” (Sebe, 22-23) buyurmuştur

Müşrik, kendisine menfaat vereceğine inandığı için ma’bud edinir

Menfaat ise ancak kendisinde şu dört hasletten biri bulunan kimsede olur:

1 - Ya ibadet edenin kendisinden bir şeyle umacağı “Malik”,

2 - Eğer malik değilse malik’in “şerik” i,

3 - Şayet şerik değilse onun “yardımcı” ve “destekçi” si,

4 - Yardımcı veya destekçisi de değilse onun yanında “şefaatçi” birisi olur

Yüce Allah bu dört mertebeyi büyükten küçüğe doğru sıralı olarak nefyetmiştir

Müşriğin tasavvur ettiği mülkiyeti, ortaklığı, yardımı ve şefaati Allah reddetmiş, yerine müşrik olanın yararlanamayacağı, izine tabi şefaati getirmiştir

Nur, burhan, kurtuluş, Tevhid’in arındırılması ve şirkin temeli ile diğer unsurlarının kırılması için düşünebilene bu ayet kafidir

Kur’an bu ayetin emsal ve benzerleri ile doludur

Ancak çoğu insanlar günün olaylarının da Kur’an’ın kapsamına girdiğini sanmakta ve önceki bir kavmi veya olayı ilgilendirdiğini, hükmünün devam etmediğini zannetmektedirler

Zihin ile Kur’an’ın anlaşılması arasına giren perde de işte budur

Allah’a yemin olsun ki, onlar geçip gitmiş olsalar da, onların benzerleri, hatta daha şerlileri onlara varis olmuşlardır

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Küçük Şirk

Küçük şirk: İnsanlara karşı hafif bir riyakarlıkta bulunmak, Allah’tan başka biri adına yemin etmek gibi şeylerdir

Nitekim Peygamber (s

a

v)’in:

“Kim Allah’tan başkası üzerine yemin ederse şirk koşmuş olur” (Tirmizi, Nuzur, 8; Ebu Davud, Eyman, 5; Müsned, 1,47) buyurduğu rivayet edilmiştir

Bir insanın başkasına:

“Allah’ın ve senin dediğin gibi olur”,

“Bu Allah’tan ve sendendir”,

“Ben Allah’la ve seninleyim”,

“Benim Allah’tan ve senden başka kimsem yoktur”,

“Ben Allah’a tevekkül ederim” ve

“Sen olmasaydın şu iş olmazdı” gibi sözler söylemesi de küçük şirktir

Bir insana bu tür sözler söylemek bazan onu diyen kimseye ve niyetine bağlı olarak büyük şirk de olur

Çünkü bir sahih rivayete göre Hz

Peygamber (s

a

v) kendisine:

“Allah’ın ve senin dediğin olur” diyen bir adama “Beni Allah’a ortak mı ediyorsun? Sen, yalnızca Allah’ın dediği olur, de “(İbn Mace, Keffarat,13; Müsned, 1,214,224,283,347) buyurmuştur

Oysa o kimsenin Rasulullah’a söylemiş olduğu söz diğerlerine nazaran çok daha hafif bir sözdür

Şirk ifade eden fiillerden biri de müridin şeyhe secde etmesidir ki, bu hem secde edeni hem de edileni şirke götürür

Ancak ne gariptir ki tarikat ehli kendilerinin şeyhe secde etmediklerini, sadece hürmet ve tevazularından dolayı başlarını onun önüne koyduklarını iddia ederler

Onlara söylenecek olan söz şudur:

Siz ne derseniz deyiniz secdenin mahiyeti başı secde edilen kimsenin önüne koymaktan ibarettir

Nitekim puta, güneşe, yıldıza ve taşa secde etmek de başı,onların önüne koymaktır

- Bazı sarıklı kimselerin birbirleriyle karşılaştıkları zaman öne doğru eğilip rükua varmaları da şirktir

Bu fiil Arapça’da secde kelimesiyle ifade edilir

Nitekim:

“kapıdan secde ederek (yani eğilerek) giriniz” (el- Bakara, 58) ayetindeki secde kelimesi eğilmeyle tefsir edilmiştir

Zira insanın alnı yerde olduğu halde kapıdan girmesi mümkün değildir

Arapların rüzgarın esip de eğmiş olduğu ağaçlar için “ağaçlar secdeye vardı” demeleri de Arapça’da secde kelimesinin eğilme manasına da kullanıldığını gösterir

- Şeyhi ziyaret sebebiyle başı tıraş etmek de şirktir

Çünkü bu, Allah’tan başkasına ibadet etmektir ve başı tıraş etmek suretiyle sadece Hac’da Allah’a ibadet edilir

- Şirk çeşitlerinden biri de şeyhe tevbe etmektir

Bu büyük şirktir

Çünkü ancak Allah’a tevbe edilir

Tevbe namaz, oruç, hac ve kurban gibi sadece Allah’a karşı yapılabilen bir ibadettir

Nitekim Müsned’de rivayet edilidiğine göre Hz

Peygamber’in (s

a

v) huzuruna getirilen bir esirin “Allahım ben sana tevbe ederim

Ama Muhammed’e tevbe etmem” demesi üzerine Rasulullah efendimiz (s

a

v):

“Hakkı hak sahibine verdi” (Heysemi,X, 199) buyurmuştur

Dolayısıyla tevbe de secde ve oruç gibi ancak Allah’a yapılması yaraşan bir ibadettir

Bir başka şirk çeşidi de Allah’tan başkasına adak adamaktır

Bu fiil Allah’tan başkasına yemin etmekten daha büyük bir şirktir

Allah’tan başkasına yemin eden kimse O’na şirk koşmuş olursa, ondan başkasına adak adayan kimsenin hali ne olur?

Nitekim, Sünen’de Ukbe b

Amir’den rivayet edilen bir hadise göre Rasulullah (s

a

v):

“Adak yemindir” (İbn Mace, Keffaret,17) buyurmuştur

- Allah’tan başkasından korkmak,

- Rızık istemek,

- Allah’ın vermiş olduğu nimete karşı O’ndan başka birine teşekkür edip nimetleri ondan başkasına nisbet etmek,

- Allah’a hamdden kaçınmak,

- O’ndan başkasına tevekkül etmek,

- O’ndan başka birine boyun eğmek, itaat etmek,

- O’nun takdir ettiği kaderi beğenmeyip kötülemek,

- Kainatta Allah’ın dilemediği şeyin olacağına inanmak da şirktir

- Şirk çeşitlerinden biri de ölülerden medet ummak, onlardan yardım istemektir

Aslında bu husus genel manadaki şirkin esasını teşkil eder

Çünkü ölen kimse artık herhangi bir iş yapacak durumda değildir

O artık kendisinden yardım taleb edene, ihtiyacını karşılamasını ve herhangi bir konuda kendisi için Allah’a aracı olmasını isteyene bir fayda sağlamak bir yana, kendi şahsına bile ne bir fayda sağlayabilir, ne e bir zarar görmesine mani olabilir

Ondan yardım istemek, şefaat eden ve edilenin Allah katındaki durumunu bilmemekten kaynaklanır

Çünkü bir kimse için Allah katında ancak O’nun izniyle şefaat edilebilir

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Ayrıca Allah yardım istemeyi ve herhangi bir şey talep etmeyi şefaat etmeye izin vermek için bir sebeb kılmamıştır

O’nun şefaate izin vermesinin tek sebebi, şefaat edilecek olan kimsenin tam bir tevhid inancı üzere olmasıdır

Oysa ki Allah’a şirk koşan kimse bu konuda izne mani bir hal üzere bulunmaktadır

Bu haliyle tıpkı yerine getirilmesine mani bir durumu ileri sürerek herhangi bir konuda yardım isteyen kimseye benzemektedir

Bütün müşriklerin durumları bundan ibarettir

Ölmüş kimseye gelince o kendisi için dua edecek, rahmet ve bağışlanma dileyecek kimselere muhtaçtır

Nitekim Hz

Peygamber (s

a

v) bizlere müslümanların mezarlarını ziyaret ettiğimiz zaman “onlara rahmet, af ve mağfiret dilememizi” (Müslim, Cenaiz, 100; Müsned, V,221) tavsiye etmiştir

Allah’a şirk koşanlar ise bunun aksini yapmaktadırlar

Mezarları ibadet ihtiyacını yerine getirmek ve yardım dileme niyetiyle ziyaret etmektedirler

Mezarları ibadethane haline getirmekte, oraları ziyarete hac adını vermekte, oralarda vakfe ve baş tıraşı yapmaktadırlar

Hem hak mabud olan Allah’a şirk koşmakta, O’nun dinini değiştirmekte ve tevhid ehline düşmanlık etmekte, hem de onları ölülere saygı göstermemekle suçlamaktadırlar

Oysa kendileri şirkleri sebebiyle ilah’a karşı saygısızlık etmekte, suçlama, kınama ve düşmanlık etmeleri sebebiyde Allah’ın birliğine inanan ve O’na herhangi bir şekilde şirk koşmayan hak dostarına saygısızlıkta bulunmaktadırlar

Ayrıca onlar kendisini Allah’a ortak edindikleri kimselere de saygısızlık etmektedirler

Çünkü onların bu fiilleri sebebiyle indilerinden razı olduğunu, onların bu fiilleri kendilerine emrettiklerini iddia etmektedirler

Böylece onların dostları olduklarını ileri sürmektedirler

Halbuki bunlar her zaman ve mekanda peygamberin ve tevhid inancının düşmanlarının ta kendileridir

Bunlara icabet edip sapıtan ne çok bedbahtlar var! Allah’ın dostu İbrahim (a

s) ne güzel söylemiş:

“Allahım, beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tut

Ya Rabbi, şüphesiz bu putlar bir çok insanı saptırdılar

” (İbrahim, 35-36)

Küçük olsun büyük olsun, şirkten ancak tam manasıyla Allah’ın birliğine inanan, Allah’a şirk koşanlara düşman olan, onlara buğz ederek Allah’a yaklaşan, sadece: Allah’ı dost, ilah ve mabud edinen, yalnız O’nu seven, ondan korkan, O’ndan uman, yardım isteyen, O’na boyun eğen, tevekkül eden, sığınan, O’nun emrine tabi olup rızasını gözeten, bir şey istediği zaman O’ndan isteyen, yardım dilediği zaman O’ndan dileyen, bir iş yaptığı zaman Allah adına yapan, tek O’na ait ve O’nunla olan kimseler kurtulabilirler

Şirk çeşitleri çoktur

Onların hepsini tek tek ancak Allah bilir

Burada şirk çeşitlerinin tamamına yakınını zikredecek olsak konu haddinden fazla uzar

İnşaallah ileride şirk, şirkin esasları, kısımları, sebepleri, zararları ve çareleri konusunda müstakil bir kitap yazmak nasip olur

Son söz olarak şunu söylerim ki:

Şayet kul, ümmetlerin helakine sebep olan iki hastalıktan, yani şirk ve inkardan kurtulabilirse, ondan sonrası kolaydır

Eğer bunlar sebebiyle helak olursa helak olanlar kervanına katılmış olur

Ben de helak olanlara üzülmem

Münafıklık (Nifak)

Münafıklık, kişinin farkında olmadan kendisiyle dopdolu olabileceği gizli bir hastalıktır

Münafıklık, insanlara gizli kalan bir durumdur

Hatta çoğunlukla münafığın kendisi de bu durumunu bilmez; fesatçı olduğu halde salih bir kimse olduğunu iddia eder

Münafıklık Büyük ve Küçük olmak üzere iki çeşittir
Büyük münafıklık -ki cehennemin en alt katında ebedi olarak kalmayı gerektirir- kişinin içinde bulundurmadığı ve yalancı olduğu halde, müslümanların yüzüne karşı Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe iman eniğini söylemesidir

Gerçekte ise Allah’ın bir insana vahiy gönderip kitap indirdiğine, O’nun kendilerine doğru yolu göstermesi, gazabından sakındırıp azabıyla korkutması için diğer insanlara peygamber olarak gönderdiğine inanmaz

Yüce Allah Kur’an’da, münafıkların üzerlerindeki perdeyi kaldırmış, onların içlerindeki sırları açığa vurmuştur

Onlara ve münafıklığa karşı dikkatli olmaları için bu konuda kullarını ikaz etmiştir

Bakara Suresi’nin başında insanları mü’min, kafir ve münafıklar olarak üç grup halinde zikretmiş, mü’minlere dört ayet, kafirlere de iki ayet tahsis etmiştir

Münafıklara gelince sayıca çok oldukları, İslam ve müslümanlar için taşıdıkları fitnenin büyüklüğü sebebiyle onlar hakkında on üç ayet indirmiştir

Münafıklar İslam için son derece büyük bir musibettirler

Çünkü görünüş itibariyle müslümandırlar, İslam’a yardımcı ve dostturlar

Halbuki gerçekte ona düşmandırlar

Onlar, bilmeyen birinin ilim ve iyilik zannettiği, fakat aslında son derece bilgisizlik ve bozgunculuk olan her şekil ve tavırla ve her fırsatta düşmanlıklarını ortaya koyarlar

Bunlar İslam’ın nice hisarlarını yıkmışlar, nice kalelerini yerle bir etmişler, nice dalgalanan bayraklarını yırtmış, nice sancaklarını indirmişlerdir

Koparsınlar diye nice İslam fidanının köküne şüphe darbeleri indirmiş, kesip gömsünler diye kendi görüşleriyle onun gözlerini kör etmiş; kaynağını, kökünü kurutmuşlardır!

İslam ve müslümanlar, asr-ı saadetten bu yana onlardan zarar görmekte, İslam topraklan peşpeşe onların şüphe ve fitnelerine maruz kalmaktadır

Onlar ise kendilerinin düzeltici olduklannı iddia etmektedirler

“Halbuki onlar ortalığı bozanlardır; fakat anlamazlar

” (Bakara,12)

“Ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek isterler

Oysa kafirlerin hoşuna gitmese de Allah nurunu tamamlayacaktır

” (Saf,8)

Bunlar vahyi terk etme konusunda sözbirliği etmişlerdir

Bununla hidayet bulmamakta ısrarlıdırlar

“İşlerini kendi aralarında bölüştürüp dağıtmışlardır

Her grup kendi yanındakiyle sevinmektedir

” (Mu’minun, 53)

“Aldatmak için birbirlerine yaldızlı sözler fısıldarlar” (En’am, 112)

“Böylece Kur’an’ı terkedilmiş olarak bırakmışlardır” (Furkan, 30)

Kalplerindeki imanın izleri artık silinmiştir; bunu farketmezler, temelleri sarsılmıştır; onarmaya çalışmazlar

İmanlarının parlaklığı sönmüştür, bunu yakmaya gayret etmezler, îman güneşi düşünce ve görüşlerinin karanlığıyla tutulmuş, örtülmüştür; onu görmezler

Onlar Allah’ın peygamberiyle gönderdiği yolu kabul etmemiş, onunla şereflenmemiş, onu bırakıp kendi görüş ve akıllarına yönelmekte herhangi bir beis görmemişlerdir

Vahiy metinlerini hakikat tahtından indirmiş, onun kesin bilgi görevine son vermişlerdir

Ona karşı batıl te’vil saldırılan düzenlemişler, ona birbiri peşinden tuzaklar kurmuşlardır

Onlara gelen vahiy bir misafirin ahlaksız bir aileye konuk olması gibidir

Onu layık olmadığı bir şekilde, acz içinde ve kaçamak bir şekilde uzaktan karşılamışlardır

“Sen buradan geçemezsin

Şayet geçmek zorunda isen, konaklamadan geçersin” demişler, onu savuşturmak için çeşit çeşit bahaneler, gerekçeler icad etmişler, onunla karşı karşıya gelince: herhangi bir kesin bilgi ifade etmeyen lafızlarının dış ‘manaları bizi ilgilendirmez, diye ona itiraz etmişlerdir

Onların ayak takımı ise şöyle derler:

“Sonradan gelen büyüklerimizi nasıl bulduysak o bize yeter

”

Şüphesiz münafıkların dayandığı sonraki ulema, bu konulan seleften daha iyi bilirler

Delil ve burhan getirmeyi daha iyi becerirler

Selef alimlerine ise sadelik ve kalp temizliği hakim idi

Akli delillerin kurallarını tespite gerek duymadılar

Onlar bütün gayretlerini dini emirleri yerine getirmeye, yasaklardan da kaçmaya sarfettiler

Dolayısıyla sonradan gelenlerin metodu (yolu) daha ilmi ve daha sağlam; selefin yolu ise daha amiyane ama daha salim ve tehlikesizdir

Münafıklar, Kur’an ve sünnet nasslarını günümüzdeki halife durumuna düşürdüler: Paraların üstünde onun ismi yazılıdır, hutbelerde onun adı okunur, ama hakimiyet başkasının elindedir, onun ise hiç bir hükümranlığı yoktur, sözü de geçerli değildir

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Onlar sapıklık, hüsran, hile ve küfür kalbinin üzerine, iman elbisesi giydirmişlerdir

Dış görünüşleri Ensar, içleri ise kafirlerden yanadır, dilleri dost dili, ama kalpleri savaş eden düşman kalbidir

“Allah’a ve ahiret gününe inandık” derler

“Ama mü’min değildirler”

(Bakara

8)

Münafıkların sermayesi hile ve aldatmadır

Malları ise yalan ve karıştırmadır

Geçim yolları da her iki tarafı memnun etmek, onların arasında güvenlikte olmaktır

“Onlar Allah’ı ve iman edenleri aldattıklarını sanırlar

Oysa ancak kendilerini aldatırlar da farkında bile olmazlar

” (Bakara, 9)

Şüphe ve şehvet hastalıktan kalplerine zarar vere vere helak etmiştir

Kötü maksatlar irade ve niyetlerine hakim olmuş ve onları bozmuştur

Onlar o derece bozulmuşlardır ki helak olma noktasına gelmişler, doktorların onları tedavi etme imkan ve ihtimali kalmamıştır

“Kalplerinde hastalık vardır

Allah da onların bu hastalığını çoğaltmıştır

Söylemekte oldukları yalanlar sebebiyle de onlar için elim bir azap vardır

” (Bakara, 10)

Onların şüphe pençeleri kimin iman levhasına ilişmişse onu paramparça etmiştir

Fitne kıvılcımları kimin kalbine sıçradıysa onu yakıcı azaba duçar etmiştir

Aldatıcı şüpheleri kimin kulağına gelmişse kalbinin dini hükümleri tasdikine mani olmuştur

Onların yeryüzündeki bozgunculukları pek çoktur

Ama çoğu insanlar onlardan habersizdirler

“Kendilerine yer yüzünde fesat çıkarmayın, denildiği zaman: Biz ancak ıslah edicileriz, derler

Kesin olan şudur ki onlar ancak kötülük yayan bozguncudurlar

Fakat onu fark etmezler

” (Bakara, 11-12)

Onlara göre Kur’an ve sünnete tabi olan mü’min şekilci (zahiri) ve akıldan nasibi olmayan kimsedir

Nassa bağlı kalan kimse ise cilt cilt kitap taşıyan merkep gibidir

Onun tek işlevi nakilleri taşımaktan ibarettir

Onlara göre vahiy taşıyan tüccarın malı değersizdir, makbul değildir, vahye tabi olanlar ise akılsız ve ahmak kimselerdir

Kendi aralarında tek başlarına kaldıklarında onlarla alay ederler

“Onlara insanların iman ettikleri gibi siz de iman ediniz, denildiği vakit: Biz hiç akılsızların iman ettikleri gibi iman edermiyiz? derler, biliniz ki akılsız ve ahmak olanlar yalnız kendileridir

Fakat bunu bilmezler

” (Bakara, 13)

Onların her birinin iki ayrı yüzü vardır; biriyle mü’minlere, diğeriyle ise inkarcı kardeşlerine bakarlar

İki ayrı dilleri vardır; birini müslümanlara karşı yapmacık bir şekilde kullanır, öbürünü içinde sakladığı sırrına bırakırlar

“Mü’minlerle karşılaştıkları vakit, biz de iman ettik, derler

Halbuki kendilerini saptıran şeytanları ile başbaşa kaldıklarında ise, biz sizinle beraberiz, biz ancak onlarla alay ediyoruz derler

” (Bakara,14)

Tabilerini küçümseyip alaya alarak Kur’an ve sünnetten yüz çevirirler

Şımarıklık ve böbürlenmeden başka hiç bir işe yaramayan bilgilerine aldanarak vahyin hükmüne boyun eğmezler

Onları daima vahiyle alay eder halde görürsün

“Gerçekte Allah onlarla alay eder, azgınlıklannda onlara mühlet verir, bu yüzden onlar bir müddet başı boş dolaşırlar

” (Bakara,15)

Münafıklar, karanlıklar denizinde gizlice ticaret yapmaya çıkmışlar, şüphe gemilerine binmişlerdir

Şüpheler onları hayal dalgalarına bırakmış, gemileri fırtınaya tutulmuş ve sonunda denizin dibini boylamışlardır

“Onlar hidayete karşılık dalaleti satın almışlardır

Fakat ticaretleri kazanç getirmemiş ve doğruyu da bulamamışlardır

” (Bakara, 16)

Halbuki, iman ateşi onların yollarını aydınlatır

Onun aydınlatmasıyla hidayet ve dalalet alanlarını görürler

Sonra o nur söner

Geriye alev alev yanan bir ateş kalır

İşte onlar o ateşle azap görürler, karanlıklarda yüzerler

“Onların misali karanlık gecede bir ateş yakan kimsenin misali gibidir

Ateş yanıp da etrafım aydınlattığı anda Allah, hemen onların aydınlığını giderir ve onları karanlıklar içinde bırakır; artık hiç bir şeyi göremezler

” (Bakara, 17)

Onların kalp kulakları ağır şekilde sağırlaşmıştır

İman çağrısını duymazlar

Basiret gözlerinde körlük perdesi vardır; Kur’an hakikatlerini görmezler

Dillerinde hakka karşı söylemezlik vardır; onu ifade etmezler

“Onlar sağır, dilsiz ve kördürler

Onlar geri dönmezler

” (Bakara, 18)

Onların üzerlerine vahiy bulutu inmiştir

Onda kalp ve ruhların hayatı vardır

Onlar yalnız ondaki azap tehdidinin gürültüsü ile sabah-akşam yapmaları gereken yükümlülükleri duyarlar

Parmaklarıyla kulaklarını tıkarlar, elbiselerine gömülüp kaçmaya koyulurlar

Peşlerine düşülür, arkalarından seslenilerek herkesin gözü önünde teşhir edilirler

Gören gözler için halleri ortaya dökülür

Kur’an bu iki grubun halini bakanlar ve taklid edenler olmak üzere iki misalle anlatır:

“Yahut onların durumu, gökten sağanak halinde boşanan, içinde karanlıklar, gök gürültüsü ve yıldırımlar bulunan yağmura tutulmuş kimselerin durumu gibidir

O kafir ve münafıklar yıldırımlardan gelecek ölüm korkusuyla parmaklarını kulaklarına tıkarlar

Halbuki Allah, kafirleri çepeçevre kuşatmıştır

” (Bakara, 19)

Münafıkların Kur’an ve sünnette bildirilen, bazı ayırd edici vasıfları ve alametleri vardır

İman sahipleri o alametleri tanırlar

Birinci alametleri: Riyakarlık (iki yüzlülük) tır

Riya insanın başına gelecek en kötü hallerden biridir

İkinci alamet ise: Allah’ın emirlerine karşı tembel olmalarıdır

“Namaza kalktıkları zaman üşenerek kalkarlar, insanlara gösteriş yaparlar, Allah’ı da pek az hatıra getirirler” (Nisa, 142), samimi olmak onlara çok ağır gelir

Münafıklar iki sürü arasında kalmış kararsız koyun gibidirler

Bir o sürüye geçerler bir diğer sürüye

Hiç bir tarafta daimi kalmazlar

Sürekli iki taraf arasında dururlar, hep hangisinin daha güçlü ve ikballi olduğunu gözetlerler

“ Onların arasında bocalayıp dururlar; ne onlara, ne de bunlara bağlanırlar, Allah’ın şaşırttığı kimseye artık asla bir çıkar yol bulamazsın

”(Nisa,143)

Münafıklar, Kur’an ve sünnete uyanları gözetlerler

Eğer Allah onlara bir fetih müyesser kılacak olsa “biz sizinle beraberiz” derler ve bu hususta bütün güçleriyle yeminler ederler

Şayet müslümanların düşmanları galip gelecek olsa bu kez onların safına geçer “Siz de biliyorsunuz ki biz sizinle öz kardeşleriz, yakın akrabayız” derler

Onları tanımak mı istiyorsunuz? Kur’an’ı dinleyiniz

O size yeterli bilgi verecektir

“Münafıklar sizi gözetleyip dururlar; eğer size Allah’tan bir zafer nasip olursa, sizinle beraber değil miydik?, derler

Kafirlerin zaferden bir nasipleri olursa bu seferde onlara, sizi mü’minlerden korumadık mı?, derler

Artık Allah kıyamet gününde aranızda hükmedecektir ve kafirler için mü’minler aleyhine asla bir yol vermeyecektir

” (Nisa, 141)

Tatlı dilleri ve güzel konuşmalarından dolayı, yalan olmasına rağmen Allah’a yemin etmeleri sebebiyle sözleri daima beğenilir

Hak söz konusu olunca uyur, batıl, olduğunda ise dimdik ayakta dururlar

Yüce Allah Kur’an’da onların bu halini şöyle tasvir eder:

“İnsanların öyleleri vardır ki dünya hayatı hakkında söyledikleri senin hoşuna gider

Hatta böyleleri söylediklerinin kalpten geldiğine Allah’ı şahit tutarlar

Halbuki onlar hasımların en yamanıdırlar

” (Bakara, 204)

Münafıkların kendi tabilerine salık verdikleri şeyler insanlar ve memleketlere felaket getirir

Halkı dünya ve ahirette kendi menfaatlerine olan şeylerden uzaklaştırmaya çalışırlar

Bir yandan, namaz, zikir, takva ve ictihad sözkonusu olunca mü’minlerden ayrılmazlar

“Öte yandan dönüp gittiler mi, yeryüzünde insanlar arasında bozgunculuk yapmak, ekinleri tahrip edip nesilleri bozmak için koşarlar

Allah ise bozgunculuğu sevmez

” (Bakara, 205)

Bunların hepsi de birbirine benzerler

Kötülüğü işler ve tavsiye ederler, iyiliği yapmaz ve ondan men ederler

Allah yolunda mal harcamak hususunda cimri davranırlar

Allah defalarca onlara nimetlerini hatırlatmış, onlar ise onu anmaktan yüz çevirmiş ve onu unutmuşlardır

Sakınsınlar diye onların durumlarını kullarına kaç kez bildirmiştir? O halde şu ayeti bir kez daha dinleyelim:

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

“Münafık erkekler ve münafık kadınlar sizden değil, birbirlerindendir

Çünkü onlar kötülüğü emreder, iylikten alıkoyarlar ve onlar ellerini sıkı tutarlar, Allah için harcamak hususunda cimrilik gösterirler

Onlar Allah’ı unuttular, Allah da onları unuttu

Çünkü münafıklar fasıkların ta kendileridir

” (Tevbe, 67)
Münafıkları vahyin açık manasını hakem tanımaya çağırsanız bunu kabul etmezler; Kur’an ve sünnetin hükmüne tabi olmaya davet etseniz bundan kaçarlar

Onların gerçek yüzlerini yakından görseniz, onunla ilahi yol arasında büyük bir mesafe bulursunuz; vahyden korkunç bir sapma gösterdiğini müşahade edersiniz

“Onlara, Allah’ın indirdiğine ve peygamberine gelin, onlara başvuralım, denildiği zaman münafıkların senden iyice uzaklaştıklarını görürsün

” (Nisa, 61)

Münafıklar, akıl ve dinleri noktasında hasar gördükten sonra nasıl felah bulup hidayete ersinler? İman vererek küfür satın almışlarken, dalalet ve alçaklıktan nasıl kurtulsunlar? Onların bu kârsız ticaretleri ne kadarda zararlı bir ticarettir

Mühürlü saf içkiyi verip, almayıp onun yerine ateşi almışlardır

“Elleriyle yaptıkları yüzünden başlarına bir felaket gelince nasıl hemen sana gelirler de, biz yalnızca iyilik etmek ve arayı bulmak istedik, diye Allah’a yemin ederler

” (en-Nisa, 62)

Şek ve şüphe zakkumu onların kalplerinde kök salmıştır; ondan kurtulamazlar,

“Onlar, Allah’ın kalplerindekini bildiği kimselerdir

Onlara aldırma, kendilerine öğüt ver ve onlara, kendileri hakkında tesirli söz söyle

” (Nisa, 63)

Yok olasılar, iman hakikatından ne kadar da uzaktırlar! Hakikat ve marifet iddialarında ne kadar yalancıdırlar

Onların dünyaları başka, Hz

Peygamber’e tabi olanların dünyaları başkadır

Cenab-ı Allah Kur’an’ında mukaddes zatına büyük yemin etmiştir

Basiret sahipleri bunun sebep ve muhtevasını bilirler

Onun için de kalpleri o hususta Allah’a olan tazim ve ihtiramlarından dolayı son derece hassastır

Yüce Allah, dostlarını sakındırmak, münafıkların hallerini anlatıp uyarmak için şöyle diyor:

“Hayır, rabbine andolsun ki aralarında çıkan anlaşmazlık hususunda seni hakem kılıp sonra da verdiğin hükümden içlerinde hiç bir sıkıntı duymaksızın (onu) tam manasıyla kabullenmedikçc iman etmiş olmazlar

” (Nisa, 65)

Münafıklar henüz kendilerinden istenmeden, sözlerinin ta başında yemin ederler

Çünkü mü’minlerin kendilerine güvenmediklerini bilirler

Kendileri hakkındaki kötü kanaatten, yalanlarının ortaya çıkmasından kurtulmak için yemini alet ederler

Bu imansızlar, yalan söylerler, sonra duyanların kendilerinin doğru söylediklerine inanmaları için de yemin ederler

“Yeminlerini kalkan yapıp insanları Allah’ın yolundan saptırırlar

Onların yaptıkları ne kötüdür

” (Münafıkun, 2)

Helak olacasılar! Önce iman kafilesiyle birlikte harekete geçtiler

Sonra yolun uzunluğunu ve ne kadar meşakkatli olduğunu görünce geri döndüler

Evlerinde tatlı bir hayat sürüp huzur bulacaklarını sandılar

Fakat ne öyle bir hayat sürdüler, ne de o gaflet uykusundan bir yarar gördüler

Çok geçmeden çağırıldılar; henüz doymamış aç bir halde iken sofradan kalktılar

Artık hesap günündeki hallerini siz düşünün

Onlar bildikleri halde inkar ettiler; hakkı ayan beyan gördükten sonra ona gözlerini yumdular

“Bunun sebebi, onların önce iman edip sonra inkar etmeleridir

Bu yüzden kalpleri mühürlenmiştir

Artık onlar hiç anlamazlar

” (Münafıkun,3)

Münafıklar insanların en güzel yapılısı, en tatlı dillisi, en nazik konuşanı fakat en bozuk kalplisidirler

Onlar meyvesiz, yerinden koparılıp oradan geçenler çiğnemesin diye bir duvara yaslanmış olan kütükler gibidirler

“Onları gördüğün zaman kalıpları hoşuna gider

Konuşurlarsa sözlerini dinlersin

Onlar sankî elbise giydirilmiş kütüklerdir

Her gürültüyü kendi aleyhlerine sararlar

Onlar düşmandır, onlardan sakın

Allah onları kahretsin

Nasıl olup da döndürülüyorlar?” (Münafıkun,4)

Münafıklar namazı ölü vaktine kadar tehir ederler

Sabah namazını güneş doğarken, ikindi namazını da güneş batarken kılarlar

Namazı karganın yemini gagaladığı gibi çabuk çabuk kılarlar

Çünkü onlar kalpleriyle değil sadece bedenleriyle namaz kılarlar, peşindeki takipçilerin etkisiyle sağı solu kollayan bir tilkinin sağı solu kollaması gibi etrafı gözetirler

(Kamus’da “güneşin ölü vaktine gelmesi, ışığının zayıflaması veya batımı yakın olması manasınadır” denmektir

Peygamberimiz hadisinde bu vakti ölüye izafe ederek “namazı ölünün vaktine kadar tehir ederler” buyurmuştur

(Müslim, Mescid, 26) Çünkü güneşin ışığı mezarların üstüne bu vakit düşer

Yahut da namazı o kadar geciktirirler ki günün bitmesine ancak eceli dolup canı boğazına gelmiş bir kimsenin ölmesi kadar bir zaman kalmıştır

)

Cemaate katılmazlar

Namazlarını ya evlerinde yahut da dükkanlarında kılarlar

Birine kızsalar aşırı gider, biriyle andlaşma yapsalar bozar, bir haber verseler yalan söyler, söz verseler cayar ve kendilerine bir emanet bırakılsa ona hıyanet ederler

Yaratılana böyle, yaratana da bu tarzda muamele ederler

Onların bu vasıflarını Mutaffifun Suresi’nin başı ile Tarık Suresi’nin sonu açık-seçik anlatır

Onları Allah’tan daha doğru kim tavsif edebilir:

“Ey Peygamber, kafirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran

Onların varaçakları yer cehennemdir

O varılacak ne kötü bir varış yeridir

” (Tevbe,73)

Ne gariptir ki onlar az fakat çoğunluktadırlar; zayıf ama güçlüdürler; bilgiç ama cahildirler; Allah’ın büyüklüğünü bilmedikleri için büyük bir aldanma içindedirler

“ Onlar mutlaka sizden olduklarına dair Allah’a yemin ederler

Halbuki onlar sizden değillerdir, fakat onlar kılıçlarınızdan korkan bir toplumdur

“ (Tevbe,56)

Müslümanlara sağlık ve zafer nasip olacak olsa bu münafıkları üzer, günahlarına kefaret olacak bir musibet ve kötülüğe müptela olsalar onları sevindirir ve mutlu eder

Bu hal münafıkların ve mü’minlerin karakterlerini gayet açık bir şekilde ortaya koyan bir husustur

Örnek aldığı şahsiyet peygamber olanla, örneği münafık olanlar elbette bir olamazlar

Nitekim Kur’an-ı Kerim bu hususu şöylece dile getirmektedir:

“Eğer sana bir iyilik (zafer ve ganimet) erişirse (hasetlerinden dolayı) onların fenasına gider

Ve eğer sana bir musibet gelirse: Biz (savaşa girmemekle) önceden işimizi (sağlama) aldık, derler ve sevinç içinde dönüp giderler

De ki: Bize, Allah’ın yazdığından başka bir şey asla erişmez

O bizim sahibimizdir

Onun için mü’minler yalnız Allah’a dayanıp güvensinler

” (Tevbe, 50-51)

Keza Cenab-ı Allah bu iki grubun durumunu ve kalplerinde karışıklık ve kaypaklık bulunanların saptırmasıyla yerinden oynatılamayacak gerçeği şöyle dile getiriyor:

“Size bir iyilik dokunursa bu onları tasalandırır, size bir kötülük dokunursa ondan ötürü sevinirler

Eğer sabreder, Allah’tan korkarsanız onların hilesi size hiç bir zarar veremez

Şüphesiz Allah onların yaptıklarını kuşatmıştır

” (Al-i îmran, 120)

Allah münafıkların kalbinin bozukluğu ve niyetlerinin kötülüğü sebebiyle onların itaatlerinden hoşlanmamış, bu hususta onlara fırsat vermemiştir

O’nun düşmanlarından yana oldukları için kendisine yakın olmalarını istememiş, onları kovarak rahmetinden uzaklaştırmıştır

Allah’ın vahyinden yüz çevirmişler, Allah da onlardan yüz çevirmiş, onları mutsuz etmiş, mutlu kılmamıştır

Artık tevbe etmedikleri sürece kurtulmaları umulmayacak tarzda onları adaletli bir şekilde yargılamıştır

“Eğer onlar (savaşa) çıkmak isteselerdi elbette bunun için bir hazırlık yaparlardı

Fakat Allah onların davranışlarını çirkin gördü ve onları (böyle cihat gibi güzel bir amelden) geri koydu, onlara, oturanlarla (kadın ve çocuklarla) beraber oturun, denildi” (Tevbe, 46) buyurulmuştur

Cenab-ı Allah münafıkların kendisine itaatten alıkoymasını ve onları kapısından kovup uzaklaştırmasının hikmetini anlatıp bu muamelesinin dostlarına karşı bir lütuf ve onların mutluluğu için olduğunu bildirerek şöyle buyurmuştur:

“Eğer içinizde (onlar da savaşa) çıksalardı, size bozgunculuktan başka bir katkıları olmazdı ve aranızda mutlaka fitne çıkarmak peşinde koşarlardı

Halbuki içinizde de onlara kulak verecekler vardır

(Bunları kuşkulandırıp büyük bir fitne çıkarabilirlerdi)

Allah zalimleri gayet iyi bilir

” (Tevbe,47)

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Naslar münafıklara ağır gelir, onlardan hoşlanmazlar, onları taşımak zor geldiğinden yüklenmekten kaçınırlar, atıp yere bırakırlar, sünnetleri ihmal eder, muhafazaya çalışmazlar

Kendilerine hitap eden nasları icad ettikleri bazı esasları bahane ederek reddederler

Allah onların maskelerini düşürmüş, sırlarını ifşa etmiş, kullarına ibret yapmıştır

Asr-ı sadetten sonra münafık nesiller birbirini takip edegelmiştir

Onun içindir ki Allah sakınmaları için dostlarına onların sıfatlarını açıklamış, onlar hakkında

“Bunun sebebi Allah’ın indirdiğini beğenmemeleridir

Allah da onların amellerini boşa çıkarmıştır” (Muhammed, 9) buyurmuştur

İşte nasların kendilerine ağır geldiği kimselerin hali budur

B u münafıklar nasları kendileriyle, bid’at ve hevaları arasında bir engel olarak görürler

Nasslar onların gözünde aşılmaz ve sarsılmaz bir kale gibidir

Nasları batıl sözler karşılığında satarlar, bunlar karşılığında Fusus’u alırlar

Bu ise onların gizli açık bütün sırlarını ifsadı demektir:

“Bunun sebebi onların Allah’ın indirdiğinden hoşlanmayanlara, bazı hususlarda size itaat edeceğiz demeleridir

Oysa Allah onların gizlediklerini biliyor

Melekler onların yüzlerine ve sırtlarına vurarak canlarını alırken halleri ne olacak? Buna sebep onların Allah’ı gazaplandıran şeylerin ardınca gitmeleri ve O’nu razı edecek şeylerden hoşlanmamalarıdır

Bu yüzden Allah onların işlerini boşa çıkarmıştır

” (Muhammed, 26-28)

Münafıklar nifak sırrını gizlerler

Ama Allah onların nifaklarını yüz hatlarında ve dil sürçmelerinde ortaya çıkarır ve onlara öyle bir sima verir ki, iman ve basiret sahiplerine hiç de gizli kalmaz

Onlar sanırlar ki, küfrürlerini gizleyip kendilerini mümin gösterince sarraf ve kuyumculardan emin olacaklar

Fakat ne mümkün?

Basiret sahibi, kalp parayı hakikisinden, hakkı batıldan ayıran Allah, onların gerçek yüzlerini ortaya koymuştur:

“Kalplerinde hastalık bulunanlar, yoksa Allah’ın, kendilerinin müminlere besledikleri kinlerini ortaya çıkarmayacağını mı sandılar? Biz isteseydik onları sana gösterirdik de, sen onları yüzlerinden tanırdın

Andolsun ki sen onları, konuşma üsluplarından tanırsın

Allah bütün işlediklerinizi bilir

” (Muhammed, 29-30)

Allah’a hesap vermek için toplanıldığı, O’nun kullarına göründüğü, onların şaşkına döndüğü, secdeye davet edildikleri fakat buna muktedir olamadıkları zaman onların halleri nice olacaktır

Kur’an-ı Kerim’de bu hususta şöyle buyurulur:

“Gözleri korku içinde yüzlerini zillet burur

Halbuki onlar sapasağlam iken de secdeye davet ediliyorlar (fakat yine secde etmiyorlar) dı

” (Kalem, 43)

Sonra cehennem üstündeki köprüye sürüldükleri zaman ne yapacaklardır? O köprü kıldan ince ve kılıçtan keskindir, ayakların kaydığı yerdir

Karanlıktır; kişi onu ancak ayak basılan yerleri aydınlatan bir nur yardımıyla geçebilir

Bu nur ise oraya varılmadan önce insanlara pay edilmiş olur

Müslümanlar münafıklar da dahil olmak üzere o nurların az ve çokluğuna göre bu köprüde ilerleyebilirler

Münafıklar bu dünyada kıldıkları namaz, oruç, zekat ve hacc ile görünürdeki müslümanlıklarının nuruyla köprüye girerler

Onun tam ortasına geldiklerinde nifak fırtınaları kopar ve ellerindeki ışıklarını söndürür

Şaşkın bir halde kala kalırlar

Asla ilerleyemezler

Kendileriyle mü’minler arasına tek kapısı olan bir sur kurulur

Ancak münafıkların o kapıyı açacak anahtarları yoktur

Surun mü’minlerin bulunduğu tarafından rahmet, münafıkların bulunduğu tarafında ise azap vardır

Münafıklar kendilerinden ilerde bulunan mü’minlere seslenirler

Onların ışıkları uzaktan yıldızlar gibi parıldamaktadır

“Bizi bekleyin, nurunuzdan bir parça ışık alalım

” (Hadid, 13)

Belki şu köprüyü geçebiliriz

Bizim ışığımız söndü

Burayı ışıksız geçmek ise mümkün değil, derler

Mü’minler ise şöyle cevap verirler:

“Geriye nurların taksim edildiği yere dönün, kendinize oradan ışık alın

” Bu hengamede kimse duramaz

Biz bu köprüde nasıl durabiliriz?

Bu yolda insan birbirine dönüp bakabilir mi?

Dost dosta yüzünü çevirebilir mi?

Münafıklar gurbette kişinin hemşehrisine memleket hatıralarını hatırlattığı gibi mü’minlere dünyadaki beraberliklerini, sohbetlerini hatırlatırlar

“Dünyada iken sizinle beraber değil miydik? Sizin gibi biz de oruç tutar, namaz kılar, zekat verir, hacca gider, Kur’an okurduk

Şimdi bizi birbirimizden ayıran şey nedir? Farkımız nedir ki bizi geride bırakarak geçip gidiyorsunuz? Mü’minler şöyle cevap verirler:”Evet”, siz dış görünüşünüz itibariyle bizimle birlikte idiniz, ancak içiniz tamamen mülhitler ve inkarcı zalimler ile beraber idi

Ama siz kendi kendinizi fitneye düşürdünüz, gözlediniz, şüpheye düştünüz ve kuruntular sizi aldattı

O çok aldatan (şeytan) sizi Allah hakkında bile aldattı

Nihayet Allah’ın emri gelip çattı

Bugün artık ne sizden ne de inkar edenlerden fidye kabul edilir, varacağınız yer ateştir

Size yaraşan odur

O varılacak ne kötü bir yerdir

” (Hadid, 14-15)

Münafıkların sıfatlarını teker teker sayıp sözü haddinden fazla uzatmak istemiyoruz

Gerçek şudur ki, anlatmadıklarımız anlattıklarımızdan daha fazladır

Yeryüzünde ve toprak altında o kadar çok münafık vardır ki, neredeyse Kur’an’ın tamamı onlarla ilgili bulunmaktadır

Bunların yeryüzünün her yerinde bulunduğunu gösteren şeylerden biri de şudurki, münafıklar ortadan kalkacak olsa, herhalde mü’minler yapayalnız kalır, geçimleri daralır, hatta çöllerde vahşi hayvana ve yırtıcı kuşların saldırısına maruz kalırlar

Nitekim Huzeyfe (r

a):

“Allah’ım münafıkları helak eyle” diye dua eden birine şöyle demiştir:

“Kardeşimin oğlu, şayet münafıklar helak olsalardı, yollarınızda insan azlığından dolayı yalnızlık çekerdiniz

”

Hakiki Müminlerin Korkuları

Vallahi, ilk müslümanların kalpleri münafıklık korkusuyla tir tir titrerdi

Çünkü onlar münafıklığı bütün teferruatıyla, tüm tehlikeleri ve fitneleriyle biliyorlardı

Bu sebeple onların münafıklıkla ilgili korkuları bazen kendi nefislerinden endişe duyma, kendilerinin münafık olmasından korkmaya kadar varırdı

Nitekim Hz

Ömer (r

a) Rasulullah’ın (s

a

v) kendisini münafık listesinde zikredip etmediği hususunda Huzeyfe (r

a)’ye şöyle demiştir:

“Huzeyfe Allah aşkına söyle, Rasulullah’ın (s

a

v) sana verdiği liste içinde ben de var mıyım?”

Huzeyfe:

“Hayır ama senden başka kimseyi bu hususta tezkiye edemem” diye cevap vermiştir

İbn Ebu Müleyke de bu hususta şöyle demektedir:

“Rasulullah’ın ashabından otuz kişiyle görüştüm

Hepsi de münafıklık konusunda nefsinden endişe ediyordu

Hiç birisi imanının Cebrail ve Mikail’in (a

s) imanı gibi olduğunu söylemiyordu

” Bunu Buhari nakleder

Yine naklettiğine göre Hasan el-Basri şöyle demiştir:

“Münafıklıktan ancak münafık endişe duymaz, ondan ancak mü’min korkar

”

Sahabeden biri:

“Allahım münafık haşyetinden sana sığınırım” diye dua edermiş

Bunu duyan bazıları münafık haşyetinin ne manaya geldiğini sorunca şu cevabı vermiş:

“Bedenin husulü görünmesi fakat kalbin huşu duymamasıdır”

Vallahi ilk müslümanların kalbi iman ve yakinle dolu idi; münafıklıktan korkuları büyük, üzüntüleri ağırdı

Halbuki imanları gırtlaklarından aşağı inmeyen, onlardan kat kat fazla sayıdaki kimseler ise imanlarının Cebrail ve Mikail’in (a

s) imanı gibi olduğunu iddia ediyorlardı

**Gölge AdaM** · 13-10-2008

Nifak bitkisi iki başak çıkarır;

yalan ve riya

Bunlar iki tomurcuktan doğarlar:

Basiret ve gayretsizlik

Bu dört esas tamamlandığı zaman münafıklık bitkisi ve binası yerleşmiş olur

Bu bitki korkunç bir uçurumun kenarında bulunan sel derelerinden bitmiştir

Ancak gizlenen işlerin ortaya döküldüğü, sırların açığa çıkarıldığı, kalplerde gizlenenler ortaya konduğu ve mezarda bulunanlar diriltilip dışarı çıkarıldığı gün hakikat selini gördükleri zaman sermayesi nifak olanlar, bütün kazançlarının seraptan ibaret olduğunu görürler

O serap ki:

“Susuzluktan dili kuruyan onu gördüğünde su sanır

Fakat yanına varınca hiçbir şey olmadığını görür

Orada bulduğu Allah’tır

Allah ise onun hesabını tastamam görmüştür

Allah hesabı çok çabuk görendir

” (Nur, 39)

Münafıklar kalblerinde hiçbir hayır bulunmadığı halde, bedenleriyle hayırlara koşarlar

Kötülük onların yollarında yaygındır

Hakkı duyduklarında kalpleri onu duymamak için katılaşır; batılı görüp yalanla karşılaştıklarında ise gözleri açılır, kulakları dikkat kesilir, işte bunlar münafıklık alametleridir

Ey kardeş seni ölüm bürümeden bundan sakın

Bunlar anlaşma yapsalar bozarlar,
Söz verseler yerine getirmezler,
Bir şey söyleseler doğruyu söylemezler,
Taate davet edilseler geri dururlar

Onlara, Allah’ın indirdiğine ve peygamberlere gelin, dense çekinirler

Nefisleri onları arzularına davet ettiği zaman ise onlara koşarak giderler

Onları kendileri için tercih ettikleri aşağılık, rezillik ve zararla başbaşa bırak

Onların anlaşmalarına güvenme, vaadlerine inanma çünkü onlar yalancıdırlar

Allah’ın onlar hakkındaki şu ayetlerine kulak ver:
“Onlardan kimileri de, eğer Allah lütuf ve kereminden bize verirse, mutlaka sadaka (ve zekat) vereceğiz ve elbette biz salihlerden olacağız, diye Allah’a and içtiler

Allah lutfundan onlara (zenginlik) verince ondan cimrilik edip (Allah’ın emrinden) yüz çevirirek sözlerinden döndüler

Nihayet, Allah’a verdikleri sözden döndükleri ve yalan söyledikleri için Allah karşılaşacakları güne kadar kalplerine nifak (iki yüzlülük) soktu

” (Tevbe, 75-77)

Fasıklık

Kur’an’da iki çeşit fısk zikredilir:

1 - Tek ve mutlak olarak ve

2 - İsyan ile birlikte

Tek olarak zikredilen fasıklık iki türlüdür;

a - Kişiyi dinden çıkaran küfür fasıklığı ve

b - Kişiyi dinden çıkarmayan fasıklık,

(2) - İsyan ile birlikte zikredilen fasıklığa misal olarak:

“Fakat Allah size imanı sevdirmiş ve onu kalplerinize ziynet yapmıştır

Küfrü, fıskı ve isyanı da size çirkin göstermiştir, îşte doğru yolda olanlar bunlardır” (Hucurat

7) ayetinde geçen fısk gösterilebilir

(a) - Küfür fasıklığı olan ve tek olarak zikredilen fasıklığa örnek olarak da şu ayetlerde zikredilenleri nakledelim:

“Allah onunla birçok kimseyi saptırır, bir çoklarını da doğru yola yöneltir

Verdiği misallerle Allah ancak fasıkları saptırır

Onlar öyle sapıklardır ki kesin söz verdikten sonra sözlerinden dönerler

” (Bakara, 26-27)

“ Andolsun ki sana apaçık ayetler indirdik (ya Muhammed) onları hiç kimse inkar etmez, ancak fasıklar inkar eder” (Bakara, 99) ve

“Yoldan çıkanlara (fasıklara) gelince, onların varacakları yer ateştir

Oradan çıkmak istedikleri her defasında geri çevrilirler

” (Secde, 20)

Bu ayetlerde zikredilen fıskların hepsi de küfür fasıklığıdır

(b) - Sahibini dinden çıkarmayan fasıklık türüne örnek olarak da şu ayetlerde geçenler örnek teşkil ederler:

“Eğer onlardan birine bir kötülük yaparsanız kendinize kötülük (fısk) yapmış olursunuz” (Bakara, 282),

“Ey iman edenler! Eğer fasıkın biri size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın

” (Hucurat, 6)

Bu son ayet Mustalık oğulları savaşından sonra Rasulullah’ın (s

a

v) bu kabileye zekatlarını tahsil etmek üzere göndermiş olduğu Velid b

Ukbe b

Ebi Mu’ayyıt hakkında nazil olmuştur

Velid ile bu kabile arasında cahiliyye döneminden kalma bir düşmanlık vardı

Mustalık oğulları Velid’in kendilerine doğru gelmekte olduğunu duydular ve Hz

Peygamber’in (s

a

v) emrine saygılarını göstermek için onu karşılamaya çıktılar

Şeytan bu davranış karşısında Velid’i kendisini öldürecekleri tarzında bir vesveseye düşürdü

Velid bu kuruntuyla yoldan geri dönüp Medine’ye gelerek Rasulullah (s

a

v)’a şöyle dedi:

“Mustalık oğulları zekatlarını vermediler ve beni öldürmek istediler

” Rasulullah buna çok sinirlendi ve onlarla savaşa karar verdi

Mustalık oğulları Velid’in geri döndüğünü öğrenince Hz

Peygamber’e (s

a

v) gelerek durumu açıkladılar:

“Ya Rasulullah, elçinizin gelmekte olduğunu duyunca kendisini karşılamak ve saygı göstermek için yola çıktık

Daha sonra kabul etmiş olduğumuz zekatımızı da verecektik

Ama o geri dönüp gitti

Bize kızıp sonradan elçinize bir mektup gönderdiğinizi ve elçinin bundan dolayı geri döndüğünü sandık

Biz Allah’ın ve Rasulünün gazabından Allah’a sığınırız

”

Rasulullah onların bu sözlerinin doğruluklarından emin olamadı

Halid b

Velid’i bir miktar askerle birlikte gizlice Mustalık oğulları köyüne gönderdi

Ona gizlilik içinde hareket etmesini emrederek şöyle buyurdu:

“Bak, eğer imanlarını koruduklarını gösteren bir davranışlarını görürsen mallarının zekatını al

Eğer öyle bir hal göremezsen kafirlere ne yapıyorsan onlara da aynısını yap

"

13-10-2008	#1
Profil Bilgileri Gölge AdaM	Günahlar Günahlar başlıklı yazı Mumsema Günahlar Forum Alev Günahlar Günahlar; Kur’an, sünnet, önceki alimlerin sözleri ve kıyas itibarıyla “küçük” ve “büyük” olmak üzere iki kısma ayrılır Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: “Size yasak edilen büyük günahlardan kaçınırsanız günahlarınızı örteriz” (Nisa, 31) Yine Allah Teala,: “Ufak kabahatlar dışında büyük günahlardan ve hayasızlıklardan kaçınanlar” (Necm, 32) buyurur Peygamberimiz (sav) de sahih olarak nakledildiğine göre şöyle buyurmaktadır: “Beş vakit namaz ile cuma, diğer cumaya, Ramazan da diğer Ramazan’a kadar arada işlenenleri - büyük günahlardan kaçınıldığı takdirde siler” (Müslim, Tahare, 14; Tirmizi, Salat, 160; Müsned, II, 400, 414,484) Ebu İshak el- İsferaini’nin “Günahların hepsi büyüktür; içlerinde küçük yoktur” sözünden maksadı:“derece itibarıyla bütün günahlar birdir, dolayısıyla nazarın günah derecesi ile zinanın günah derecesi aynıdır” demek değildir İsyana sebep olmaları açısından hepsi büyüktür Fakat bununla beraber bir kısmı diğerinden daha büyüktür Ancak bu konudaki ihtilaf lafzîdir, manaya yönelik değildir Peygamberimizin “küçük günahlardan sakının” (Müsned, V, 331) şeklindeki hadisinde geçen “muhakkarat” ile ayette geçen “lemem” tabirlerine gelince, bir görüşe göre ayette geçen “lemem” büyük günahtır Bu görüşü Begavi ve değerleri nakletmiştir Bunlar ayetteki istisna için, “büyük günahı işleyip ondan tevbe etmek, günaha girip ardından son vermek, sürekli yapmamak demektir” demişlerdir Buna göre “lemem” in istisna edilmesi, “kaçınma” açısındâdır O zaman ayetin anlamı, “onlardan büyük günah sadır olmaz, ancak geçici şeyler vuku bulur” tarzında olur Cumhura göre büyük günahlardan istisna yapılması, “istisna-i munkatı” dır (farklı cinsten istisna) Yani, onlardan büyük günah değil, küçük günah sadır olur Cumhur, genellikle aksi olduğu halde istisnanın olumlu bir cümleden sonra istisna olarak getirilmesini güzel bulmuş, bunu “müferrağ istisna” (istisna edilen şeyin hazfedildiği istisna) mevkiinde kabul etmiştir Çünkü buradaki olumlu cümlede aslında bir olumsuzluk gizlidir Buna göre mana şöyledir: “Onlar büyük günah ve kötülükleri yapmaya teşebbüs etmezler, işlemezler Burada “lemem” in istisna edilmesi güzel bir şeydir Ebu İshak’ın söylemeye cesaret ettiği, “Günahların hepsi büyüktür” sözü, muhtemelen bu sebeptendir Çünkü istisnada aslolan muttasıl (aynı cinsten) olması, özellikle olumlu cümle bulunmasıdır Bununla beraber, nasslar ve selefin icmaı, günahların küçük ve büyük diye ikiye ayrılması yönündedir Ancak alimler iki konuda ihtilaf etmişlerdir: Birincisi “lemem”in ne olduğu, ikincisi “kebair”in belli sayı ve tarifinin bulunup bulunmadığı meseleleridir İki konu ile ilgili bazı bilgileri aşağıda zikredeceğiz

13-10-2008	#2
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Küfür Küfür iki çeşittir: 1 - Büyük küfür, 2 - Küçük küfür Büyük küfür: cehennemde ebedi kalmayı gerektiren küfürdür Küçük küfür ise: ebedi kalma dışında tehdidi hakeden küfürdür Yüce Allah’ın lafzı mensuh olan: “Babalarınızdan yüz çevirmeyin Çünkü bu küfürdür” sözü, Peygamberimizin (sav): “Ümmetimde varolan iki şey onlar için küfürdür: Bunlar nesebi kötülemek ve ölüye bağırıp çağırarak ağlamaktır” (Müslim, İman, 121;Müsned, II, 377,441,496), “Kim bir kadına arkasından yaklaşırsa Muhammed’e indirileni inkar etmiş olur” Diğer bir rivayette: “Kim bir kahine veya bilgice müracaat eder ve onun dediğini tasdik ederse Allah’ın Muhammed’e indirdiğini inkar etmiş olur” (Tirmizi, Tahare, 102; İbn Mace, Tahare, 122; Müsned, II, 408,476) ve “Bazılarınız bazılarının boynunu vurarak benden sonra küfre dönmeyiniz” (Buhari, Edeb, 95; Müslim, İman, 118; Ebu Davud, Sünne, 16; İbn Mace, Fiten, 5 Müsned, II, 85,87,104) hadisleri buna misaldir İbn Abbas’ın ve sahabenin çoğunun: “Kim Allah’ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kafirlerin ta kendileridir” (Maide, 44) ayeti hakkında ki te’vili budur, İbn Abbas: “Bu, dinden nakledilen bir küfür değildir Tersine kişi yaptığı takdirde bununla kafir olur Bu kişi Allah’ı ve ahiret gününü inkar edenle bir değildir” demiştir Tavus da aynı şeyi söyler Ata ise ayeti: “Bu küfrün dışında bir küfr, zulmün dışında bir zulüm ve fıskın dışında bir fısktır” şeklinde tefsir eder Ayeti bazıları, Allah’ın indirdiği ile hükmetmemenin “inkar” manasına geldiği şeklinde yorumlar Bu İkrime’nin görüşüdür fakat tercih edilmemiştir Çünkü hükmetsin veya hükmetmesin bizatihi inkar zaten küfürdür Bazıları bunu Allah’ın bütün indirdiğiyle hükmetmeyi terk etmek olarak te’vil etmişlerdir Buna göre tevhid ve İslam’la hükmetmek de buna girer Bu da Abdülaziz el-Kinani’nin yorumdur Bu da aynı şekilde uzak bir te’vildir Çünkü tevhid indirilenle hükmetmekle ilgilidir Bu ise tamamı veya bir kısmı ile hükmetmeyi içine alır Bazıları, kasten herhangi bir bilgisizlik veya yanılgı olmaksızın nassın muhalifi ile hükmetme şeklinde te’vil etmişlerdir Begavi bunu bütün alimlerden nakletmiştir Diğer bazıları bunun ehl-i kitaba işaret ettiğini söylemiştir Bu da Katade, Dahhak ve başkalarının görüşüdür Uzak bir te’vil olup lafzın zahirine aykırıdır Buna itibar edilmez Bazıları da dinden kaynaklanan bir küfür olduğunu ileri sürmüştür Doğrusu şudur: Allah’ın indirdiği dışında bir şeyle hükmetmek, hükmedenin durumuna göre “küçük” ve “büyük” küfür şeklinde ikiye ayrılır Zira kişi, eğer Allah’ın o olay hakkında indirdiğiyle hükmedilmesinin zorunluluğuna inanmış fakat isyan ederek uygulamamış, buna karşılık cezaya müstehak olduğunu kabul etmişse bu nevi küfür, küçük küfürdür Eğer, Allah’ın hükmü olduğuna dair kesin bilgisine rağmen, hükmü uygulamanın vacip olmadığına, istediğini yapmakta serbest olduğuna inanmışsa bu da “büyük küfür” dür Şayet hiç bilgisi yok veya yanlışlık yapmışsa bu hatalıdır ve hatalılar gibi işlem görür Bunu söylemekten amacımız şudur: Bütün günahlar küçük küfür nev’indendir ve de taat’ın ifadesi olan şükrün zıttıdır Yapılan davranışlar ya şükür ya küfür ya da ne şükür ne de küfür ifade eder Yine en iyisini Allah bilir Büyük Küfür (Küfr-i Ekber) Büyük küfür 5 kısımdır 1 - Tekzib küfrü 2 - Tasdikle birlikte, kaçınma ve büyüklenme küfrü 3 - Yüz çevirme küfrü 4 - Şüphe küfrü 5 - Nifak küfrü 1 - Tekzib Küfrü: Bu inkar peygamberlerin yalancı olduğuna inanmaktır Kafirler içinde bu kısım azdır Çünkü Yüce Allah peygamberlerini desteklemiş, onlara doğruluklarını ispatlamak için hüccet ikame eden ve mazereti ortadan kaldıran delil ve burhanlar vermiştir Allah Teala Firavun ve kavmi hakkında: “Gönülleri kesin olarak kabul ettiği halde, haksızlık ve büyüklenmelerinden ötürü onları bile bile inkar ettiler” (Neml, 14) demiş, Peygamberine de: “Doğrusu onlar seni yalancı saymıyorlar, fakat zalimler asıl Allah’ın ayetlerini bile bile inkar ediyorlar” (En’am, 35) buyurmuştur Bunun da tekzib küfrü addedilmesi yanlış olmaz Çünkü dille yalanlamak söz konusudur 2 - Tasdikle birlikte kaçınma ve büyüklenme küfrü: İblis’in küfrü böyledir Çünkü iblis Allah’ın emrini inkar etmemiş, böyle bir mukabelede bulunmamıştır Sadece karşı çıkmış ve büyüklük taslamıştır Bu yüzden peygamberlerin doğruluğunu, Allah katından hakkı ve gerçeği getirdiğini kabul eden ancak, karşı koyup büyüklük göstererek boyun eğmeyenler kafir sayılırlar Peygamber düşmanlarının küfrü genellikle böyledir Allah Teala, Firavun ve kavminden bahsederken: “Milletleri bize kul iken, bizim gibi iki insana mı inanacağız?” (Mu’minun, 47) dediklerini nakletmektedir Aynı şekilde diğer kavimlerin peygamberlerine: “Siz ancak bizim gibi birer insansınız” (İbrahim, 10) dediğini haber vermekte ve: “Semud milleti azgınlığı yüzünden peygamberleri yalanladı” (Şems, 11) buyurmaktadır “Bildikleri gelince onu inkar ettiler” (Bakara, 89) ayetinde belirtildiği gibi bu yahudilerin küfrüdür “(Muhammed’i) oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar” (Bakara, 146) ayetinde ise Ebu Talib’in küfrüne temas edilmektedir Çünkü O’nu doğrulamış ve doğruluğundan şüphe etmemiş fakat ondaki hamiyyet ve taassup ile ecdadını bağlılık, onların dininden ayrılmasına mani olmuştur 3 - Yüz Çevirme Küfrü: Kişinin kulağı ve kalbiyle peygamberden yüz çevirmesidir Onu ne tasdik eder ne de yalanlar; ne korur ne de düşmanlık gösterir, kendisine indirileni de hiç dinlemez Abdu Yalil oğullarından bir kişinin Hz Peygamber’e (sav) “Ben sana bir söz söyleyeceğim Eğer doğruysan benim gözümde sen cevap vermeye değecek birisin Eğer yalancıysan söz söylemeye değmezsin” demesi bu kabildendir 4 - Şüphe Küfrü: Kişinin peygamberin ne doğruluğuna inanması ne de yalanlaması, inanıp inanmamakta tereddüt etmesidir Şüphe sürekli olmaz Bu durumdaki bir kişi, ya Resul’un (sav) doğruluğuna delil olan şeylerden tamamen yüz çevirir, dinlemez ve iltifat etmez, yahut da iltifat edip düşünür ve kendisinde şüphe kalmaz Çünkü böyle bir durum, özellikle bütün peygamberlerin sıdkına delaleti, güneşin gündüze delaleti kadar açıktır 5 - Nifak Küfrü: Kişinin diliyle imanını açıklaması, kalbiyle yalanlamasıdır Bu büyük münafıklıktır Kısımlarının izahı ileride inşaallah gelecektir

13-10-2008	#3
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar İnkar Küfrü İnkar Küfrü iki kısımdır: 1 - Genel ve kayıtsız Küfür 2 - Özel ve kayıtlı küfür Mutlak olanı, kişinin bütünüyle Allah’ın indirdiklerini ve peygamberlerin gönderilişini inkar etmesidir Kayıtlı olan ise, İslam’ın farzlarından herhangi birini yahut da Allah’ın bildirdiği bir haberi ya kasden ya da herhangi bir sebeble buna muhalif bir görüşü öne geçirmek suretiyle inkar etmektir Bilmeyerek veya sahibini mazur gösterecek bir te’ville inkar etmek ise küfre sebeb olmaz Allah’ın kudretini inkar edip, ailesine kendisini yakıp külünü rüzgarla savurmalarını vasiyet eden kişinin durumu böyledir Buna rağmen Allah onu affetmiş ve cehaletinden dolayı merhamet etmiştir Çünkü bu kişi bildiği şekilde davranmış, Allah’ın tekrar dirilme kudretini inat ve yalanlama ile inkar etmemiştir Şirk Şirk de iki kısımdır: 1 - Büyük şirk 2 - Küçük şirk Büyük şirk: Ancak kendisinden tevbe etmekle Allah’ın affettiği şirktir O da Allah’ın dışında O’na ortak edinmek ve Allah’ı sever gibi onu sevmektir Bu şirk, müşriklerin ilahlarını alemlerin rabbı ile bir görmelerini de içine alır Bu nedenle müşrikler Cehennem’de ilahlarına: “Vallahi biz apaçık bir sapıklıkta idik, çünkü biz sizi alemlerin rabbi ile eşit tutmuştuk” (Şuara, 97-98) diyeceklerdir Bununla beraber Allah’ın tek başına herşeyin yaratıcısı, rabbı, meliki olduğunu ve ilahlarının yaratmadıklarını, rızık vermediklerini, yaşatmadıklarını ve de öldürmediklerini kabul ederler Bu eşitlik dünyanın çoğu müşriklerinin hatta hepsinin yaptığı gibi yalnızca sevgide, yüceltmede ve tapınmadadır Bunlar, putlarını severler, yüceltirler ve Allah’ın dışında bir de onları dost edinirler Müşrikler ilahları anıldığı zaman, birinin Allah’ı anmasından daha çok sevinir, ma’bud ve ilahlarının kötülenmesine, birini alemlerinin rabbına eksiklik atfetmesinden daha çok kızarlar Allah’ın haram kıldığı şeyler çiğnendiği zaman üzülmez, hatta, onu çiğneyen kendilerine bir şey verirse bunu kabul ederler Kalpleri rahatsız bile olmaz Biz ve başkaları açık açık buna şahit olduk Müşriklerden birinin ayakta olsun, oturarak olsun, dili sürçsün, hastalansın veya yalnız kalsın Allah’ın dışındaki ilahlarının ismini ağzına almayı adet haline getirdiklerini sen de görüyorsun Allah’ın dışındaki ma’budunu zikretmesi daha çok kalbi ve diliyle olur Müşrik bu durumu inkar etmez ve zanneder ki bu mabudlar Allah katında diledikleri yol şefaatçisi ve vesilesidir Puta tapanlar bu açıdan hep birdir Kalplerinde taşıdıkları bu şekildedir Müşrikler ilahlarının farklılığına göre bu haleti taşırlar Bir kısmının ilahları taştan olur, diğerleri insanlardan ilah edinirler Allah Teala bu müşriklerin atalarından bahsederken: “Allah’ı bırakıp putlardan dost edinenler; Onlara, bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye kulluk ediyoruz, derler Doğrusu, Allah ayrılığa düştükleri şeylerde aralarında hüküm verecektir” (Zümer, 3) buyurmakta, sonra onları küfür ve yalancılıkla suçlayıp, “Allah yalancı ve kafir olanlara hidayet vermez” diyerek onlara hidayet vermeyeceğini haber vermektedir Kendisini Allah’a yaklaştıracağını düşünerek, Allah’ın dışındakileri dost edinenlerin durumu budur Bundan kurtulan kişiden daha değerli kim vardır? Daha doğrusu bu düşünceyi inkar edenleri destekleyenden daha kıymetli kim vardır? Bu müşriklerin ve atalarının tasavvur ettikleri şey, ilahlarının Allah katında kendilerine şefaat edeceğidir Bu şirkin ta kendisidir Allah kitabında onları reddedip düşüncelerini çürütmüş ve şefaatin tamamen kendisine ait olduğunu ve Allah’ın kendisine izin verip, söz ve fiilini beğendiği, Allah’ın dışında şefaatçi tanımayan tevhid ehlinden başka kimsenin şefaat edemeyeceğini haber vermiştir Yüce Allah şefaat iznini, böyle kendisinden başka şefaatçi edinmeyen kişilere verirRabbı ve mevlasından başka şefaatçi kabul etmeyen tevhid sahibi Allah’ın vereceği şefaat izniyle en bahtiyar insan olur Allah ve Rasulunun kabul ettiği şefaat kendisini birleyenlere verdiği izinden kaynaklanan şefaattir Nefyettiği şefaat ise Allah’tan başka şefaatçi edinen müşriklerin kalbinde bulunan şirk şefaatidir Bu kimselerin şefaatçılarından bekledikleri şeyin aksi ile kendilerine muamele edilecek, muvahhidler ise şefaate nail olacaklardır Ebu Hureyre’nin “Senin şefaatına nail olacak bahtiyar kimdir?” sorusuna karşılık Rasulullah’ın :“kalben ve ihlasla lailaheillallah diyen kişi şefaatımla şereflenir” (Buhari, Rikak, 51; Müsned, II, 373); diye cevap vermesini düşün! Müşriklerin putlarını şefaatçi kılarak, Allah’tan başkasına taparak dost edinmelerinin aksine salt tevhidi şefaata erişmenin en büyük sebebi kılmış ve şefaatin sebebinin saf tevhid olduğunu haber vermiştir Ancak bu durumda şefaat etmesine Allah izin verecektir Müşriklerin bilgisizliklerinden birisi, belli başlı hükümdar ve velilere yapıldığı gibi Allah katında şefaat etmesi için bir veli ve şefaatçi edinildiği takdirde şefaatlarının fayda vereceğini düşünmeleridir, îzin verilmeyen hiç bir kişinin Allah katında şefaat edemeyeceğini, ayrıca söz ve fiillinden razı olmadığı hiç kimseye Allah’ın şefaat izni vermeyeceğini bilmiyorlar Allah Teala ilk etapta: “Onun izni olmadan katında şefaat edecek kimdir?” (Bakara, 255), ikinci etapta “Onlar (melekler) Allah’ın hoşnud olduğu kimseden başkasına şefaat edemezler” (Enbiya, 28) buyurmaktadır Üçüncüsü de Allah’ın söz ve amel olarak ancak Tevhid’den ve resullerine tabi olmaktan razı olmasıdır Evvel ve ahir herkes bu iki konudan sorumlu tutulacaklardır

13-10-2008	#4
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Ebu’l - Aliye’nin dediği gibi: “İki kelime vardır ki öncekiler ve sonrakiler onlardan sorumlu tutulur: 1 - Neye ibadet ettiniz ve 2 - Peygamberlerin davetine ne cevap verdiniz?” Bu üç esas: 1 - Allah’ın izni olmadan şefaatin olamayacağını, 2 - Söz ve fiilinden razı olanlara izin vereceğini, 3 - Söz ve fiilden ancak tevhid ve resullere tabi olmakla razı olacağını; bilen ve anlayanların kalbinden şirk ağacını söker Yüce Allah başkasını kendisine eşit tutan şirki affetmez Nitekim: “Öyle iken kafirler Rablerine başkalarını eşit tutuyorlar” (En’am, 1) buyurmaktadır Ayetin tefsiriyle ilgili iki görüşten en sahih olanı kafirlerin ibadet, dost edinme ve sevgide başkalarını Allah’a eşit tutmalarıdır: “Vallahi biz apaçık bir sapıklıkta idik, çünkü biz sizi alemlerin Rabbine eşit tutmuştuk” (Şuara, 97-98) ayeti ile “İnsanlar arasında, onları Allah’ı severcesine sevenler vardır” (Bakara, 165) ayetinden de bu anlam çıkmaktadır Müşriğin hal ve davranışlarının söylediğine uymadığını görürsün Çünkü, “Biz onları Allah kadar sevmiyoruz, O’na eşit tutmuyoruz” der sonra, küçümsendikleri zaman Allah’ın küçümsenmesinden daha fazla öfke gösterir, hayırla anılmalarına, özellikle de yaratıklara cevap verme, sıkıntıların sebeplerini ortaya çıkarma ve ihtiyaçları yerine getirme, kul ile Allah arasında aracı olma gibi kendilerinde bulunmayan şeylerle tanıtılmalarına ise sevinir ve gülümserler Bu durumda onun ferahlanıp, duygulandığını ve kalbinin dolduğunu, ta’zim, itaat etme ve dost edinme havalarının estiğini; Allah, safi tevhidle tek başına zikredildiği zaman ise, vahşet, darlık ve sıkıntının kendisinde belirdiğini görürsün Böylece kendisinde bulunan eksik uluhiyyet anlayışı ile seni suçlar, çoğu zaman düşmanlık gösterir Resulünün izin verdiği ölçüde ziyaret edilmesini isteyenlere “kabirdekilerin değerini düşürdünüz” derler Kalpleri arasındaki benzerlik o şekildedir ki sanki birbirlerine: “Allah’ın doğru yola eriştirdiği, hak yoldadır Kimi de Allah saptırırsa artık onu doğru yola götürecek bir rehber bulamazsın” (Kehf, 17) ayetini tavsiye etmektedirler Allah Teala, düşünen bir kişinin farkedeceği gibi müşriklerin bağlandığı bütün sebepleri kesin olarak reddetmiştir Şöyle ki: Her kim Allah’tan başka dost veya şefaatçi edinirse onun durumu: “Kendisine yuva yapan örümceğin durumu gibidir Evlerin en dayanıksızı ise şüphesiz örümceğin yuvasıdır” (Ankebut, 41) Yine Yüce Allah: “Ey Muhammed, de ki: şimdi Allah’ı bırakıp da göklerde ve yerde zerre kadar bir şeye sahip olmadığı, her ikisinde de bir ortaklığı bulunmadığı ve hiç biri Allah’a yardımcı olmadığı halde tanrı olduklarını ileri sürdüklerinizi yardıma çağırsanıza! Allah’ın katında kendisine izin verilenden başka kimse şefaat edemez” (Sebe, 22-23) buyurmuştur Müşrik, kendisine menfaat vereceğine inandığı için ma’bud edinir Menfaat ise ancak kendisinde şu dört hasletten biri bulunan kimsede olur: 1 - Ya ibadet edenin kendisinden bir şeyle umacağı “Malik”, 2 - Eğer malik değilse malik’in “şerik” i, 3 - Şayet şerik değilse onun “yardımcı” ve “destekçi” si, 4 - Yardımcı veya destekçisi de değilse onun yanında “şefaatçi” birisi olur Yüce Allah bu dört mertebeyi büyükten küçüğe doğru sıralı olarak nefyetmiştir Müşriğin tasavvur ettiği mülkiyeti, ortaklığı, yardımı ve şefaati Allah reddetmiş, yerine müşrik olanın yararlanamayacağı, izine tabi şefaati getirmiştir Nur, burhan, kurtuluş, Tevhid’in arındırılması ve şirkin temeli ile diğer unsurlarının kırılması için düşünebilene bu ayet kafidir Kur’an bu ayetin emsal ve benzerleri ile doludur Ancak çoğu insanlar günün olaylarının da Kur’an’ın kapsamına girdiğini sanmakta ve önceki bir kavmi veya olayı ilgilendirdiğini, hükmünün devam etmediğini zannetmektedirler Zihin ile Kur’an’ın anlaşılması arasına giren perde de işte budur Allah’a yemin olsun ki, onlar geçip gitmiş olsalar da, onların benzerleri, hatta daha şerlileri onlara varis olmuşlardır

13-10-2008	#5
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Küçük Şirk Küçük şirk: İnsanlara karşı hafif bir riyakarlıkta bulunmak, Allah’tan başka biri adına yemin etmek gibi şeylerdir Nitekim Peygamber (sav)’in: “Kim Allah’tan başkası üzerine yemin ederse şirk koşmuş olur” (Tirmizi, Nuzur, 8; Ebu Davud, Eyman, 5; Müsned, 1,47) buyurduğu rivayet edilmiştir Bir insanın başkasına: “Allah’ın ve senin dediğin gibi olur”, “Bu Allah’tan ve sendendir”, “Ben Allah’la ve seninleyim”, “Benim Allah’tan ve senden başka kimsem yoktur”, “Ben Allah’a tevekkül ederim” ve “Sen olmasaydın şu iş olmazdı” gibi sözler söylemesi de küçük şirktir Bir insana bu tür sözler söylemek bazan onu diyen kimseye ve niyetine bağlı olarak büyük şirk de olur Çünkü bir sahih rivayete göre Hz Peygamber (sav) kendisine: “Allah’ın ve senin dediğin olur” diyen bir adama “Beni Allah’a ortak mı ediyorsun? Sen, yalnızca Allah’ın dediği olur, de “(İbn Mace, Keffarat,13; Müsned, 1,214,224,283,347) buyurmuştur Oysa o kimsenin Rasulullah’a söylemiş olduğu söz diğerlerine nazaran çok daha hafif bir sözdür Şirk ifade eden fiillerden biri de müridin şeyhe secde etmesidir ki, bu hem secde edeni hem de edileni şirke götürür Ancak ne gariptir ki tarikat ehli kendilerinin şeyhe secde etmediklerini, sadece hürmet ve tevazularından dolayı başlarını onun önüne koyduklarını iddia ederler Onlara söylenecek olan söz şudur: Siz ne derseniz deyiniz secdenin mahiyeti başı secde edilen kimsenin önüne koymaktan ibarettir Nitekim puta, güneşe, yıldıza ve taşa secde etmek de başı,onların önüne koymaktır - Bazı sarıklı kimselerin birbirleriyle karşılaştıkları zaman öne doğru eğilip rükua varmaları da şirktir Bu fiil Arapça’da secde kelimesiyle ifade edilir Nitekim: “kapıdan secde ederek (yani eğilerek) giriniz” (el- Bakara, 58) ayetindeki secde kelimesi eğilmeyle tefsir edilmiştir Zira insanın alnı yerde olduğu halde kapıdan girmesi mümkün değildir Arapların rüzgarın esip de eğmiş olduğu ağaçlar için “ağaçlar secdeye vardı” demeleri de Arapça’da secde kelimesinin eğilme manasına da kullanıldığını gösterir - Şeyhi ziyaret sebebiyle başı tıraş etmek de şirktir Çünkü bu, Allah’tan başkasına ibadet etmektir ve başı tıraş etmek suretiyle sadece Hac’da Allah’a ibadet edilir - Şirk çeşitlerinden biri de şeyhe tevbe etmektir Bu büyük şirktir Çünkü ancak Allah’a tevbe edilir Tevbe namaz, oruç, hac ve kurban gibi sadece Allah’a karşı yapılabilen bir ibadettir Nitekim Müsned’de rivayet edilidiğine göre Hz Peygamber’in (sav) huzuruna getirilen bir esirin “Allahım ben sana tevbe ederim Ama Muhammed’e tevbe etmem” demesi üzerine Rasulullah efendimiz (sav): “Hakkı hak sahibine verdi” (Heysemi,X, 199) buyurmuştur Dolayısıyla tevbe de secde ve oruç gibi ancak Allah’a yapılması yaraşan bir ibadettir Bir başka şirk çeşidi de Allah’tan başkasına adak adamaktır Bu fiil Allah’tan başkasına yemin etmekten daha büyük bir şirktir Allah’tan başkasına yemin eden kimse O’na şirk koşmuş olursa, ondan başkasına adak adayan kimsenin hali ne olur? Nitekim, Sünen’de Ukbe b Amir’den rivayet edilen bir hadise göre Rasulullah (sav): “Adak yemindir” (İbn Mace, Keffaret,17) buyurmuştur - Allah’tan başkasından korkmak, - Rızık istemek, - Allah’ın vermiş olduğu nimete karşı O’ndan başka birine teşekkür edip nimetleri ondan başkasına nisbet etmek, - Allah’a hamdden kaçınmak, - O’ndan başkasına tevekkül etmek, - O’ndan başka birine boyun eğmek, itaat etmek, - O’nun takdir ettiği kaderi beğenmeyip kötülemek, - Kainatta Allah’ın dilemediği şeyin olacağına inanmak da şirktir - Şirk çeşitlerinden biri de ölülerden medet ummak, onlardan yardım istemektir Aslında bu husus genel manadaki şirkin esasını teşkil eder Çünkü ölen kimse artık herhangi bir iş yapacak durumda değildir O artık kendisinden yardım taleb edene, ihtiyacını karşılamasını ve herhangi bir konuda kendisi için Allah’a aracı olmasını isteyene bir fayda sağlamak bir yana, kendi şahsına bile ne bir fayda sağlayabilir, ne e bir zarar görmesine mani olabilir Ondan yardım istemek, şefaat eden ve edilenin Allah katındaki durumunu bilmemekten kaynaklanır Çünkü bir kimse için Allah katında ancak O’nun izniyle şefaat edilebilir

13-10-2008	#6
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Ayrıca Allah yardım istemeyi ve herhangi bir şey talep etmeyi şefaat etmeye izin vermek için bir sebeb kılmamıştır O’nun şefaate izin vermesinin tek sebebi, şefaat edilecek olan kimsenin tam bir tevhid inancı üzere olmasıdır Oysa ki Allah’a şirk koşan kimse bu konuda izne mani bir hal üzere bulunmaktadır Bu haliyle tıpkı yerine getirilmesine mani bir durumu ileri sürerek herhangi bir konuda yardım isteyen kimseye benzemektedir Bütün müşriklerin durumları bundan ibarettir Ölmüş kimseye gelince o kendisi için dua edecek, rahmet ve bağışlanma dileyecek kimselere muhtaçtır Nitekim Hz Peygamber (sav) bizlere müslümanların mezarlarını ziyaret ettiğimiz zaman “onlara rahmet, af ve mağfiret dilememizi” (Müslim, Cenaiz, 100; Müsned, V,221) tavsiye etmiştir Allah’a şirk koşanlar ise bunun aksini yapmaktadırlar Mezarları ibadet ihtiyacını yerine getirmek ve yardım dileme niyetiyle ziyaret etmektedirler Mezarları ibadethane haline getirmekte, oraları ziyarete hac adını vermekte, oralarda vakfe ve baş tıraşı yapmaktadırlar Hem hak mabud olan Allah’a şirk koşmakta, O’nun dinini değiştirmekte ve tevhid ehline düşmanlık etmekte, hem de onları ölülere saygı göstermemekle suçlamaktadırlar Oysa kendileri şirkleri sebebiyle ilah’a karşı saygısızlık etmekte, suçlama, kınama ve düşmanlık etmeleri sebebiyde Allah’ın birliğine inanan ve O’na herhangi bir şekilde şirk koşmayan hak dostarına saygısızlıkta bulunmaktadırlar Ayrıca onlar kendisini Allah’a ortak edindikleri kimselere de saygısızlık etmektedirler Çünkü onların bu fiilleri sebebiyle indilerinden razı olduğunu, onların bu fiilleri kendilerine emrettiklerini iddia etmektedirler Böylece onların dostları olduklarını ileri sürmektedirler Halbuki bunlar her zaman ve mekanda peygamberin ve tevhid inancının düşmanlarının ta kendileridir Bunlara icabet edip sapıtan ne çok bedbahtlar var! Allah’ın dostu İbrahim (as) ne güzel söylemiş: “Allahım, beni ve oğullarımı putlara tapmaktan uzak tutYa Rabbi, şüphesiz bu putlar bir çok insanı saptırdılar” (İbrahim, 35-36) Küçük olsun büyük olsun, şirkten ancak tam manasıyla Allah’ın birliğine inanan, Allah’a şirk koşanlara düşman olan, onlara buğz ederek Allah’a yaklaşan, sadece: Allah’ı dost, ilah ve mabud edinen, yalnız O’nu seven, ondan korkan, O’ndan uman, yardım isteyen, O’na boyun eğen, tevekkül eden, sığınan, O’nun emrine tabi olup rızasını gözeten, bir şey istediği zaman O’ndan isteyen, yardım dilediği zaman O’ndan dileyen, bir iş yaptığı zaman Allah adına yapan, tek O’na ait ve O’nunla olan kimseler kurtulabilirler Şirk çeşitleri çoktur Onların hepsini tek tek ancak Allah bilir Burada şirk çeşitlerinin tamamına yakınını zikredecek olsak konu haddinden fazla uzar İnşaallah ileride şirk, şirkin esasları, kısımları, sebepleri, zararları ve çareleri konusunda müstakil bir kitap yazmak nasip olur Son söz olarak şunu söylerim ki: Şayet kul, ümmetlerin helakine sebep olan iki hastalıktan, yani şirk ve inkardan kurtulabilirse, ondan sonrası kolaydır Eğer bunlar sebebiyle helak olursa helak olanlar kervanına katılmış olur Ben de helak olanlara üzülmem Münafıklık (Nifak) Münafıklık, kişinin farkında olmadan kendisiyle dopdolu olabileceği gizli bir hastalıktır Münafıklık, insanlara gizli kalan bir durumdur Hatta çoğunlukla münafığın kendisi de bu durumunu bilmez; fesatçı olduğu halde salih bir kimse olduğunu iddia eder Münafıklık Büyük ve Küçük olmak üzere iki çeşittir Büyük münafıklık -ki cehennemin en alt katında ebedi olarak kalmayı gerektirir- kişinin içinde bulundurmadığı ve yalancı olduğu halde, müslümanların yüzüne karşı Allah’a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe iman eniğini söylemesidir Gerçekte ise Allah’ın bir insana vahiy gönderip kitap indirdiğine, O’nun kendilerine doğru yolu göstermesi, gazabından sakındırıp azabıyla korkutması için diğer insanlara peygamber olarak gönderdiğine inanmaz Yüce Allah Kur’an’da, münafıkların üzerlerindeki perdeyi kaldırmış, onların içlerindeki sırları açığa vurmuştur Onlara ve münafıklığa karşı dikkatli olmaları için bu konuda kullarını ikaz etmiştir Bakara Suresi’nin başında insanları mü’min, kafir ve münafıklar olarak üç grup halinde zikretmiş, mü’minlere dört ayet, kafirlere de iki ayet tahsis etmiştir Münafıklara gelince sayıca çok oldukları, İslam ve müslümanlar için taşıdıkları fitnenin büyüklüğü sebebiyle onlar hakkında on üç ayet indirmiştir Münafıklar İslam için son derece büyük bir musibettirler Çünkü görünüş itibariyle müslümandırlar, İslam’a yardımcı ve dostturlar Halbuki gerçekte ona düşmandırlar Onlar, bilmeyen birinin ilim ve iyilik zannettiği, fakat aslında son derece bilgisizlik ve bozgunculuk olan her şekil ve tavırla ve her fırsatta düşmanlıklarını ortaya koyarlar Bunlar İslam’ın nice hisarlarını yıkmışlar, nice kalelerini yerle bir etmişler, nice dalgalanan bayraklarını yırtmış, nice sancaklarını indirmişlerdir Koparsınlar diye nice İslam fidanının köküne şüphe darbeleri indirmiş, kesip gömsünler diye kendi görüşleriyle onun gözlerini kör etmiş; kaynağını, kökünü kurutmuşlardır! İslam ve müslümanlar, asr-ı saadetten bu yana onlardan zarar görmekte, İslam topraklan peşpeşe onların şüphe ve fitnelerine maruz kalmaktadır Onlar ise kendilerinin düzeltici olduklannı iddia etmektedirler “Halbuki onlar ortalığı bozanlardır; fakat anlamazlar” (Bakara,12) “Ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek isterler Oysa kafirlerin hoşuna gitmese de Allah nurunu tamamlayacaktır” (Saf,8) Bunlar vahyi terk etme konusunda sözbirliği etmişlerdir Bununla hidayet bulmamakta ısrarlıdırlar “İşlerini kendi aralarında bölüştürüp dağıtmışlardır Her grup kendi yanındakiyle sevinmektedir” (Mu’minun, 53) “Aldatmak için birbirlerine yaldızlı sözler fısıldarlar” (En’am, 112) “Böylece Kur’an’ı terkedilmiş olarak bırakmışlardır” (Furkan, 30) Kalplerindeki imanın izleri artık silinmiştir; bunu farketmezler, temelleri sarsılmıştır; onarmaya çalışmazlar İmanlarının parlaklığı sönmüştür, bunu yakmaya gayret etmezler, îman güneşi düşünce ve görüşlerinin karanlığıyla tutulmuş, örtülmüştür; onu görmezler Onlar Allah’ın peygamberiyle gönderdiği yolu kabul etmemiş, onunla şereflenmemiş, onu bırakıp kendi görüş ve akıllarına yönelmekte herhangi bir beis görmemişlerdir Vahiy metinlerini hakikat tahtından indirmiş, onun kesin bilgi görevine son vermişlerdir Ona karşı batıl te’vil saldırılan düzenlemişler, ona birbiri peşinden tuzaklar kurmuşlardır Onlara gelen vahiy bir misafirin ahlaksız bir aileye konuk olması gibidir Onu layık olmadığı bir şekilde, acz içinde ve kaçamak bir şekilde uzaktan karşılamışlardır “Sen buradan geçemezsin Şayet geçmek zorunda isen, konaklamadan geçersin” demişler, onu savuşturmak için çeşit çeşit bahaneler, gerekçeler icad etmişler, onunla karşı karşıya gelince: herhangi bir kesin bilgi ifade etmeyen lafızlarının dış ‘manaları bizi ilgilendirmez, diye ona itiraz etmişlerdir Onların ayak takımı ise şöyle derler: “Sonradan gelen büyüklerimizi nasıl bulduysak o bize yeter” Şüphesiz münafıkların dayandığı sonraki ulema, bu konulan seleften daha iyi bilirler Delil ve burhan getirmeyi daha iyi becerirler Selef alimlerine ise sadelik ve kalp temizliği hakim idi Akli delillerin kurallarını tespite gerek duymadılar Onlar bütün gayretlerini dini emirleri yerine getirmeye, yasaklardan da kaçmaya sarfettiler Dolayısıyla sonradan gelenlerin metodu (yolu) daha ilmi ve daha sağlam; selefin yolu ise daha amiyane ama daha salim ve tehlikesizdir Münafıklar, Kur’an ve sünnet nasslarını günümüzdeki halife durumuna düşürdüler: Paraların üstünde onun ismi yazılıdır, hutbelerde onun adı okunur, ama hakimiyet başkasının elindedir, onun ise hiç bir hükümranlığı yoktur, sözü de geçerli değildir

13-10-2008	#7
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Onlar sapıklık, hüsran, hile ve küfür kalbinin üzerine, iman elbisesi giydirmişlerdir Dış görünüşleri Ensar, içleri ise kafirlerden yanadır, dilleri dost dili, ama kalpleri savaş eden düşman kalbidir “Allah’a ve ahiret gününe inandık” derler “Ama mü’min değildirler” (Bakara8) Münafıkların sermayesi hile ve aldatmadır Malları ise yalan ve karıştırmadır Geçim yolları da her iki tarafı memnun etmek, onların arasında güvenlikte olmaktır “Onlar Allah’ı ve iman edenleri aldattıklarını sanırlar Oysa ancak kendilerini aldatırlar da farkında bile olmazlar” (Bakara, 9) Şüphe ve şehvet hastalıktan kalplerine zarar vere vere helak etmiştir Kötü maksatlar irade ve niyetlerine hakim olmuş ve onları bozmuştur Onlar o derece bozulmuşlardır ki helak olma noktasına gelmişler, doktorların onları tedavi etme imkan ve ihtimali kalmamıştır “Kalplerinde hastalık vardır Allah da onların bu hastalığını çoğaltmıştır Söylemekte oldukları yalanlar sebebiyle de onlar için elim bir azap vardır” (Bakara, 10) Onların şüphe pençeleri kimin iman levhasına ilişmişse onu paramparça etmiştir Fitne kıvılcımları kimin kalbine sıçradıysa onu yakıcı azaba duçar etmiştir Aldatıcı şüpheleri kimin kulağına gelmişse kalbinin dini hükümleri tasdikine mani olmuştur Onların yeryüzündeki bozgunculukları pek çoktur Ama çoğu insanlar onlardan habersizdirler “Kendilerine yer yüzünde fesat çıkarmayın, denildiği zaman: Biz ancak ıslah edicileriz, derler Kesin olan şudur ki onlar ancak kötülük yayan bozguncudurlar Fakat onu fark etmezler” (Bakara, 11-12) Onlara göre Kur’an ve sünnete tabi olan mü’min şekilci (zahiri) ve akıldan nasibi olmayan kimsedir Nassa bağlı kalan kimse ise cilt cilt kitap taşıyan merkep gibidir Onun tek işlevi nakilleri taşımaktan ibarettir Onlara göre vahiy taşıyan tüccarın malı değersizdir, makbul değildir, vahye tabi olanlar ise akılsız ve ahmak kimselerdir Kendi aralarında tek başlarına kaldıklarında onlarla alay ederler “Onlara insanların iman ettikleri gibi siz de iman ediniz, denildiği vakit: Biz hiç akılsızların iman ettikleri gibi iman edermiyiz? derler, biliniz ki akılsız ve ahmak olanlar yalnız kendileridir Fakat bunu bilmezler” (Bakara, 13) Onların her birinin iki ayrı yüzü vardır; biriyle mü’minlere, diğeriyle ise inkarcı kardeşlerine bakarlar İki ayrı dilleri vardır; birini müslümanlara karşı yapmacık bir şekilde kullanır, öbürünü içinde sakladığı sırrına bırakırlar “Mü’minlerle karşılaştıkları vakit, biz de iman ettik, derler Halbuki kendilerini saptıran şeytanları ile başbaşa kaldıklarında ise, biz sizinle beraberiz, biz ancak onlarla alay ediyoruz derler” (Bakara,14) Tabilerini küçümseyip alaya alarak Kur’an ve sünnetten yüz çevirirler Şımarıklık ve böbürlenmeden başka hiç bir işe yaramayan bilgilerine aldanarak vahyin hükmüne boyun eğmezler Onları daima vahiyle alay eder halde görürsün “Gerçekte Allah onlarla alay eder, azgınlıklannda onlara mühlet verir, bu yüzden onlar bir müddet başı boş dolaşırlar” (Bakara,15) Münafıklar, karanlıklar denizinde gizlice ticaret yapmaya çıkmışlar, şüphe gemilerine binmişlerdir Şüpheler onları hayal dalgalarına bırakmış, gemileri fırtınaya tutulmuş ve sonunda denizin dibini boylamışlardır “Onlar hidayete karşılık dalaleti satın almışlardır Fakat ticaretleri kazanç getirmemiş ve doğruyu da bulamamışlardır” (Bakara, 16) Halbuki, iman ateşi onların yollarını aydınlatır Onun aydınlatmasıyla hidayet ve dalalet alanlarını görürler Sonra o nur söner Geriye alev alev yanan bir ateş kalır İşte onlar o ateşle azap görürler, karanlıklarda yüzerler “Onların misali karanlık gecede bir ateş yakan kimsenin misali gibidir Ateş yanıp da etrafım aydınlattığı anda Allah, hemen onların aydınlığını giderir ve onları karanlıklar içinde bırakır; artık hiç bir şeyi göremezler” (Bakara, 17) Onların kalp kulakları ağır şekilde sağırlaşmıştır İman çağrısını duymazlar Basiret gözlerinde körlük perdesi vardır; Kur’an hakikatlerini görmezler Dillerinde hakka karşı söylemezlik vardır; onu ifade etmezler “Onlar sağır, dilsiz ve kördürler Onlar geri dönmezler” (Bakara, 18) Onların üzerlerine vahiy bulutu inmiştir Onda kalp ve ruhların hayatı vardır Onlar yalnız ondaki azap tehdidinin gürültüsü ile sabah-akşam yapmaları gereken yükümlülükleri duyarlar Parmaklarıyla kulaklarını tıkarlar, elbiselerine gömülüp kaçmaya koyulurlar Peşlerine düşülür, arkalarından seslenilerek herkesin gözü önünde teşhir edilirler Gören gözler için halleri ortaya dökülür Kur’an bu iki grubun halini bakanlar ve taklid edenler olmak üzere iki misalle anlatır: “Yahut onların durumu, gökten sağanak halinde boşanan, içinde karanlıklar, gök gürültüsü ve yıldırımlar bulunan yağmura tutulmuş kimselerin durumu gibidir O kafir ve münafıklar yıldırımlardan gelecek ölüm korkusuyla parmaklarını kulaklarına tıkarlar Halbuki Allah, kafirleri çepeçevre kuşatmıştır” (Bakara, 19) Münafıkların Kur’an ve sünnette bildirilen, bazı ayırd edici vasıfları ve alametleri vardır İman sahipleri o alametleri tanırlar Birinci alametleri: Riyakarlık (iki yüzlülük) tır Riya insanın başına gelecek en kötü hallerden biridir İkinci alamet ise: Allah’ın emirlerine karşı tembel olmalarıdır “Namaza kalktıkları zaman üşenerek kalkarlar, insanlara gösteriş yaparlar, Allah’ı da pek az hatıra getirirler” (Nisa, 142), samimi olmak onlara çok ağır gelir Münafıklar iki sürü arasında kalmış kararsız koyun gibidirler Bir o sürüye geçerler bir diğer sürüye Hiç bir tarafta daimi kalmazlar Sürekli iki taraf arasında dururlar, hep hangisinin daha güçlü ve ikballi olduğunu gözetlerler “ Onların arasında bocalayıp dururlar; ne onlara, ne de bunlara bağlanırlar, Allah’ın şaşırttığı kimseye artık asla bir çıkar yol bulamazsın”(Nisa,143) Münafıklar, Kur’an ve sünnete uyanları gözetlerler Eğer Allah onlara bir fetih müyesser kılacak olsa “biz sizinle beraberiz” derler ve bu hususta bütün güçleriyle yeminler ederler Şayet müslümanların düşmanları galip gelecek olsa bu kez onların safına geçer “Siz de biliyorsunuz ki biz sizinle öz kardeşleriz, yakın akrabayız” derler Onları tanımak mı istiyorsunuz? Kur’an’ı dinleyiniz O size yeterli bilgi verecektir “Münafıklar sizi gözetleyip dururlar; eğer size Allah’tan bir zafer nasip olursa, sizinle beraber değil miydik?, derler Kafirlerin zaferden bir nasipleri olursa bu seferde onlara, sizi mü’minlerden korumadık mı?, derler Artık Allah kıyamet gününde aranızda hükmedecektir ve kafirler için mü’minler aleyhine asla bir yol vermeyecektir” (Nisa, 141) Tatlı dilleri ve güzel konuşmalarından dolayı, yalan olmasına rağmen Allah’a yemin etmeleri sebebiyle sözleri daima beğenilir Hak söz konusu olunca uyur, batıl, olduğunda ise dimdik ayakta dururlar Yüce Allah Kur’an’da onların bu halini şöyle tasvir eder: “İnsanların öyleleri vardır ki dünya hayatı hakkında söyledikleri senin hoşuna gider Hatta böyleleri söylediklerinin kalpten geldiğine Allah’ı şahit tutarlar Halbuki onlar hasımların en yamanıdırlar” (Bakara, 204) Münafıkların kendi tabilerine salık verdikleri şeyler insanlar ve memleketlere felaket getirirHalkı dünya ve ahirette kendi menfaatlerine olan şeylerden uzaklaştırmaya çalışırlar Bir yandan, namaz, zikir, takva ve ictihad sözkonusu olunca mü’minlerden ayrılmazlar “Öte yandan dönüp gittiler mi, yeryüzünde insanlar arasında bozgunculuk yapmak, ekinleri tahrip edip nesilleri bozmak için koşarlar Allah ise bozgunculuğu sevmez” (Bakara, 205) Bunların hepsi de birbirine benzerler Kötülüğü işler ve tavsiye ederler, iyiliği yapmaz ve ondan men ederler Allah yolunda mal harcamak hususunda cimri davranırlar Allah defalarca onlara nimetlerini hatırlatmış, onlar ise onu anmaktan yüz çevirmiş ve onu unutmuşlardır Sakınsınlar diye onların durumlarını kullarına kaç kez bildirmiştir? O halde şu ayeti bir kez daha dinleyelim:

13-10-2008	#8
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar “Münafık erkekler ve münafık kadınlar sizden değil, birbirlerindendir Çünkü onlar kötülüğü emreder, iylikten alıkoyarlar ve onlar ellerini sıkı tutarlar, Allah için harcamak hususunda cimrilik gösterirler Onlar Allah’ı unuttular, Allah da onları unuttu Çünkü münafıklar fasıkların ta kendileridir” (Tevbe, 67) Münafıkları vahyin açık manasını hakem tanımaya çağırsanız bunu kabul etmezler; Kur’an ve sünnetin hükmüne tabi olmaya davet etseniz bundan kaçarlar Onların gerçek yüzlerini yakından görseniz, onunla ilahi yol arasında büyük bir mesafe bulursunuz; vahyden korkunç bir sapma gösterdiğini müşahade edersiniz “Onlara, Allah’ın indirdiğine ve peygamberine gelin, onlara başvuralım, denildiği zaman münafıkların senden iyice uzaklaştıklarını görürsün” (Nisa, 61) Münafıklar, akıl ve dinleri noktasında hasar gördükten sonra nasıl felah bulup hidayete ersinler? İman vererek küfür satın almışlarken, dalalet ve alçaklıktan nasıl kurtulsunlar? Onların bu kârsız ticaretleri ne kadarda zararlı bir ticarettir Mühürlü saf içkiyi verip, almayıp onun yerine ateşi almışlardır “Elleriyle yaptıkları yüzünden başlarına bir felaket gelince nasıl hemen sana gelirler de, biz yalnızca iyilik etmek ve arayı bulmak istedik, diye Allah’a yemin ederler” (en-Nisa, 62) Şek ve şüphe zakkumu onların kalplerinde kök salmıştır; ondan kurtulamazlar, “Onlar, Allah’ın kalplerindekini bildiği kimselerdir Onlara aldırma, kendilerine öğüt ver ve onlara, kendileri hakkında tesirli söz söyle” (Nisa, 63) Yok olasılar, iman hakikatından ne kadar da uzaktırlar! Hakikat ve marifet iddialarında ne kadar yalancıdırlar Onların dünyaları başka, Hz Peygamber’e tabi olanların dünyaları başkadır Cenab-ı Allah Kur’an’ında mukaddes zatına büyük yemin etmiştir Basiret sahipleri bunun sebep ve muhtevasını bilirler Onun için de kalpleri o hususta Allah’a olan tazim ve ihtiramlarından dolayı son derece hassastır Yüce Allah, dostlarını sakındırmak, münafıkların hallerini anlatıp uyarmak için şöyle diyor: “Hayır, rabbine andolsun ki aralarında çıkan anlaşmazlık hususunda seni hakem kılıp sonra da verdiğin hükümden içlerinde hiç bir sıkıntı duymaksızın (onu) tam manasıyla kabullenmedikçc iman etmiş olmazlar” (Nisa, 65) Münafıklar henüz kendilerinden istenmeden, sözlerinin ta başında yemin ederler Çünkü mü’minlerin kendilerine güvenmediklerini bilirler Kendileri hakkındaki kötü kanaatten, yalanlarının ortaya çıkmasından kurtulmak için yemini alet ederler Bu imansızlar, yalan söylerler, sonra duyanların kendilerinin doğru söylediklerine inanmaları için de yemin ederler “Yeminlerini kalkan yapıp insanları Allah’ın yolundan saptırırlar Onların yaptıkları ne kötüdür” (Münafıkun, 2) Helak olacasılar! Önce iman kafilesiyle birlikte harekete geçtiler Sonra yolun uzunluğunu ve ne kadar meşakkatli olduğunu görünce geri döndüler Evlerinde tatlı bir hayat sürüp huzur bulacaklarını sandılar Fakat ne öyle bir hayat sürdüler, ne de o gaflet uykusundan bir yarar gördüler Çok geçmeden çağırıldılar; henüz doymamış aç bir halde iken sofradan kalktılar Artık hesap günündeki hallerini siz düşünün Onlar bildikleri halde inkar ettiler; hakkı ayan beyan gördükten sonra ona gözlerini yumdular “Bunun sebebi, onların önce iman edip sonra inkar etmeleridir Bu yüzden kalpleri mühürlenmiştir Artık onlar hiç anlamazlar” (Münafıkun,3) Münafıklar insanların en güzel yapılısı, en tatlı dillisi, en nazik konuşanı fakat en bozuk kalplisidirlerOnlar meyvesiz, yerinden koparılıp oradan geçenler çiğnemesin diye bir duvara yaslanmış olan kütükler gibidirler “Onları gördüğün zaman kalıpları hoşuna gider Konuşurlarsa sözlerini dinlersin Onlar sankî elbise giydirilmiş kütüklerdir Her gürültüyü kendi aleyhlerine sararlar Onlar düşmandır, onlardan sakın Allah onları kahretsin Nasıl olup da döndürülüyorlar?” (Münafıkun,4) Münafıklar namazı ölü vaktine kadar tehir ederlerSabah namazını güneş doğarken, ikindi namazını da güneş batarken kılarlar Namazı karganın yemini gagaladığı gibi çabuk çabuk kılarlar Çünkü onlar kalpleriyle değil sadece bedenleriyle namaz kılarlar, peşindeki takipçilerin etkisiyle sağı solu kollayan bir tilkinin sağı solu kollaması gibi etrafı gözetirler (Kamus’da “güneşin ölü vaktine gelmesi, ışığının zayıflaması veya batımı yakın olması manasınadır” denmektir Peygamberimiz hadisinde bu vakti ölüye izafe ederek “namazı ölünün vaktine kadar tehir ederler” buyurmuştur (Müslim, Mescid, 26) Çünkü güneşin ışığı mezarların üstüne bu vakit düşer Yahut da namazı o kadar geciktirirler ki günün bitmesine ancak eceli dolup canı boğazına gelmiş bir kimsenin ölmesi kadar bir zaman kalmıştır) Cemaate katılmazlar Namazlarını ya evlerinde yahut da dükkanlarında kılarlar Birine kızsalar aşırı gider, biriyle andlaşma yapsalar bozar, bir haber verseler yalan söyler, söz verseler cayar ve kendilerine bir emanet bırakılsa ona hıyanet ederler Yaratılana böyle, yaratana da bu tarzda muamele ederler Onların bu vasıflarını Mutaffifun Suresi’nin başı ile Tarık Suresi’nin sonu açık-seçik anlatır Onları Allah’tan daha doğru kim tavsif edebilir: “Ey Peygamber, kafirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran Onların varaçakları yer cehennemdir O varılacak ne kötü bir varış yeridir” (Tevbe,73) Ne gariptir ki onlar az fakat çoğunluktadırlar; zayıf ama güçlüdürler; bilgiç ama cahildirler; Allah’ın büyüklüğünü bilmedikleri için büyük bir aldanma içindedirler “ Onlar mutlaka sizden olduklarına dair Allah’a yemin ederler Halbuki onlar sizden değillerdir, fakat onlar kılıçlarınızdan korkan bir toplumdur “ (Tevbe,56) Müslümanlara sağlık ve zafer nasip olacak olsa bu münafıkları üzer, günahlarına kefaret olacak bir musibet ve kötülüğe müptela olsalar onları sevindirir ve mutlu eder Bu hal münafıkların ve mü’minlerin karakterlerini gayet açık bir şekilde ortaya koyan bir husustur Örnek aldığı şahsiyet peygamber olanla, örneği münafık olanlar elbette bir olamazlar Nitekim Kur’an-ı Kerim bu hususu şöylece dile getirmektedir: “Eğer sana bir iyilik (zafer ve ganimet) erişirse (hasetlerinden dolayı) onların fenasına gider Ve eğer sana bir musibet gelirse: Biz (savaşa girmemekle) önceden işimizi (sağlama) aldık, derler ve sevinç içinde dönüp giderler De ki: Bize, Allah’ın yazdığından başka bir şey asla erişmez O bizim sahibimizdir Onun için mü’minler yalnız Allah’a dayanıp güvensinler” (Tevbe, 50-51) Keza Cenab-ı Allah bu iki grubun durumunu ve kalplerinde karışıklık ve kaypaklık bulunanların saptırmasıyla yerinden oynatılamayacak gerçeği şöyle dile getiriyor: “Size bir iyilik dokunursa bu onları tasalandırır, size bir kötülük dokunursa ondan ötürü sevinirler Eğer sabreder, Allah’tan korkarsanız onların hilesi size hiç bir zarar veremez Şüphesiz Allah onların yaptıklarını kuşatmıştır” (Al-i îmran, 120) Allah münafıkların kalbinin bozukluğu ve niyetlerinin kötülüğü sebebiyle onların itaatlerinden hoşlanmamış, bu hususta onlara fırsat vermemiştir O’nun düşmanlarından yana oldukları için kendisine yakın olmalarını istememiş, onları kovarak rahmetinden uzaklaştırmıştır Allah’ın vahyinden yüz çevirmişler, Allah da onlardan yüz çevirmiş, onları mutsuz etmiş, mutlu kılmamıştır Artık tevbe etmedikleri sürece kurtulmaları umulmayacak tarzda onları adaletli bir şekilde yargılamıştır “Eğer onlar (savaşa) çıkmak isteselerdi elbette bunun için bir hazırlık yaparlardı Fakat Allah onların davranışlarını çirkin gördü ve onları (böyle cihat gibi güzel bir amelden) geri koydu, onlara, oturanlarla (kadın ve çocuklarla) beraber oturun, denildi” (Tevbe, 46) buyurulmuştur Cenab-ı Allah münafıkların kendisine itaatten alıkoymasını ve onları kapısından kovup uzaklaştırmasının hikmetini anlatıp bu muamelesinin dostlarına karşı bir lütuf ve onların mutluluğu için olduğunu bildirerek şöyle buyurmuştur: “Eğer içinizde (onlar da savaşa) çıksalardı, size bozgunculuktan başka bir katkıları olmazdı ve aranızda mutlaka fitne çıkarmak peşinde koşarlardı Halbuki içinizde de onlara kulak verecekler vardır (Bunları kuşkulandırıp büyük bir fitne çıkarabilirlerdi) Allah zalimleri gayet iyi bilir” (Tevbe,47)

13-10-2008	#9
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Naslar münafıklara ağır gelir, onlardan hoşlanmazlar, onları taşımak zor geldiğinden yüklenmekten kaçınırlar, atıp yere bırakırlar, sünnetleri ihmal eder, muhafazaya çalışmazlar Kendilerine hitap eden nasları icad ettikleri bazı esasları bahane ederek reddederler Allah onların maskelerini düşürmüş, sırlarını ifşa etmiş, kullarına ibret yapmıştır Asr-ı sadetten sonra münafık nesiller birbirini takip edegelmiştir Onun içindir ki Allah sakınmaları için dostlarına onların sıfatlarını açıklamış, onlar hakkında “Bunun sebebi Allah’ın indirdiğini beğenmemeleridir Allah da onların amellerini boşa çıkarmıştır” (Muhammed, 9) buyurmuştur İşte nasların kendilerine ağır geldiği kimselerin hali budur B u münafıklar nasları kendileriyle, bid’at ve hevaları arasında bir engel olarak görürler Nasslar onların gözünde aşılmaz ve sarsılmaz bir kale gibidir Nasları batıl sözler karşılığında satarlar, bunlar karşılığında Fusus’u alırlar Bu ise onların gizli açık bütün sırlarını ifsadı demektir: “Bunun sebebi onların Allah’ın indirdiğinden hoşlanmayanlara, bazı hususlarda size itaat edeceğiz demeleridir Oysa Allah onların gizlediklerini biliyor Melekler onların yüzlerine ve sırtlarına vurarak canlarını alırken halleri ne olacak? Buna sebep onların Allah’ı gazaplandıran şeylerin ardınca gitmeleri ve O’nu razı edecek şeylerden hoşlanmamalarıdır Bu yüzden Allah onların işlerini boşa çıkarmıştır” (Muhammed, 26-28) Münafıklar nifak sırrını gizlerler Ama Allah onların nifaklarını yüz hatlarında ve dil sürçmelerinde ortaya çıkarır ve onlara öyle bir sima verir ki, iman ve basiret sahiplerine hiç de gizli kalmaz Onlar sanırlar ki, küfrürlerini gizleyip kendilerini mümin gösterince sarraf ve kuyumculardan emin olacaklar Fakat ne mümkün? Basiret sahibi, kalp parayı hakikisinden, hakkı batıldan ayıran Allah, onların gerçek yüzlerini ortaya koymuştur: “Kalplerinde hastalık bulunanlar, yoksa Allah’ın, kendilerinin müminlere besledikleri kinlerini ortaya çıkarmayacağını mı sandılar? Biz isteseydik onları sana gösterirdik de, sen onları yüzlerinden tanırdın Andolsun ki sen onları, konuşma üsluplarından tanırsın Allah bütün işlediklerinizi bilir” (Muhammed, 29-30) Allah’a hesap vermek için toplanıldığı, O’nun kullarına göründüğü, onların şaşkına döndüğü, secdeye davet edildikleri fakat buna muktedir olamadıkları zaman onların halleri nice olacaktır Kur’an-ı Kerim’de bu hususta şöyle buyurulur: “Gözleri korku içinde yüzlerini zillet burur Halbuki onlar sapasağlam iken de secdeye davet ediliyorlar (fakat yine secde etmiyorlar) dı” (Kalem, 43) Sonra cehennem üstündeki köprüye sürüldükleri zaman ne yapacaklardır? O köprü kıldan ince ve kılıçtan keskindir, ayakların kaydığı yerdir Karanlıktır; kişi onu ancak ayak basılan yerleri aydınlatan bir nur yardımıyla geçebilir Bu nur ise oraya varılmadan önce insanlara pay edilmiş olur Müslümanlar münafıklar da dahil olmak üzere o nurların az ve çokluğuna göre bu köprüde ilerleyebilirler Münafıklar bu dünyada kıldıkları namaz, oruç, zekat ve hacc ile görünürdeki müslümanlıklarının nuruyla köprüye girerler Onun tam ortasına geldiklerinde nifak fırtınaları kopar ve ellerindeki ışıklarını söndürür Şaşkın bir halde kala kalırlar Asla ilerleyemezler Kendileriyle mü’minler arasına tek kapısı olan bir sur kurulur Ancak münafıkların o kapıyı açacak anahtarları yoktur Surun mü’minlerin bulunduğu tarafından rahmet, münafıkların bulunduğu tarafında ise azap vardır Münafıklar kendilerinden ilerde bulunan mü’minlere seslenirler Onların ışıkları uzaktan yıldızlar gibi parıldamaktadır “Bizi bekleyin, nurunuzdan bir parça ışık alalım” (Hadid, 13) Belki şu köprüyü geçebiliriz Bizim ışığımız söndü Burayı ışıksız geçmek ise mümkün değil, derler Mü’minler ise şöyle cevap verirler: “Geriye nurların taksim edildiği yere dönün, kendinize oradan ışık alın” Bu hengamede kimse duramaz Biz bu köprüde nasıl durabiliriz? Bu yolda insan birbirine dönüp bakabilir mi? Dost dosta yüzünü çevirebilir mi? Münafıklar gurbette kişinin hemşehrisine memleket hatıralarını hatırlattığı gibi mü’minlere dünyadaki beraberliklerini, sohbetlerini hatırlatırlar “Dünyada iken sizinle beraber değil miydik? Sizin gibi biz de oruç tutar, namaz kılar, zekat verir, hacca gider, Kur’an okurduk Şimdi bizi birbirimizden ayıran şey nedir? Farkımız nedir ki bizi geride bırakarak geçip gidiyorsunuz? Mü’minler şöyle cevap verirler:”Evet”, siz dış görünüşünüz itibariyle bizimle birlikte idiniz, ancak içiniz tamamen mülhitler ve inkarcı zalimler ile beraber idi Ama siz kendi kendinizi fitneye düşürdünüz, gözlediniz, şüpheye düştünüz ve kuruntular sizi aldattı O çok aldatan (şeytan) sizi Allah hakkında bile aldattı Nihayet Allah’ın emri gelip çattı Bugün artık ne sizden ne de inkar edenlerden fidye kabul edilir, varacağınız yer ateştir Size yaraşan odur O varılacak ne kötü bir yerdir” (Hadid, 14-15) Münafıkların sıfatlarını teker teker sayıp sözü haddinden fazla uzatmak istemiyoruz Gerçek şudur ki, anlatmadıklarımız anlattıklarımızdan daha fazladır Yeryüzünde ve toprak altında o kadar çok münafık vardır ki, neredeyse Kur’an’ın tamamı onlarla ilgili bulunmaktadır Bunların yeryüzünün her yerinde bulunduğunu gösteren şeylerden biri de şudurki, münafıklar ortadan kalkacak olsa, herhalde mü’minler yapayalnız kalır, geçimleri daralır, hatta çöllerde vahşi hayvana ve yırtıcı kuşların saldırısına maruz kalırlar Nitekim Huzeyfe (ra): “Allah’ım münafıkları helak eyle” diye dua eden birine şöyle demiştir: “Kardeşimin oğlu, şayet münafıklar helak olsalardı, yollarınızda insan azlığından dolayı yalnızlık çekerdiniz” Hakiki Müminlerin Korkuları Vallahi, ilk müslümanların kalpleri münafıklık korkusuyla tir tir titrerdi Çünkü onlar münafıklığı bütün teferruatıyla, tüm tehlikeleri ve fitneleriyle biliyorlardı Bu sebeple onların münafıklıkla ilgili korkuları bazen kendi nefislerinden endişe duyma, kendilerinin münafık olmasından korkmaya kadar varırdı Nitekim Hz Ömer (ra) Rasulullah’ın (sav) kendisini münafık listesinde zikredip etmediği hususunda Huzeyfe (ra)’ye şöyle demiştir: “Huzeyfe Allah aşkına söyle, Rasulullah’ın (sav) sana verdiği liste içinde ben de var mıyım?” Huzeyfe: “Hayır ama senden başka kimseyi bu hususta tezkiye edemem” diye cevap vermiştir İbn Ebu Müleyke de bu hususta şöyle demektedir: “Rasulullah’ın ashabından otuz kişiyle görüştüm Hepsi de münafıklık konusunda nefsinden endişe ediyordu Hiç birisi imanının Cebrail ve Mikail’in (as) imanı gibi olduğunu söylemiyordu” Bunu Buhari nakleder Yine naklettiğine göre Hasan el-Basri şöyle demiştir: “Münafıklıktan ancak münafık endişe duymaz, ondan ancak mü’min korkar” Sahabeden biri: “Allahım münafık haşyetinden sana sığınırım” diye dua edermiş Bunu duyan bazıları münafık haşyetinin ne manaya geldiğini sorunca şu cevabı vermiş: “Bedenin husulü görünmesi fakat kalbin huşu duymamasıdır” Vallahi ilk müslümanların kalbi iman ve yakinle dolu idi; münafıklıktan korkuları büyük, üzüntüleri ağırdı Halbuki imanları gırtlaklarından aşağı inmeyen, onlardan kat kat fazla sayıdaki kimseler ise imanlarının Cebrail ve Mikail’in (as) imanı gibi olduğunu iddia ediyorlardı

13-10-2008	#10
Profil Bilgileri Gölge AdaM	--->: Günahlar Nifak bitkisi iki başak çıkarır; yalan ve riya Bunlar iki tomurcuktan doğarlar: Basiret ve gayretsizlik Bu dört esas tamamlandığı zaman münafıklık bitkisi ve binası yerleşmiş olur Bu bitki korkunç bir uçurumun kenarında bulunan sel derelerinden bitmiştir Ancak gizlenen işlerin ortaya döküldüğü, sırların açığa çıkarıldığı, kalplerde gizlenenler ortaya konduğu ve mezarda bulunanlar diriltilip dışarı çıkarıldığı gün hakikat selini gördükleri zaman sermayesi nifak olanlar, bütün kazançlarının seraptan ibaret olduğunu görürler O serap ki: “Susuzluktan dili kuruyan onu gördüğünde su sanır Fakat yanına varınca hiçbir şey olmadığını görür Orada bulduğu Allah’tır Allah ise onun hesabını tastamam görmüştür Allah hesabı çok çabuk görendir” (Nur, 39) Münafıklar kalblerinde hiçbir hayır bulunmadığı halde, bedenleriyle hayırlara koşarlar Kötülük onların yollarında yaygındır Hakkı duyduklarında kalpleri onu duymamak için katılaşır; batılı görüp yalanla karşılaştıklarında ise gözleri açılır, kulakları dikkat kesilir, işte bunlar münafıklık alametleridir Ey kardeş seni ölüm bürümeden bundan sakın Bunlar anlaşma yapsalar bozarlar, Söz verseler yerine getirmezler, Bir şey söyleseler doğruyu söylemezler, Taate davet edilseler geri dururlar Onlara, Allah’ın indirdiğine ve peygamberlere gelin, dense çekinirler Nefisleri onları arzularına davet ettiği zaman ise onlara koşarak giderler Onları kendileri için tercih ettikleri aşağılık, rezillik ve zararla başbaşa bırak Onların anlaşmalarına güvenme, vaadlerine inanma çünkü onlar yalancıdırlar Allah’ın onlar hakkındaki şu ayetlerine kulak ver: “Onlardan kimileri de, eğer Allah lütuf ve kereminden bize verirse, mutlaka sadaka (ve zekat) vereceğiz ve elbette biz salihlerden olacağız, diye Allah’a and içtiler Allah lutfundan onlara (zenginlik) verince ondan cimrilik edip (Allah’ın emrinden) yüz çevirirek sözlerinden döndüler Nihayet, Allah’a verdikleri sözden döndükleri ve yalan söyledikleri için Allah karşılaşacakları güne kadar kalplerine nifak (iki yüzlülük) soktu” (Tevbe, 75-77) Fasıklık Kur’an’da iki çeşit fısk zikredilir: 1 - Tek ve mutlak olarak ve 2 - İsyan ile birlikte Tek olarak zikredilen fasıklık iki türlüdür; a - Kişiyi dinden çıkaran küfür fasıklığı ve b - Kişiyi dinden çıkarmayan fasıklık, (2) - İsyan ile birlikte zikredilen fasıklığa misal olarak: “Fakat Allah size imanı sevdirmiş ve onu kalplerinize ziynet yapmıştır Küfrü, fıskı ve isyanı da size çirkin göstermiştir, îşte doğru yolda olanlar bunlardır” (Hucurat7) ayetinde geçen fısk gösterilebilir (a) - Küfür fasıklığı olan ve tek olarak zikredilen fasıklığa örnek olarak da şu ayetlerde zikredilenleri nakledelim: “Allah onunla birçok kimseyi saptırır, bir çoklarını da doğru yola yöneltir Verdiği misallerle Allah ancak fasıkları saptırır Onlar öyle sapıklardır ki kesin söz verdikten sonra sözlerinden dönerler” (Bakara, 26-27) “ Andolsun ki sana apaçık ayetler indirdik (ya Muhammed) onları hiç kimse inkar etmez, ancak fasıklar inkar eder” (Bakara, 99) ve “Yoldan çıkanlara (fasıklara) gelince, onların varacakları yer ateştir Oradan çıkmak istedikleri her defasında geri çevrilirler” (Secde, 20) Bu ayetlerde zikredilen fıskların hepsi de küfür fasıklığıdır (b) - Sahibini dinden çıkarmayan fasıklık türüne örnek olarak da şu ayetlerde geçenler örnek teşkil ederler: “Eğer onlardan birine bir kötülük yaparsanız kendinize kötülük (fısk) yapmış olursunuz” (Bakara, 282), “Ey iman edenler! Eğer fasıkın biri size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın” (Hucurat, 6) Bu son ayet Mustalık oğulları savaşından sonra Rasulullah’ın (sav) bu kabileye zekatlarını tahsil etmek üzere göndermiş olduğu Velid b Ukbe b Ebi Mu’ayyıt hakkında nazil olmuştur Velid ile bu kabile arasında cahiliyye döneminden kalma bir düşmanlık vardı Mustalık oğulları Velid’in kendilerine doğru gelmekte olduğunu duydular ve Hz Peygamber’in (sav) emrine saygılarını göstermek için onu karşılamaya çıktılar Şeytan bu davranış karşısında Velid’i kendisini öldürecekleri tarzında bir vesveseye düşürdü Velid bu kuruntuyla yoldan geri dönüp Medine’ye gelerek Rasulullah (sav)’a şöyle dedi: “Mustalık oğulları zekatlarını vermediler ve beni öldürmek istediler” Rasulullah buna çok sinirlendi ve onlarla savaşa karar verdi Mustalık oğulları Velid’in geri döndüğünü öğrenince Hz Peygamber’e (sav) gelerek durumu açıkladılar: “Ya Rasulullah, elçinizin gelmekte olduğunu duyunca kendisini karşılamak ve saygı göstermek için yola çıktık Daha sonra kabul etmiş olduğumuz zekatımızı da verecektik Ama o geri dönüp gitti Bize kızıp sonradan elçinize bir mektup gönderdiğinizi ve elçinin bundan dolayı geri döndüğünü sandık Biz Allah’ın ve Rasulünün gazabından Allah’a sığınırız” Rasulullah onların bu sözlerinin doğruluklarından emin olamadı Halid b Velid’i bir miktar askerle birlikte gizlice Mustalık oğulları köyüne gönderdi Ona gizlilik içinde hareket etmesini emrederek şöyle buyurdu: “Bak, eğer imanlarını koruduklarını gösteren bir davranışlarını görürsen mallarının zekatını al Eğer öyle bir hal göremezsen kafirlere ne yapıyorsan onlara da aynısını yap"


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder