FrMaLeV

**siyah_in_ci** · 20-06-2008

sadece bir karınca:) başlıklı yazı Mumsema sadece bir karınca:) Forum Alev

İtalyan yazar Lucianno düşünce suçlusuydu

4m2 lik bir hücreye mahkum oldu, hem de tam 17 sene için ! O kahrolası hücreye yerleştiği birinci gün herşey normaldi

Aradan birkaç hafta geçti

Lucianno düşünmeye başladı "burada 17 sene nasıl geçer

"

Aradan aylar geçti

Sanki her geçen gün biraz daha mahkum oluyordu zavallı hücresinde

Bir sabah bir karıncanın burnunu ısırmasıyla uyandı Lucianno

Onu büyük bir titizlikle parmağının ucuna alıp "acaba" dedi

Acaba bu karıncayı yetiştirip kendime bir dost yapabilir miyim? Dedi

Kaybedecek hiçbir şeyi yoktu ve bunu denemeye değerdi

Karıncayı yanı başında duran küçük sehpaya koydu

Karınca karıncalığını yapıp, kaçmaya çalıştıysa da Luci bırakmadı onu

Etrafını çevirerek karıncanın kaçmasına engel oldu

Onunla konuşmaya ve onu eğitmeye kararlıydı

Başarabilse yalnızlığı sona erecekti

Karınca ile tam 3 sene uğraştı

Karşılıksız da olsa konuştu ve dertlerini anlattı ona

Bir de isim taktı karıncaya Tito

Bir sabah Tito'sunun ona günaydın demesiyle uyandı Lucianno

Bu duyabileceği en muhteşem sesti

Büyük bir heyecanla yatağından dışarıya fırlayıp bağırmaya başladı: konuştun, Tito sen konuştun

Nihayet konuştun

Günaydın, günaydın, binlerce günaydın dostum

Artık bir dostu vardı Lucianno'nun ve bunu hiç kimse bilmiyordu

Tito'nun varlığı yazarın en büyük sırrıydı

Kimse duymamalıydı

Gardiyan duymamalı, bu rüya bitmemeliydi

Bu büyük dostluk tam 17 sene sürdü

Hiç kimse bilmedi Tito'yu

Lucianno, Tito'ya tüm bildiklerini öğretti

Konuşmayı, okumayı, yazmayı, dans etmeyi, şarkı söylemeyi, fikir üretmeyi

bildiği herşeyi öğretti

Kah ağladılar, kah güldüler

Aradan tam 17 yıl geçti ve bir gün asık suratlı, soğuk yüzlü gardiyan kapıyı araladı

Hazırlan yarın çıkıyorsun dedi beton sesli gardiyan

Gardiyan gittikten sonra Lucianno ağlayarak karıncaya döndü "bitti Tito

Bitti büyük dostum

Yarın çıkıyoruz, yarın özgürüz

" Dedi

Tito da ağladı

Yazar Tito'ya sordu, "söyle dostum yarın çıkar çıkmaz ilk ne yapalım?" Tito: "gidelim bir bara ve hayvan gibi içelim

" Dedi

Gülüştüler

Sabaha kadar uyumadılar

Hayal kurup bu fare kapanından farksız lavabolu dikdörtgenin ilk defa tadını çıkarttılar

Bir anda sanki hücre genişlemiş gibiydi

Sabahın ilk ışıklarıyla son kez açıldı demir kapı

Kapıdan çıkarken son kez geri döndü ve ranzasına baktı İtalyan yazar

Sadece şu iki kelimeydi ağzından dökülen

"vay bee

" dışarı çıktılar

Tito Lucianno'nun omuzundaydı

Sabahın körüydü ve mevsim kıştı

Kar lapa lapa yağıyordu

Lucianno bavulunu havaya fırlattı ve "özgürlük" diye bağırdı

Tito da bağırdı

Yağan kar umurlarında değildi

Yürüdüler, kara inat yürüdüler

Özgürlük sıcaklığına kar mı dayanır kış mı?

Nihayet bir barın önüne geldiler

Tito sordu: "şimdi biz buraya girebilecek miyiz?" avazı çıktığı kadar "biz artık özgürüz" diye bağırdı Lucianno

İçeri girdiler

İçeride sızmız kalmış üç beş adamla kasanın başında uyuklayan barmenden başka kimse yoktu

Bir masaya oturdular

Bir ara Lucianno'nun gözü masanın yanındaki aynaya ilişti

Hapisten çıkarken yaptığı gibi yeniden mırıldandı, "vay bee"

Saçları bembeyaz olmuştu, yüzü buruş buruştu

Yaşlanmıştı Lucianno

Tebessümüne aradan sızan birkaç damla gözyaşı karıştı

"barmen bize iki bira getir" diyebildi titrek bir sesle

Barmen yerinden fırlayıp biraları getirdi

Bir adamın iki bira istemesinin sebebini bilmiyordu

Bilmesi de gerekmiyordu, bilmek de istemiyordu zaten

Biraları bıraktı ve kuş tüyü kasasına geri döndü

Lucianno omzundaki dostunu bardağın içine attı

İçtiler

Tito da içti

İçtikçe keyiflendiler

Bir ara Tito, bardaktan fırlayıp masanın üzerinde dans etmeye başladı

Elini yüzüne koyup masanın üzerine abanmış olan Lucianno büyük bir gururla kendi yetiştirdiği dostunun dansını izledi

Bir an durdu ve "ne günlerdi be Tito" dedi

Dertleştiler, biraz sonra yine dans etmeye başladı

Tito dans ediyor, Lucianno korkunç bir keyifle bu muazzam manzarayı izliyordu

Bunu mutlaka birilerine anlatmalıydı

İyi bir şey yapmanın belki de en keyifli yanıydı onu biriyle paylaşmak

Ama Lucianno bu keyfi 17 sene hiç yaşamadı

Özgürlüğünün bu birinci gününde yıllarca gizli tuttuğu bu büyük ve onur verici sırrı birileriyle paylaşmalıydı

Etrafına baktı

Barmenden başka kimse yoktu

"barmen, barmen!" diye seslendi

Barmen yarı uykulu, Lucianno'nun masasına geldi

Lucianno dans eden Tito'yu işaret ederek, büyük bir heyecanla "barmen şuna bir baksana, şuna bir bak

" dedi

Barmen sessizce parmağını Tito'nun üzerine götürdü

"çok affedersiniz beyefendi" diyerek karıncayı ezdi

İŞTE O KARINCA

20-06-2008	#1
Profil Bilgileri siyah_in_ci	sadece bir karınca:) sadece bir karınca:) başlıklı yazı Mumsema sadece bir karınca:) Forum Alev İtalyan yazar Lucianno düşünce suçlusuydu 4m2 lik bir hücreye mahkum oldu, hem de tam 17 sene için ! O kahrolası hücreye yerleştiği birinci gün herşey normaldi Aradan birkaç hafta geçti Lucianno düşünmeye başladı "burada 17 sene nasıl geçer" Aradan aylar geçti Sanki her geçen gün biraz daha mahkum oluyordu zavallı hücresinde Bir sabah bir karıncanın burnunu ısırmasıyla uyandı Lucianno Onu büyük bir titizlikle parmağının ucuna alıp "acaba" dedi Acaba bu karıncayı yetiştirip kendime bir dost yapabilir miyim? Dedi Kaybedecek hiçbir şeyi yoktu ve bunu denemeye değerdi Karıncayı yanı başında duran küçük sehpaya koydu Karınca karıncalığını yapıp, kaçmaya çalıştıysa da Luci bırakmadı onu Etrafını çevirerek karıncanın kaçmasına engel oldu Onunla konuşmaya ve onu eğitmeye kararlıydı Başarabilse yalnızlığı sona erecekti Karınca ile tam 3 sene uğraştı Karşılıksız da olsa konuştu ve dertlerini anlattı ona Bir de isim taktı karıncaya Tito Bir sabah Tito'sunun ona günaydın demesiyle uyandı Lucianno Bu duyabileceği en muhteşem sesti Büyük bir heyecanla yatağından dışarıya fırlayıp bağırmaya başladı: konuştun, Tito sen konuştun Nihayet konuştun Günaydın, günaydın, binlerce günaydın dostum Artık bir dostu vardı Lucianno'nun ve bunu hiç kimse bilmiyordu Tito'nun varlığı yazarın en büyük sırrıydı Kimse duymamalıydı Gardiyan duymamalı, bu rüya bitmemeliydi Bu büyük dostluk tam 17 sene sürdü Hiç kimse bilmedi Tito'yu Lucianno, Tito'ya tüm bildiklerini öğretti Konuşmayı, okumayı, yazmayı, dans etmeyi, şarkı söylemeyi, fikir üretmeyi bildiği herşeyi öğretti Kah ağladılar, kah güldüler Aradan tam 17 yıl geçti ve bir gün asık suratlı, soğuk yüzlü gardiyan kapıyı araladı Hazırlan yarın çıkıyorsun dedi beton sesli gardiyan Gardiyan gittikten sonra Lucianno ağlayarak karıncaya döndü "bitti Tito Bitti büyük dostum Yarın çıkıyoruz, yarın özgürüz" Dedi Tito da ağladı Yazar Tito'ya sordu, "söyle dostum yarın çıkar çıkmaz ilk ne yapalım?" Tito: "gidelim bir bara ve hayvan gibi içelim" Dedi Gülüştüler Sabaha kadar uyumadılar Hayal kurup bu fare kapanından farksız lavabolu dikdörtgenin ilk defa tadını çıkarttılar Bir anda sanki hücre genişlemiş gibiydi Sabahın ilk ışıklarıyla son kez açıldı demir kapı Kapıdan çıkarken son kez geri döndü ve ranzasına baktı İtalyan yazar Sadece şu iki kelimeydi ağzından dökülen "vay bee" dışarı çıktılar Tito Lucianno'nun omuzundaydı Sabahın körüydü ve mevsim kıştı Kar lapa lapa yağıyordu Lucianno bavulunu havaya fırlattı ve "özgürlük" diye bağırdı Tito da bağırdı Yağan kar umurlarında değildi Yürüdüler, kara inat yürüdüler Özgürlük sıcaklığına kar mı dayanır kış mı? Nihayet bir barın önüne geldiler Tito sordu: "şimdi biz buraya girebilecek miyiz?" avazı çıktığı kadar "biz artık özgürüz" diye bağırdı Lucianno İçeri girdiler İçeride sızmız kalmış üç beş adamla kasanın başında uyuklayan barmenden başka kimse yoktu Bir masaya oturdular Bir ara Lucianno'nun gözü masanın yanındaki aynaya ilişti Hapisten çıkarken yaptığı gibi yeniden mırıldandı, "vay bee" Saçları bembeyaz olmuştu, yüzü buruş buruştu Yaşlanmıştı Lucianno Tebessümüne aradan sızan birkaç damla gözyaşı karıştı "barmen bize iki bira getir" diyebildi titrek bir sesle Barmen yerinden fırlayıp biraları getirdi Bir adamın iki bira istemesinin sebebini bilmiyordu Bilmesi de gerekmiyordu, bilmek de istemiyordu zaten Biraları bıraktı ve kuş tüyü kasasına geri döndü Lucianno omzundaki dostunu bardağın içine attı İçtiler Tito da içti İçtikçe keyiflendiler Bir ara Tito, bardaktan fırlayıp masanın üzerinde dans etmeye başladı Elini yüzüne koyup masanın üzerine abanmış olan Lucianno büyük bir gururla kendi yetiştirdiği dostunun dansını izledi Bir an durdu ve "ne günlerdi be Tito" dedi Dertleştiler, biraz sonra yine dans etmeye başladı Tito dans ediyor, Lucianno korkunç bir keyifle bu muazzam manzarayı izliyordu Bunu mutlaka birilerine anlatmalıydı İyi bir şey yapmanın belki de en keyifli yanıydı onu biriyle paylaşmak Ama Lucianno bu keyfi 17 sene hiç yaşamadı Özgürlüğünün bu birinci gününde yıllarca gizli tuttuğu bu büyük ve onur verici sırrı birileriyle paylaşmalıydı Etrafına baktı Barmenden başka kimse yoktu "barmen, barmen!" diye seslendi Barmen yarı uykulu, Lucianno'nun masasına geldi Lucianno dans eden Tito'yu işaret ederek, büyük bir heyecanla "barmen şuna bir baksana, şuna bir bak" dedi Barmen sessizce parmağını Tito'nun üzerine götürdü "çok affedersiniz beyefendi" diyerek karıncayı ezdi İŞTE O KARINCA


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder