FrMaLeV

**herbstregen87** · 06-06-2008

“Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” başlıklı yazı Mumsema “Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” Forum Alev

Kur’an, peygamberin kıyamet günü Allah’a şöyle şikayette
bulunacağını söyler:
“Peygamber diyecek ki: “Ey Rabbim! Benim halkım bu Kur’an’ı
terketti” (Furkan; 25/30)
Ayette geçen “Kur’an-ı mehcur” tabiri terk edilmiş, bir kenara atılmış,
bırakılmış, uzaklaşılmış Kur’an demek…
Peygamber rabbine hangi halkı şikayet edecek dersiniz?
Kim bu Kur’an’ı bir kenara atan halk?
***
Elinize aldığınız herhangi bir mushafın üzerinde “Kur’an-ı azim” veya
“Kur’an-ı Kerim” yazar
Büyük, şanlı, asil Kur’an; içinde insanlığın şerefi ve itibarı olan, kemikleşmiş
değer ve ilkeleri bulunan, onları ısrarla vurgulayan, insanlığa sürekli bunları
hatırlatan (zikr), temel değerlerinin (hablun min’ennâs) savunucusu, vicdanının
sesi (basâiru li’nnâs) olan Kur’an demek…
Ne asil bir isim…
Demek artık şöyle okuyacağız: Kur’an-ı mehcur…
“Geçip giden varsa İslam’ın şu çiğnenmiş diyarından”, viran olmuş yurtların,
metruk binaların, ot basmış evlerin örümcek bağlamış duvarlarında asılı duran,
artık bir manası kalmamış, bunun için de dönüp bakmaya gerek olmayan,
terkedilmiş, bir kenara atılmış, kendi haline bırakılmış Kur’an demek…
Ne hazin bir isim…
***“Kur’an Mekke’de nazil oldu, Mısır’da okundu, İstanbul’da yazıldı”
diye meşhur bir söz var…
Kur’an’ın tarihteki serancamını adeta özetliyor: Nazil oldu… Okundu… Yazıldı…
Peki nerede anlaşıldı? Nerede yaşandı? O niye yok?
Manidar değil mi?
***
Kendinizi bir yoklayın
En son ne zaman Kur’an’ı okudunuz demiyorum, ne zaman dediğini
anlamaya çalıştınız?
Yani Kur’an’ı en son ne zaman terk ettiniz?
Biliyorum bir çoğumuz için trajik bir soru
Kur’an’ı terk etmek…
Ondan umudunu kesmek…
Gerek duymamak…
Heyecan duymamak…
Okuduğu halde terk etmek…
Yazdığı halde terk etmek…
Konuştuğu halde terk etmek…
Saygı duyduğu halde terk etmek…
***
Bu kitap bir çoğumuz için artık Kur’an-ı azim değil Kur’an-ı mehcur…
Yani büyük, şanlı, asil kitabımız; içinde şerefimiz ve itibarımız olan,
kemikleşmiş değer ve ilkelerimizi ısrarla vurgulayan, bize sürekli bunları
hatırlatan (zikr), temel değerlerimizin (hablun min’ennâs) ve vicdanımızın
sesi (basâiru li’nnâs) olan kitap değil; ya çocukluk yıllarımızı, ya mahalle
camilerini, ya kandil gecelerini, ya da pişmanlık ve nostaljiyle karışık cemaat
ortamlarındaki tefsir derslerini hatırlatan, artık terk ettiğimiz bir kitap…
Peki, Kur’an nasıl terk edilir?
Kimimiz Kur’an’ı “okuyarak” terk ederiz
Gece gündüz hatim indiririz Bir ölünün toprağına okuyup geçeriz Şifa niyetine
okur, fal bakar, sağa sola üfürür, şifre arar, güllü yasin hatmeder, teberrüken
tilavet ederiz Hafızlık yarışmalarında birincilikler alırız Davudi seslerimizle
salonları inletiriz Ne dendiğine hiç bakmayız çünkü önemli değildir
Önemli olan lahuti bir sesin içimizi huzurla doldurmasıdır
İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur…
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne mezarlarda okunmak, ne fal bakmak için
***
Kimimiz “saygı göstererek” terk ederiz
İşlemeli kılıflara koyup duvarlara asarız Belden aşağıya indirmeyiz Ayağımızı
ona uzatarak yatmayız “Abdestim yok, aybaşıyım” vs diyerek zinhar el sürmeyiz
Saygımızdan peygamberin ismini bile anmayız Anınca da kırk çeşit salavat getiririz
Öyle saygılıyızdır ki Kur’an’a, saygımızdan ne dediğini anlamayı bile saygısızlık sayarız
İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur…
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne duvarlara asılmak, ne el sürülmemek için
***
Kimimiz “yazarak” terk ederiz
Kufi’den rıka’ya, sülüs’ten cülus’a hat sanatının nadide örnekleriyle bezenmiş
türkuaz ve altın sarısı yazmalara işleriz Hat ve tezhip sanatının mükemmel
örneklerini sergileriz İnceden inceye yazar, bir noktası için kırk divid harcarız
İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur…
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne tezhip, ne sülüs, ne hat yazmak için
***
Kimimiz “konuşarak” terk ederiz
Kur’an üzerine bol bol konuşuruz Nutuklar atar, hutbeler irad ederiz
Konuşmalarımızı en güzel ayetlerle süsleriz Besmele, hamdele ve salvele
ile başlar, “hur-i iyn” dualarıyla bitiririz Tefsir dersleri yapar, tapınaklarda vaaz
verir, kürsülerde gerdan kıvırmaya bayılırız
İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur…
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne tapınak, ne nutuk, ne vaaz dini için
***
Kimimiz “kenarında dolanıp durarak” terk ederiz
Emsile, bina, maksut, avamil, beleğat, usul, hadis, fıkıh, kelam vadilerinde
dolanır dururuz 72 ilmi öğrenmek için bina okur döner döner bir daha okuruz
Ömür biter 72 ilim bitmez Meslek kaygılarından, kariyer hesaplarından ilahi
mesajın özünü unutur gideriz Peygamberin ağzından “Bu kız çocukları hangi
suçundan dolayı öldürüldü” ayetini duyar duymaz kılıcını çekip “Bundan böyle
kılıcım bu sözün arkasındadır!” diyen sokaktaki adamın sadeliğini, heyecanını,
doğrudan muhataplığını hissetmeye kasınıp durmaktan bir türlü sıra gelmez
Halbuki iş bu kadar sade ve basittir
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne meslek kaygıları ne kariyer hesapları için

**herbstregen87** · 06-06-2008

Kimimiz de “açık arayarak” terk ederiz
Kur’an’da habire açık ararız Dörde kadar evlenmeyi emrediyormuş, köleliği
onaylıyormuş, erkeğe iki kadına bir hak veriyormuş, kadını aşağılıyormuş,
zina edeni taşlayın diyormuş, Muhammed çocuk yaşta kızla evlenmiş, hurafeyle
doluymuş vs diyerek terk ederiz Kur’an’ı sönmüş bir yıldız gibi görürüz
Eski çağların kitabı muamelesi yaparız Çağa ayak uyduramadığını söyleriz
Çöl kitabı veya Arap dini olarak görürüz Bütün bunları gösterebilmek için
açık üstüne açık ararız
İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur…
İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin
Ne erkeği yüceltmek, ne kadını aşağılamak için
Ne Araba paye vermek, ne Acemi hor görmek için
***
Oysa bu kitap esas itibarîyle “yaşayan hayatın” içinde “okunur” Yaşayan hayattan
koptuğu an terkedilmiş (mehcur) olur Çünkü onun oluş ve doğuş tabiatında
dosdoğru “yaşayan hayatın” içinden gelen (kitabun qayyime) özelliği vardır
Keza hakkında bilgi sahibi olurken bile “metafizik bir gerilim” içinde ve
“korku ve titreme” (huşu) halinde olmak icap eder Aksi halde
size kendini açmaz
Zira bu kitap tapınaklarda değil, varoluş sancısı çeken bir öksüzün mağaradan
şehre inmesiyle şehrin sokaklarında, evlerinde, çarşılarında, pazarlarında ve de
giderek savaş alanlarında doğmuştur Bu nedenle onu okurken, içinden,
“dışarıda gürül gürül akan hayatın” sesini; diri diri toprağa gömülen kız
çocuklarının yalvarışlarını, kölelerin zincir seslerini, at kişnemelerini, kılıç
şakırtılarını, şehit feryatlarını, gazi çığlıklarını duymuyorsanız
onu asla okumuş olamazsınız
“Metinde geçmeyeni duyabilmek” işte bu bunun için vardır
Çünkü Kuran sadece bir “metin” değildir Onun meali de metinde görünenin
yan tarafına yazılması değildir Bilakis meal, metinde geçmeyeni duyabilme
çabasının adıdır Zira üzerinde çalıştığınız metin, metinlerden bir metin değildir
Bu metin öyle kolayına ortaya çıkmamıştır Arkasında yirmi üç yıl boyunca
esen bir ruh, dalgalanan bir heyecan ve coşkun bir hareket vardır
Bunlardan nasibiniz yoksa Kuran okumak ha bir kuru emektir…

**herbstregen87** · 06-06-2008

Peki, nedir Kuran?
Kuran, bilgiden ziyade esasında bir bilinç kaynağıdır Epistemolojiden ziyade
ontolojiye dâhildir Yani bilgi kaynağı olmaktan ziyade, bilgiye ulaşacak olan i
nsanoğluna hitaptır İnsanı çevresine tepki vermeye çağırır Onda “Allah şuuru”
(takva) uyandırarak hayat yolculuğunda “birlikte yürümeye” davet eder
Bu şuur uyandıktan sonra bilgiye insan kendisi ulaşacaktır
Bilgi ise bütün varlığa saçılmıştır; tarih, tabiat ve hayat Bilgi bütünüyle tek
bir kişiye veya bölgeye inhisar edilmemiştir İnsana düşen bunları aramak,
esaslı bir hakikat arayışına girmek, tarihin, tabiatın ve hayatın neresinde ise
bulup ortaya çıkarmak, Çin’de de olsa gidip almaktır
Kuran sınırlı sayıda bilgi verdiği yerde bile esas itibarîyle şuur oluşturmak
istemektedir Kuran’ın yazılı bir metin olarak, tekrarlı, kesintili, vurgulu ve dalgalı
akışında bunu görmek mümkündür Esasında Kuran, deruni dile ve cânu
gönüle yönelmiş bir hitabettir
Kuran, insanlığa hiç duyulmamış yepyeni şeyleri getirmez Bilakis bilindiği halde
uygulanmayan, o çok bilenen fakat oralı olunmayan, çeşitli sebeplerle savsaklanan,
her insanda fıtraten var olan insanlık vicdanını (basâirun li’n-nâs) uyandırmak
ister (45/20) Uyanan vicdanın hayata yansımasını bekler; iyilik, güzellik, doğruluk,
dürüstlük, sevgi, saygı, söz, namus, adalet, erdem, vefa, dostluk, kardeşlik,
cömertlik, yiğitlik, mertlik gibi temel insanlık değerleri (hablu’n-nâs) üzerinde
ısrarla durur (3/112) ve sürekli olarak bunları talep eder Bunları aynı zamanda
Allah’ın ipi/yolu/değerleri (hablullah) olarak vazeder (3/112)
Kuran bize hakikat arayışında yoldaş olmak ister Yardım eder, aptalca bir
yanlışlığa düşmememiz için bizi uyarır “Allah” kavramının peşine düşürerek,
her şeyden bağımsızlaşmamızı sağlar Böylece bizi her tür batıl bağımlılıktan
kurtararak özgürleştirir Bu anlamda Kuran işaret parmağı gibidir Bilfiil, bizzat
ve “hemen şimdi” işaret ettiği yöne gitmemizi ister, işaret parmağının kendisi
ile uğraşıp durmamızı değil

06-06-2008	#1
Profil Bilgileri herbstregen87	“Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” “Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” başlıklı yazı Mumsema “Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” Forum Alev Kur’an, peygamberin kıyamet günü Allah’a şöyle şikayette bulunacağını söyler: “Peygamber diyecek ki: “Ey Rabbim! Benim halkım bu Kur’an’ı terketti” (Furkan; 25/30) Ayette geçen “Kur’an-ı mehcur” tabiri terk edilmiş, bir kenara atılmış, bırakılmış, uzaklaşılmış Kur’an demek… Peygamber rabbine hangi halkı şikayet edecek dersiniz? Kim bu Kur’an’ı bir kenara atan halk? ***** Elinize aldığınız herhangi bir mushafın üzerinde “Kur’an-ı azim” veya “Kur’an-ı Kerim” yazar Büyük, şanlı, asil Kur’an; içinde insanlığın şerefi ve itibarı olan, kemikleşmiş değer ve ilkeleri bulunan, onları ısrarla vurgulayan, insanlığa sürekli bunları hatırlatan (zikr), temel değerlerinin (hablun min’ennâs) savunucusu, vicdanının sesi (basâiru li’nnâs) olan Kur’an demek… Ne asil bir isim… Demek artık şöyle okuyacağız: Kur’an-ı mehcur… “Geçip giden varsa İslam’ın şu çiğnenmiş diyarından”, viran olmuş yurtların, metruk binaların, ot basmış evlerin örümcek bağlamış duvarlarında asılı duran, artık bir manası kalmamış, bunun için de dönüp bakmaya gerek olmayan, terkedilmiş, bir kenara atılmış, kendi haline bırakılmış Kur’an demek… Ne hazin bir isim… “Kur’an Mekke’de nazil oldu, Mısır’da okundu, İstanbul’da yazıldı” diye meşhur bir söz var…* Kur’an’ın tarihteki serancamını adeta özetliyor: Nazil oldu… Okundu… Yazıldı… Peki nerede anlaşıldı? Nerede yaşandı? O niye yok? Manidar değil mi? ***** Kendinizi bir yoklayın En son ne zaman Kur’an’ı okudunuz demiyorum, ne zaman dediğini anlamaya çalıştınız? Yani Kur’an’ı en son ne zaman terk ettiniz? Biliyorum bir çoğumuz için trajik bir soru Kur’an’ı terk etmek… Ondan umudunu kesmek… Gerek duymamak… Heyecan duymamak… Okuduğu halde terk etmek… Yazdığı halde terk etmek… Konuştuğu halde terk etmek… Saygı duyduğu halde terk etmek… *** Bu kitap bir çoğumuz için artık Kur’an-ı azim değil Kur’an-ı mehcur… Yani büyük, şanlı, asil kitabımız; içinde şerefimiz ve itibarımız olan, kemikleşmiş değer ve ilkelerimizi ısrarla vurgulayan, bize sürekli bunları hatırlatan (zikr), temel değerlerimizin (hablun min’ennâs) ve vicdanımızın sesi (basâiru li’nnâs) olan kitap değil; ya çocukluk yıllarımızı, ya mahalle camilerini, ya kandil gecelerini, ya da pişmanlık ve nostaljiyle karışık cemaat ortamlarındaki tefsir derslerini hatırlatan, artık terk ettiğimiz bir kitap… Peki, Kur’an nasıl terk edilir? Kimimiz Kur’an’ı “okuyarak” terk ederiz Gece gündüz hatim indiririz Bir ölünün toprağına okuyup geçeriz Şifa niyetine okur, fal bakar, sağa sola üfürür, şifre arar, güllü yasin hatmeder, teberrüken tilavet ederiz Hafızlık yarışmalarında birincilikler alırız Davudi seslerimizle salonları inletiriz Ne dendiğine hiç bakmayız çünkü önemli değildir Önemli olan lahuti bir sesin içimizi huzurla doldurmasıdır İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur… İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne mezarlarda okunmak, ne fal bakmak için *** Kimimiz “saygı göstererek” terk ederiz İşlemeli kılıflara koyup duvarlara asarız Belden aşağıya indirmeyiz Ayağımızı ona uzatarak yatmayız “Abdestim yok, aybaşıyım” vs diyerek zinhar el sürmeyiz Saygımızdan peygamberin ismini bile anmayız Anınca da kırk çeşit salavat getiririz Öyle saygılıyızdır ki Kur’an’a, saygımızdan ne dediğini anlamayı bile saygısızlık sayarız İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur… İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne duvarlara asılmak, ne el sürülmemek için *** Kimimiz “yazarak” terk ederiz Kufi’den rıka’ya, sülüs’ten cülus’a hat sanatının nadide örnekleriyle bezenmiş türkuaz ve altın sarısı yazmalara işleriz Hat ve tezhip sanatının mükemmel örneklerini sergileriz İnceden inceye yazar, bir noktası için kırk divid harcarız İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur… İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne tezhip, ne sülüs, ne hat yazmak için *** Kimimiz “konuşarak” terk ederiz Kur’an üzerine bol bol konuşuruz Nutuklar atar, hutbeler irad ederiz Konuşmalarımızı en güzel ayetlerle süsleriz Besmele, hamdele ve salvele ile başlar, “hur-i iyn” dualarıyla bitiririz Tefsir dersleri yapar, tapınaklarda vaaz verir, kürsülerde gerdan kıvırmaya bayılırız İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur… İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne tapınak, ne nutuk, ne vaaz dini için *** Kimimiz “kenarında dolanıp durarak” terk ederiz Emsile, bina, maksut, avamil, beleğat, usul, hadis, fıkıh, kelam vadilerinde dolanır dururuz 72 ilmi öğrenmek için bina okur döner döner bir daha okuruz Ömür biter 72 ilim bitmez Meslek kaygılarından, kariyer hesaplarından ilahi mesajın özünü unutur gideriz Peygamberin ağzından “Bu kız çocukları hangi suçundan dolayı öldürüldü” ayetini duyar duymaz kılıcını çekip “Bundan böyle kılıcım bu sözün arkasındadır!” diyen sokaktaki adamın sadeliğini, heyecanını, doğrudan muhataplığını hissetmeye kasınıp durmaktan bir türlü sıra gelmez Halbuki iş bu kadar sade ve basittir İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne meslek kaygıları ne kariyer hesapları için**

06-06-2008	#2
Profil Bilgileri herbstregen87	--->: “Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” Kimimiz de “açık arayarak” terk ederiz Kur’an’da habire açık ararız Dörde kadar evlenmeyi emrediyormuş, köleliği onaylıyormuş, erkeğe iki kadına bir hak veriyormuş, kadını aşağılıyormuş, zina edeni taşlayın diyormuş, Muhammed çocuk yaşta kızla evlenmiş, hurafeyle doluymuş vs diyerek terk ederiz Kur’an’ı sönmüş bir yıldız gibi görürüz Eski çağların kitabı muamelesi yaparız Çağa ayak uyduramadığını söyleriz Çöl kitabı veya Arap dini olarak görürüz Bütün bunları gösterebilmek için açık üstüne açık ararız İşte bu Kur’an-ı mehcur’dur… İnmemiştir hele Kur’an bunu hakkıyla bilin Ne erkeği yüceltmek, ne kadını aşağılamak için Ne Araba paye vermek, ne Acemi hor görmek için ***** Oysa bu kitap esas itibarîyle “yaşayan hayatın” içinde “okunur” Yaşayan hayattan koptuğu an terkedilmiş (mehcur) olur Çünkü onun oluş ve doğuş tabiatında dosdoğru “yaşayan hayatın” içinden gelen (kitabun qayyime) özelliği vardır Keza hakkında bilgi sahibi olurken bile “metafizik bir gerilim” içinde ve “korku ve titreme” (huşu) halinde olmak icap eder Aksi halde size kendini açmaz Zira bu kitap tapınaklarda değil, varoluş sancısı çeken bir öksüzün mağaradan şehre inmesiyle şehrin sokaklarında, evlerinde, çarşılarında, pazarlarında ve de giderek savaş alanlarında doğmuştur Bu nedenle onu okurken, içinden, “dışarıda gürül gürül akan hayatın” sesini; diri diri toprağa gömülen kız çocuklarının yalvarışlarını, kölelerin zincir seslerini, at kişnemelerini, kılıç şakırtılarını, şehit feryatlarını, gazi çığlıklarını duymuyorsanız onu asla okumuş olamazsınız “Metinde geçmeyeni duyabilmek” işte bu bunun için vardır Çünkü Kuran sadece bir “metin” değildir Onun meali de metinde görünenin yan tarafına yazılması değildir Bilakis meal, metinde geçmeyeni duyabilme çabasının adıdır Zira üzerinde çalıştığınız metin, metinlerden bir metin değildir Bu metin öyle kolayına ortaya çıkmamıştır Arkasında yirmi üç yıl boyunca esen bir ruh, dalgalanan bir heyecan ve coşkun bir hareket vardır Bunlardan nasibiniz yoksa Kuran okumak ha bir kuru emektir…**

06-06-2008	#3
Profil Bilgileri herbstregen87	--->: “Ey Rabbim!Benim halkım bu Kur’an’ı terketti.” Peki, nedir Kuran? Kuran, bilgiden ziyade esasında bir bilinç kaynağıdır Epistemolojiden ziyade ontolojiye dâhildir Yani bilgi kaynağı olmaktan ziyade, bilgiye ulaşacak olan i nsanoğluna hitaptır İnsanı çevresine tepki vermeye çağırır Onda “Allah şuuru” *(takva) uyandırarak hayat yolculuğunda “birlikte yürümeye” davet eder* Bu şuur uyandıktan sonra bilgiye insan kendisi ulaşacaktır Bilgi ise bütün varlığa saçılmıştır; tarih, tabiat ve hayat Bilgi bütünüyle tek bir kişiye veya bölgeye inhisar edilmemiştir İnsana düşen bunları aramak, esaslı bir hakikat arayışına girmek, tarihin, tabiatın ve hayatın neresinde ise bulup ortaya çıkarmak, Çin’de de olsa gidip almaktır Kuran sınırlı sayıda bilgi verdiği yerde bile esas itibarîyle şuur oluşturmak istemektedir Kuran’ın yazılı bir metin olarak, tekrarlı, kesintili, vurgulu ve dalgalı akışında bunu görmek mümkündür Esasında Kuran, deruni dile ve cânu gönüle yönelmiş bir hitabettir Kuran, insanlığa hiç duyulmamış yepyeni şeyleri getirmez Bilakis bilindiği halde uygulanmayan, o çok bilenen fakat oralı olunmayan, çeşitli sebeplerle savsaklanan, *her insanda fıtraten var olan insanlık vicdanını (basâirun* li’n-nâs) uyandırmak ister (45/20) Uyanan vicdanın hayata yansımasını bekler; iyilik, güzellik, doğruluk, dürüstlük, sevgi, saygı, söz, namus, adalet, erdem, vefa, dostluk, kardeşlik, cömertlik, yiğitlik, mertlik gibi temel insanlık değerleri (hablu’n-nâs) üzerinde ısrarla durur (3/112) ve sürekli olarak bunları talep eder Bunları aynı zamanda Allah’ın ipi/yolu/değerleri (hablullah) olarak vazeder (3/112) Kuran bize hakikat arayışında yoldaş olmak ister Yardım eder, aptalca bir yanlışlığa düşmememiz için bizi uyarır “Allah” kavramının peşine düşürerek, her şeyden bağımsızlaşmamızı sağlar Böylece bizi her tür batıl bağımlılıktan kurtararak özgürleştirir Bu anlamda Kuran işaret parmağı gibidir Bilfiil, bizzat ve “hemen şimdi” işaret ettiği yöne gitmemizi ister, işaret parmağının kendisi ile uğraşıp durmamızı değil**


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder