FrMaLeV

Çok Özel Bir Hikaye

Kendini bildi bileli mor menekşeyi çok severdi Çocukluğunun geçtiği ikikatlı evin bahçesinde bahar geldiğinde mor mor açar, mis gibi kokarlardıAnnesi mor menekşeleri hep duvar kenarına dikerdi
gölgeyi sever menekşelerderdiOysa ögretmeni bitkilerin güneş ışınları ile fotosentez yaptığını anlatmıştı onlara Bitkiler güneş ışığına muhtaçtıMor menekşeler ne tuhaf bitkilerdi , her bitki güneşi severken,onlar nedengölgeyi tercih ediyorlar diye düşündü durdu HandeKüçük, ufacık aklı ile aslında menekşelerin diğer çiçeklerden farklı olduğunu keşfetmişti, işte belki de menekşeler
bu yüzden bu kadar güzeldiHerkesden farklı olursan, bu hayatta değerli olursun yargısına varmıştıDaha o yıllarda farklı olmak için uğras vermeye başladı ilk olarak, okulda kimsenin yanına oturmak istemediği Hacer'in yanına oturmak istiyorum ögretmenim diyerek başladı farklılıklarla süren hayatı Hacer bile şaşırmış şaşkın şaşkın bakıyordu onun yüzüne Hacer çok dağınık, biraz anlama zorlukları olan problemli bir ailenin kızı idi Hande ise mühendis Kamil Beyin biricik kızı Ögretmen pek oturtmak istemedi önce Hacer'in yanına Hande' yi Daha sonra bir tatsızlık çıkmasın
diye öğretmen Hande'nin annesini çağırdı
Annesi eve geldiklerinde Hande'ye sordu :
- Neden yavrum Hacer in yanına oturmak istiyorsun?
Hande cevap verdi :
- Geçen baharda menekşeler ekiyorduk hani anne, o gün sen bana menekşeler
güneşi sevmez demiştin, oysa her bitki güneşi sever Menekseler farklı, belki de
bu yüzden bu kadar güzeller Hacer'in yanına kimse oturmak istemiyor Ben farklı olmak istiyorum Belki Hacer de güzeldir, onu fark etmek istiyorum, dedi
Annesinin ağzı açık kalmıştı İlkokul 4sınıf öğrencisi kızının olgunluğuna hayran kalarak
- peki kızım kimin yanında istersen oturabilirsin, " dedi
Pazartesi Hande Hacer'in yanında oturmaya başladı Hem Hande tedirgindi, hem HacerBirbirleri ile hiç konuşmuyorlardı Diğer kızlarda soğumuştu Hande'den Nasıl Hacer gibidağınık, bir şeyi, iki kere anlatınca anlayan fakir bir kızın yanına oturmayı istemiştiEn çok alınan doktor Cemal Beyin kızı Esin'di Anne babaları her hafta sonu görüşüyorlar,
Hande ve Esin birlikte oynuyorlardı Nasıl olur da kendi yerine Hacer'i seçerdi Çok gururu kırılmıştı Esin'in Hande ile konuşmuyorduBirgün Hande ve ailesi Esinlerle dağ köylerinden birinde gerçekleştirilecek bir panayıra katılmak için sözleştiler Hande gene Esin'in somurtacağını bildiği için gitmek istemiyorduİçin için de Hacer'e kızmaya başlamıştı arkadaşları ile arasının bozulmasına sebep olmuştuNeden sanki bu kadar dağınıktı, neden her şeyi iki kerede anlıyordu? Yoksa aptal mıydı?Sonra menekşeleri hatırladı hemen düşüncelerinden utandı Hacer farklı diye yargılamaması gerekiyordu Hacer'in, kimsenin bilmediği güzelliklerini keşfedecekti Buna tüm gücü ile inandı Panayıra gittiklerinde Esin somurtarak karşısında oturuyordu, Hande ile konusmuyordu
Hande canı sıkıldığından biraz dolaşmak için annesinden izin aldı Köy yolunda yürümeye başladı Hava iyice soğumuş ve ayaz iyice artmıştı, kar atıştırmaya başlamıştı Hande karı çok seviyordu, yürüdü, yürüdü Köye gelmişti Bir evin önünde durdu Evin penceresinde ki saksıya gözü
ilişti Gözlerine inanamıyordu, bunlar mor menekşelerdi Ama kıştı ve menekşeler soğuğu hiç
sevmezlerdi eve dogru bir adım attı Kapıda beliren gölgeyi çok sonra fark etti bu Hacerdi
Hande'ye gülümsüyordu
- Hoşgeldin Hande buyurmaz mısın?, dedi
Biraz ürkek, şaşkınlıkla kapıya doğru ilerledi Hande ve içeri girdi Oda sıcacıktı odun sobası
her yeri ısıtmıştı Menekşeler diyebildi sadece Hande
- Bu soğukta ?
Hacer gülümsedi ;
- Onlar annem için, annem onları çok sever
Sonra yatakta yatan kadını fark etti Hande
"Annen hasta mı?" dedi
"Evet 2 sene önce felç oldu ona ben bakıyorum, bizim kimsemiz yok, birtek ineğimiz var onunla
geçiniyoruz Ama tüm işler bana baktığı için derslere çalışacak pek vaktim olmuyor, dedi Hacer
utanarak Bir de bizim köyden şehre araç yok, bu yolu her gün yürüyorum o yüzden de çok yorgun
okula geliyorum dersleri anlamakta güçlük çekiyorum Hande'nin gözleri dolmuştu Dışarıdan gelen ses ile kendine geldi Annesi onu arıyordu Çok merak etmiş olmalıydı Dışarıya koştu ve annesine sarıldı, ağlıyordu Bir müddet sonra anne bu Hacer diye tanıştırdı sıra arkadaşını Hacer'in yaptığı sıcak çorbadan içtiler birlikte Hande annesine anlattı Hacer'in hayatını, ağlayarak
"Bir şeyler yapalım anne" dedi
O hafta annesi ve Hande, Hacerlere gidip annesi ve Hacer'i kendi evlerine taşıdılar Hacer artık Handeler den okula gidip geliyordu, ne dağınıktı, ne de aptal Sınıfın en iyi öğrencisi olmuştu Seneler geçti Hacer ve Hande bir arkadaş değil, iki kız kardeşlerdi artık Mor menekşeler Hande'ye Hacer'i armağan etmişti Hacer'e ise hem Hande'yi, hem hayatı Seneler sonra ikisi de evlendi Hacer şimdi bir doktor Hande'den vicdanın ne kadar önemli olduğunu öğrendi, hastalarına vicdanıyla birlikte şifa dağıtıyor Hande ise bir ögretmen Çocuklara farklı olan şeyleri sevmeyi de ögretiyor Bir kızı var
adı, Hacer Menekşe Hayatta en çok sevdiği iki şeye birini daha ekledi Hande
LÜTFEN SEVGiNiZE ÖNYARGI KOYMAYIN
HERŞEY SEVİNCEYE KADAR FARKLIDIR
SEVDİKTEN SONRA İSE SEVGİNİN DİLİ HEP AYNIDIR