FrMaLeV

Daima düşünceli idi

Susması, konuşmasından uzun sürerdi; lüzumsuz yere konuşmaz, konuştuğunda ne fazla ne de eksik söz kullanırdı

Dünya işleri için kızmazdı

Kendi şahsı için asla öfkelenmez ve öç almazdı

Gülmesi, gülümsemekti Gülümserken de, ağzındaki dişleri dolu taneleri gibi görünür ama birbirinden ayrılmazdı

Mahzundu

Onu birden bire görenler manevî vakar ve heybetinden sarsılırlar, kendisini yakından tanıyınca da ona derin bir sevgi ile bağlanırlardı Onun meziyetlerini anlatmak isteyen: “Ben ne ondan önce, ne de sonra onun bir benzerini gördüm” demekten kendini alamazdı

Kimse ile çekişmez, bağırıp çağırmazdı

Affediciliği tabiî idi İntikam almazdı, düşmanlarını sadece affetmekle kalmaz, onlara şeref ve değer de verirdi

Kendisini, üç şeyden alıkoymuştu: Kimseyle çakişmezdi; çok konuşmazdı; faydasız, boş şeylerle uğraşmazdı

Umanı, umutsuzluğa düşürmezdi; hoşlanmadığı bir şey hakkında susardı
Hiçkimseyi ne yüzüne karşı, ne de arkasından kınamaz, ayıplamazdı; kimsenin kusurunu araştırmazdı Kimseye, hakkında hayırlı olmayan sözü söylemezdi
Konuşurken meclisinde bulunanlar başlarına bir kuş konmuş gibi sessiz ve hürmetkâr dururlardı O sözünü tamamlayınca diğerleri fikirlerini söylerler fakat onun yanında asla tartışıp çekişmezlerdi; birisi konuşurken öbürleri susarlardı
Bir toplulukta bulunduğu zaman bir şeye gülerlerse o da güler, bir şeye hayret ederlerse o da onlara uyarak hayret ederdi

Yanına gelen yabancıların söz ve sorularındaki katılık, kabalık ve kırıcılığa--dostları da kendisi gibi davransınlar diye-- katlanırdı

Gerçeğe aykırı övmeyi kabul etmezdi

Her zaman ağır başlıydı

Konuşurken çevresindekileri adeta kuşatırdı Kelimeleri parıldayan inci dizileri gibi tatlı ve berraktı

Yürürken beraberindekilerin gerisinde yürürdü; ayaklarını yerden canlıca kaldırır, iki yanına salınmaz, adımlarını geniş atar, yüksek bir yerden iner gibi öne doğru eğilir, vakar ve sükûnetle rahatça yürürdü

Bakacağı kişiye ve istikamete vücuduyla yönelirdi Etrafına gelişi güzel bakınmazdı

Yeryüzüne bakışı, semaya bakışından çoktu ve yeryüzüne bakışı da göz ucuyla idi

Kapısına yardım için gelen kimseyi geri çevirmezdi

Birgün kendisinden yaşça küçük bir dostunun omuzlarından tutarak şöyle demişti: “Sen dünyada garip kimse yahut bir yolcu gibi yaşa”

Her zaman hüzünlü ve mütebessim bir hâletle dururdu; yüzünde daima ışıldayan bir parlaklık vardı

Adet üzre sarf edilen hiçbir kötü sözü ağzına almadı Sıkıntılı hallerinde kabalaşmaz, bağırmazdı

Fakirlerle birlikte yerdi, öyle ki onlardan ayırdedilmezdi

Biriyle karşılaştığında beklemeksizin önce o selam verirdi; el sıkıştığında karşısındaki elini bırakmadıkça o da bırakmazdı

Önüne ne konulursa yerdi Sade kıyafetler giyer, gösterişten hoşlanmazdı
Konuşurken yüzünü başka tarafa çevirmez, bulunduğu mecliste ayrıcalıklı bir yere oturmazdı

Sabahları evinden çıkarken şöyle söylerdi: “İlâhî, doğru yoldan sapmaktan ve saptırılmaktan, kaymaktan ve kaydırılmaktan, haksızlık etmekten ve haksızlığa mâruz kalmaktan, saygısızlık etmekten ve saygısızlığa uğramaktan sana sığınırım”

Sıradan değildi; sıradan insanlar gibi yaşadı

O, zaten dostunuz!

O, Hz Peygamberdi