FrMaLeV

**mumsema** · 17-09-2007

Tut bizi ey oruç! başlıklı yazı Mumsema Tut bizi ey oruç! Forum Alev

Tut bizi ey oruç!

Hayatın dağdağasında kaçımız dağılmaktan korunabiliyoruz ki? Aklımız dağılıyor

Düşüncemiz dağılıyor

Duygularımız dağılıyor

En beteri hayatımız dağılıyor

İç bütünlüğümüzü kaybediyoruz

Yani, kendimizi kaybediyoruz

Kendimizi kaybedince, insanı da, hayatı da, eşyayı da kendi bütünlüğü içinde göremiyor, okuyamıyor, algılayamıyor ve anlayamıyoruz

Parçanın parça olduğunu gözden kaçırıyor, parçayı bütün sanıyoruz

Parçayı bütün sanmak, hem parçaya hem bütüne haksızlık oluyor

Zira parçadan bütünün rolünü üstlenmesini bekliyoruz

Parça bu ağır yükü kaldıramıyor

Sonuçta, parça ile bütün arasındaki kopmaz ilişkiyi gözden kaçırıyoruz

Varolan irtibatı dağılan ve dağıtan tasavvurumuzla biz koparıyoruz

Parçayı parça olarak görseydik parçanın altında ezilmeyecek, parçadaki olumsuzluğa takılıp bütündeki güzelliği fark edecektik

Parçada “şer” gibi görünenin bütünde “hayır” olduğunu anlayacaktık

Parçada zeval suretinde tecelli edenin bütünün kemalinden kaynaklandığını fehmedecektik

Bu yüzden gündelik yaşıyoruz

Günü yaşamakla gündelik yaşamak arasında sera ile süreyya arasındaki fark kadar fark var

Gündelik yaşamak, “mutlak zamanı” (dehr) gözden kaçırmak demek

Gündelik yaşamak, zamanı aşan bir zamanın olduğunu fark etmemek demek

Gündelik yaşamak, organizmaya teslim olup ruhu teslim almaya kalkışmak demek

Arif “vaktin çocuğu”dur, “günün çocuğu” değil

Gündelik yaşayanlar, hayatı kendi bütünlüğü içinde göremezler

Hayatı kendi bütünlüğü içinde göremeyen, hayatın çok mertebeli bir hakikat olduğunu, kendi yaşadıkları hayat basamağının, birçok mertebeden sadece biri olduğunu fark edemezler

Yaşadıkları mertebeyi hayatın bütünü sanırlar

Parçayı bütün sanan herkes gibi cezalandırılırlar

Cezaları, bir ömrü bir gün kadar bereketsiz yaşamaktır

Gündelik yaşayanlar, zamanın esiri, hatta oyuncağı olurlar

Esirin ruhu var, oyuncağın ruhu yoktur

Günün getirdiklerine maruz kalırlar

Git gide günlükten anlık yaşamaya geçerler

Kendilerine bakteri muamelesi yaparlar

Tepkileri, sevgileri, aşkları, nefretleri, ilgileri, dikkatleri, rikkatleri, iradeleri, sevinçleri ve hüzünleri anlık veya günlüktür

İşte bir ömrü bir gün kadar bereketsiz kılmanın formülü budur

Kur'an, bu tiplerin ahiretinden bir pencere açarak şu diyalogu nakleder:
- Dünyada ne kadar kalmıştınız?
- Bir gün ya da bir günün yarısı kadar?
İşte bereketsizlik dediğim şey de bu

Bir ömür yaşayacaksınız, ama bir gün kadar bereketsiz geçecek

Peki, bunun tersi de mümkün mü?
Elbette, bir günü-geceyi bir ömür kadar bereketli yapmak mümkündür

İşte Ramazan, bize bir geceyi bir ömür kadar bereketli yapmanın formülünü sunan ilahi bir imkândır

Ramazan bize dağılmışımızı toplamak için gelir

Başta kendimizi toplamayı öğretir

Aklımızı, duygu ve düşünce dünyamızı, ruh ve hatta bedenimizi toplamayı öğretir

Ramazan bize parçamızı bütünlemek için gelir

Parçaladığımız hakikatin hakikat olmaktan çıktığını öğretir

Mukayyet zamanı mutlak zamana dikmemiz için elimize bir gök iğnesi tutuşturur

Nasıl ki namaz dünya astarını ahiret atlasına günün beş yerinden dikme talimiyse, oruç da bunun yıllık talimidir

Ramazan bize unuttuklarımızı hatırlatmak için gelir

Başta kendimizi unuturuz

Ramazanın en çok hatırlattığı da kendimizdir

En büyük amacı ise “şahit olan ben” idraki inşa etmektir

Şahit olan ben, şehadet kelimesini sadece diliyle okumaz, varlığıyla okur

Sadece okumakla kalmaz, kelime-i şehadet onun varlığında okunur

O artık hem okuyan, hem okunandır

Hem şahit olan, hem şahit olunandır

Kendisi bu mübarek kelimenin yazılı olduğu fiili ve aktif bir levha olur

İşte o zaman her bir hücresi şu gerçeği haykırır: Biz bu cihana sahip olmak için değil, şahit olmak için geldik

Ramazan bize kaybettiklerimizi buldurmak için gelir

En çok kaybettiğimiz de kendi benliğimizdir

Sahi, kendini kaybeden neyi kazanır ki? “Ben” demeyi hak edecek bir ben idrakine ulaşmayanın “benim” demesi ne kadar da gülünçtür

Böyle birinin “benim” dediği hiçbir şey gerçekte kendinin değildir

O yoktur ki, onun olsun

İşte onun için hakikat şudur: Oruç bizi tutar

Oysa biz, orucu tuttuğumuzu sanırız

Bir yere kadar doğrudur

Zira orucu gerçekten tutanları oruç da tutar

Dik tutar, diri tutar, kendinde ve agâh tutar

Ve işte tam bu nedenle: Oruç tutmak kendini tutmaktır

“Ramazanınız mübarek olsun” demeyeceğim

O zaten öyledir

Ramazan bizi mübarek kılsın

Mustafa İslamoğlu

**punkrella** · 17-09-2007

cok güel bi paylasım emegine saglık

**mehmetalisoker** · 20-09-2007

Allah razı olsun kardeşim emeğine sağlık

**tatlı melek** · 06-10-2007

çok güzellllllllllllllllllllllllllllllllllllllll yaaaaaaaaaaaaa

**tatlı melek** · 06-10-2007

süperrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr yaaaaaaaaaaaa süpererrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

**munzir** · 29-08-2008

Allah c

c

razı olsun

17-09-2007	#1
Profil Bilgileri mumsema	Tut bizi ey oruç! Tut bizi ey oruç! başlıklı yazı Mumsema Tut bizi ey oruç! Forum Alev Tut bizi ey oruç! Hayatın dağdağasında kaçımız dağılmaktan korunabiliyoruz ki? Aklımız dağılıyor Düşüncemiz dağılıyor Duygularımız dağılıyor En beteri hayatımız dağılıyor İç bütünlüğümüzü kaybediyoruz Yani, kendimizi kaybediyoruz Kendimizi kaybedince, insanı da, hayatı da, eşyayı da kendi bütünlüğü içinde göremiyor, okuyamıyor, algılayamıyor ve anlayamıyoruz Parçanın parça olduğunu gözden kaçırıyor, parçayı bütün sanıyoruz Parçayı bütün sanmak, hem parçaya hem bütüne haksızlık oluyor Zira parçadan bütünün rolünü üstlenmesini bekliyoruz Parça bu ağır yükü kaldıramıyor Sonuçta, parça ile bütün arasındaki kopmaz ilişkiyi gözden kaçırıyoruz Varolan irtibatı dağılan ve dağıtan tasavvurumuzla biz koparıyoruz Parçayı parça olarak görseydik parçanın altında ezilmeyecek, parçadaki olumsuzluğa takılıp bütündeki güzelliği fark edecektik Parçada “şer” gibi görünenin bütünde “hayır” olduğunu anlayacaktık Parçada zeval suretinde tecelli edenin bütünün kemalinden kaynaklandığını fehmedecektik Bu yüzden gündelik yaşıyoruz Günü yaşamakla gündelik yaşamak arasında sera ile süreyya arasındaki fark kadar fark var Gündelik yaşamak, “mutlak zamanı” (dehr) gözden kaçırmak demek Gündelik yaşamak, zamanı aşan bir zamanın olduğunu fark etmemek demek Gündelik yaşamak, organizmaya teslim olup ruhu teslim almaya kalkışmak demek Arif “vaktin çocuğu”dur, “günün çocuğu” değil Gündelik yaşayanlar, hayatı kendi bütünlüğü içinde göremezler Hayatı kendi bütünlüğü içinde göremeyen, hayatın çok mertebeli bir hakikat olduğunu, kendi yaşadıkları hayat basamağının, birçok mertebeden sadece biri olduğunu fark edemezler Yaşadıkları mertebeyi hayatın bütünü sanırlar Parçayı bütün sanan herkes gibi cezalandırılırlar Cezaları, bir ömrü bir gün kadar bereketsiz yaşamaktır Gündelik yaşayanlar, zamanın esiri, hatta oyuncağı olurlar Esirin ruhu var, oyuncağın ruhu yoktur Günün getirdiklerine maruz kalırlar Git gide günlükten anlık yaşamaya geçerler Kendilerine bakteri muamelesi yaparlar Tepkileri, sevgileri, aşkları, nefretleri, ilgileri, dikkatleri, rikkatleri, iradeleri, sevinçleri ve hüzünleri anlık veya günlüktür İşte bir ömrü bir gün kadar bereketsiz kılmanın formülü budur Kur'an, bu tiplerin ahiretinden bir pencere açarak şu diyalogu nakleder: - Dünyada ne kadar kalmıştınız? - Bir gün ya da bir günün yarısı kadar? İşte bereketsizlik dediğim şey de bu Bir ömür yaşayacaksınız, ama bir gün kadar bereketsiz geçecek Peki, bunun tersi de mümkün mü? Elbette, bir günü-geceyi bir ömür kadar bereketli yapmak mümkündür İşte Ramazan, bize bir geceyi bir ömür kadar bereketli yapmanın formülünü sunan ilahi bir imkândır Ramazan bize dağılmışımızı toplamak için gelir Başta kendimizi toplamayı öğretir Aklımızı, duygu ve düşünce dünyamızı, ruh ve hatta bedenimizi toplamayı öğretir Ramazan bize parçamızı bütünlemek için gelir Parçaladığımız hakikatin hakikat olmaktan çıktığını öğretir Mukayyet zamanı mutlak zamana dikmemiz için elimize bir gök iğnesi tutuşturur Nasıl ki namaz dünya astarını ahiret atlasına günün beş yerinden dikme talimiyse, oruç da bunun yıllık talimidir Ramazan bize unuttuklarımızı hatırlatmak için gelir Başta kendimizi unuturuz Ramazanın en çok hatırlattığı da kendimizdir En büyük amacı ise “şahit olan ben” idraki inşa etmektir Şahit olan ben, şehadet kelimesini sadece diliyle okumaz, varlığıyla okur Sadece okumakla kalmaz, kelime-i şehadet onun varlığında okunur O artık hem okuyan, hem okunandır Hem şahit olan, hem şahit olunandır Kendisi bu mübarek kelimenin yazılı olduğu fiili ve aktif bir levha olur İşte o zaman her bir hücresi şu gerçeği haykırır: Biz bu cihana sahip olmak için değil, şahit olmak için geldik Ramazan bize kaybettiklerimizi buldurmak için gelir En çok kaybettiğimiz de kendi benliğimizdir Sahi, kendini kaybeden neyi kazanır ki? “Ben” demeyi hak edecek bir ben idrakine ulaşmayanın “benim” demesi ne kadar da gülünçtür Böyle birinin “benim” dediği hiçbir şey gerçekte kendinin değildir O yoktur ki, onun olsun İşte onun için hakikat şudur: Oruç bizi tutar Oysa biz, orucu tuttuğumuzu sanırız Bir yere kadar doğrudur Zira orucu gerçekten tutanları oruç da tutar Dik tutar, diri tutar, kendinde ve agâh tutar Ve işte tam bu nedenle: Oruç tutmak kendini tutmaktır “Ramazanınız mübarek olsun” demeyeceğim O zaten öyledir Ramazan bizi mübarek kılsın Mustafa İslamoğlu

17-09-2007	#2
Profil Bilgileri punkrella	--->: Tut bizi ey oruç! *cok güel bi paylasım emegine saglık*

20-09-2007	#3
Profil Bilgileri mehmetalisoker	--->: Tut bizi ey oruç! Allah razı olsun kardeşim emeğine sağlık

06-10-2007	#4
Profil Bilgileri tatlı melek	--->: Tut bizi ey oruç! *çok güzellllllllllllllllllllllllllllllllllllllll yaaaaaaaaaaaaa*

06-10-2007	#5
Profil Bilgileri tatlı melek	--->: Tut bizi ey oruç! *süperrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr yaaaaaaaaaaaa süpererrrrrrrrrrrrrrrrrrrr*

29-08-2008	#6
Profil Bilgileri munzir	--->: Tut bizi ey oruç! Allah cc razı olsun


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder