FrMaLeV

**Hyoscyamus** · 09-09-2008

Öyle Çok Pazarlik Ettim Ki Rabbim Seninle:( başlıklı yazı Mumsema Öyle Çok Pazarlik Ettim Ki Rabbim Seninle:( Forum Alev

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im

Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm

Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum

Vakit girince, içim “cız” etti hep

Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum

Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim

“Az sonra”larım “çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım

Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna

Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm

Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım

Oysa rahatlığı Sana borçluyum

Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana

Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana

Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana

Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin

Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin

Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin

Gün oldu; usandım

Sabrımı tükettim; tükendim

Kendimi yontmaya heveslendim

Benden istediğin zamanı çok gördüm

Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum

Fazla buldum namazın rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım

Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm

“Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım

Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor olabilirdin beni

Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da delik deşik etmelerini takdir edebilirdin

Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana

İçten pazarlıktı benimkisi

Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim

Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm

Kendimi sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim

Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim

Acelem vardı; alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden

Bütün benliğimle aşağı inemedim

İşim vardı, secdemi işime zaman kazandı

Secdeye kalbimi de sığdırmaya çalışmadım

Uykum vardı, secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim

İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim

Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim

“Sırası değil!”di; “hele dur; sonra da olur!”du

En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alınmadım

Sen dileseydin, çocuğumun cılız nabızlarının eşliğinde, loş ve neşesiz bir yoğun bakım odasında, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranına kilitleyebilirdin

Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kıpırtısının gölgesinde, mini mini bir sarsıntının beklentisi içinde saçlarıma aklar düşürebilirdin

İçten pazarlık mı denir buna? Sen bilirsin Seninle ettiğim pazarlığı

Kendime sakladığım ve hatta kendimden de sakladığım sır bu

Dilime bile değdirmekten korktuğum, ağzıma almaktan utandığım öyle bir sır işte

Fısıldaması bile acı veriyor ya… Meselâ, uzayınca Fatiha, uzayınca sûre, heceler sanki özgürlüğe giden yolu taşlar gibi kestikçe, “bitmez şimdi bu namaz!” dediğim çok oldu

Ama içimden

Kimseler duymadı

Bir Sen duydun beni ey Rabb’im

Sırrımı bir Sen bildin

Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudağım anlamına yetişemediğim kelimeler için oynarken, Sen beni söylediğimden fazlasıyla duydun, söyleyemediğimi de, dile getiremediğimi de bildin

Ruhumu alıp uzaklara gittiğim halde, bir bedenimi bıraktığım halde huzurunda, kovmadın beni, yakınlığında tuttun

İtirafımdır; öyle anlatıldığı gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazı… “Aradan çıkarmaya çalıştığım” oldu namazı

Geçiştirdim namazı

Bir “sorun”du çözdüm, hallettim

Selam verip sonra yaşamaya başladım… Yaşamayı namazın içinde aramalıydım

Namazı yaşamanın içine sızdırmalıydım oysa

Bilemedim

Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine yine huzuruna aldın beni

Her secdede rahmetinle okşadın alnımı

Her rükûda “aferinler” fısıldadın gönlüme

Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu

Yüzüme vurmadın

Azarlamadın

Aşağılamadın

Hepten umut kesmedin benden

Yok saymadın

Utandırmadın

Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im

Kimselere söylemedin

Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan korkmam

Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım

Başka kime söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım

09-09-2008	#1
Profil Bilgileri Hyoscyamus	Öyle Çok Pazarlik Ettim Ki Rabbim Seninle:( Öyle Çok Pazarlik Ettim Ki Rabbim Seninle:( başlıklı yazı Mumsema Öyle Çok Pazarlik Ettim Ki Rabbim Seninle:( Forum Alev Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum Vakit girince, içim “cız” etti hep Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim “Az sonra”larım “çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım Oysa rahatlığı Sana borçluyum Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin Gün oldu; usandım Sabrımı tükettim; tükendim Kendimi yontmaya heveslendim Benden istediğin zamanı çok gördüm Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum Fazla buldum namazın rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor olabilirdin beni Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da delik deşik etmelerini takdir edebilirdin Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana İçten pazarlıktı benimkisi Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm Kendimi sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim Acelem vardı; alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden Bütün benliğimle aşağı inemedim İşim vardı, secdemi işime zaman kazandı Secdeye kalbimi de sığdırmaya çalışmadım Uykum vardı, secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim “Sırası değil!”di; “hele dur; sonra da olur!”du En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alınmadım Sen dileseydin, çocuğumun cılız nabızlarının eşliğinde, loş ve neşesiz bir yoğun bakım odasında, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranına kilitleyebilirdin Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kıpırtısının gölgesinde, mini mini bir sarsıntının beklentisi içinde saçlarıma aklar düşürebilirdin İçten pazarlık mı denir buna? Sen bilirsin Seninle ettiğim pazarlığı Kendime sakladığım ve hatta kendimden de sakladığım sır bu Dilime bile değdirmekten korktuğum, ağzıma almaktan utandığım öyle bir sır işte Fısıldaması bile acı veriyor ya… Meselâ, uzayınca Fatiha, uzayınca sûre, heceler sanki özgürlüğe giden yolu taşlar gibi kestikçe, “bitmez şimdi bu namaz!” dediğim çok oldu Ama içimden Kimseler duymadı Bir Sen duydun beni ey Rabb’im Sırrımı bir Sen bildin Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudağım anlamına yetişemediğim kelimeler için oynarken, Sen beni söylediğimden fazlasıyla duydun, söyleyemediğimi de, dile getiremediğimi de bildin Ruhumu alıp uzaklara gittiğim halde, bir bedenimi bıraktığım halde huzurunda, kovmadın beni, yakınlığında tuttun İtirafımdır; öyle anlatıldığı gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazı… “Aradan çıkarmaya çalıştığım” oldu namazı Geçiştirdim namazı Bir “sorun”du çözdüm, hallettim Selam verip sonra yaşamaya başladım… Yaşamayı namazın içinde aramalıydım Namazı yaşamanın içine sızdırmalıydım oysa Bilemedim Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine yine huzuruna aldın beni Her secdede rahmetinle okşadın alnımı Her rükûda “aferinler” fısıldadın gönlüme Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu Yüzüme vurmadın Azarlamadın Aşağılamadın Hepten umut kesmedin benden Yok saymadın Utandırmadın Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im Kimselere söylemedin Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan korkmam Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım Başka kime söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder