FrMaLeV

**MaviAdam** · 23-01-2008

Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun başlıklı yazı Mumsema Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun Forum Alev

Yeşilçam’ın en babacan, özü sözü bir karakter oyuncusudur o Oynadığı yüzü aşkın filmde hep karakter oynayan ama karakteri üzerinde hiç oynamayan bir aktördür Kötü roller oynamadı, ama hiçbir zaman başrol de oynayamadı

Hep bizi savunan adam’Gazeteci-yazar Ahmet Turan Alkan’ın yakıştırmasıdır bu ‘Aslında o, hep bizi savundu’ der bir yazısında Yeşilçam’ın en babacan, özü sözü bir karakter oyuncusudur o Seksenli yılların sinemasında, oynadığı yüzü aşkın filmde hep karakter oynayan ama karakteri üzerinde hiç oynamayan bir aktördür Kötü roller oynamadı, ama hiçbir zaman başrol de oynayamadı Filmlerinde hep sözünde duran, zor zamanlarda yardıma ilk koşan, bütün kapılar kapandığında, kapıları tek açan arkadaştır Kimi zaman balıkçı reis, kimi zaman Demirdöven kılıç ustası ya da bir marangoz ustası oldu Rollerinin adı başka olsa da, oynadığı karakterlerde hep aynı adamı oynadı Hem filmlerinde, hem de gerçek hayatında aynı çizgi üzerinde yürüdü
İşte Koca Çınar’ın kısa ama öz yaşam öyküsü;
Sinemaya 1940`lı yıllarda gencecik bir set işçisi olarak başlamıştır Bir tesadüf onu kamera karşısına geçirmiştir ve o günden ölümüne kadar hep kamera karşısında olmuştur Akan yıllar içerisinde, sayısız yönetmenle çalışmıştır Ekonomik koşullar, onu sinemanın koşullarına ayak uydurmaya zorlamış ve ona seçicilik konusunda çok fazla aktif olmamayı tercih ettirmiştir 60`lı yılların salon komedilerinde, 70`li yılların avantür ve şarkıcı türkücü filmlerinde oynamıştır 80`li yıllarda bir kriz yaşayan Türk sinemasında, sosyal içerikli filmler dönemi başlamıştır Bu tip filmlerle de seyircisiyle buluşan Kadir Savun nihayet, 90`lı yıllarda özel televizyonların açılmasıyla muhtelif dizilerde de oynamayı tercih etmiştir "Gündüzün Karanlığı" ve "Tetikçi Kemal" adlı diziler, bunlara birer örnektir Kendisinin sanat hayatı boyunca etkisinden kurtulamadığı ve kendi deyimiyle böyle bir rol bir daha gelmedi dediği rol ise, 1966 yapımı Çalıkuşu adlı filmdeki rolüdür
Önemli filmleri arasında 'Kızılırmak Karakoyun', 'Yumurcak' serisi, 'Güler misin, Ağlar mısın', 'Deli Yusuf', 'Görünmeyen Düşman', 'Bodrum Hakimi', 'Kader Bağlayınca', 'Zübük', 'Vatandaş Rıza', 'Arkadaşım', 'Güneş Doğarken', 'Varyemez', 'Fahriye Abla', 'Arabesk', 'Senede Bir Gün', 'Dila Hanım', 'İmparator' sayılabilir
115 filmde rol alan 12 ödül sahibi oyuncu, 69 yaşında 10101995 tarihinde kansere yenildi
Birçok filmde birlikte oynadıkları Cüneyt Arkın, şu sözlerle anlatıyor onunla son görüşmesini;
Kadir Savun, kocaman bir şefkat ve dostluktu Herkesin derdine koşturur, üzgün, kederli arkadaşlarını güldürebilmek için hep soytarıyı oynardı Hastalandı Ölüm döşeğindeydi Ziyaretine gittim Hayata küskün iri suratını dünyaya çevirmiş, hüzünlü yüzü duvarda, koca, kara gözleri çaresiz öylece yatıyordu
O neşe, iyimserlik dolu adamı ne yapsam konuşturamadım, birazcık olsun gülümsetemedim Bir ara inler gibi dedi ki: "Ah ! Şimdi bir film setinde olsaydım"
Öksüz bir çocuk gibi iç çekti Yüreğim yandı Kadir Savun bir ihtimal bir filmde çalışma imkânı verilseydi; YAŞARDI
Onları yetim çocuklar gibi terk ettik Yüreğinden vurulmuş serçe kuşları gibi çaresiz, bir umut, bir kurtarıcı, belki sadece bir ilgi bekleyerek göçüp gittiler Çoğu acılar içinde çırpına çırpına Oysa o yiğit insanlar, sinemada Türk halkının vefa, sevgi, yardımlaşma, alçak gönüllülük, iyimserlik, dostluk gibi değerleriydi Kendileri de öyleydi’
Ve yazar Ahmet Turan Alkan’ın, sanatçının vefatından sonra kaleme aldığı ‘Kadir Savun Aslında Hep Bizi savundu’ başlıklı yazısı;
Sadri Alışık arasıra çıktığı Tophane bıçkını, batı Anadolu köylüsü, hatta Adanalı görmemiş milyonerin şımarık oğlu rollerinde bile tam dikiş tutturamaz, seyirci nazarında kazandığı engin krediye güvenerek, "mış gibi" yapardı; o, herhaliyle ne kadar (sefil de olsa) burjuva, (düşkün de olsa) aristokrat rollerin ince İstanbul çocuğu ise, Kadir Savun tam zıddına o kadar Anadoluydu; o kadar taşralı ve hatta o kadar köylü görünmeyi tabiileştiren büyük bir karakter aktörüydü
Tabii, samimi ve "gözlerine bakınca yüreğinin kılcal damarları" görünecek kadar berrak ve güvenilir bir tip Sinemamızda zannımca Kadir Savun kadar havada-karada-denizde ve her hâl-ü kârda "güvenilir" bir karakter çizilememiştir; mûtemet, mert ve daima fukara Toprağı bol olsun Nubar Terziyan bile başına arasıra namaz takkesi geçirerek ak sakallı gözü yaşlı pîr-i fâni tonton dede rollerinde "güvenilirliğin" şahikasına çıksa da, Kadir Baba ondan, icabında geriliveren çene kasları ve çatılmasını da bilen kara kaşları ile temayüz eden bir "yerlilik" timsâliydi
Kadir Savun, Yeşilçam'da kurulan eğreti dünya içinde -her nasılsa- doğru ve sahih istikametleri gösteren bir ideal tipti Kemâl yaşlarında bile çocuksu kalabilmiş cesâmeti ile o, bir parça, Ömer Seyfeddin'in o unutulmaz "Kaşağı" hikayesinde iftirâya uğrayan "Hasan"ın öldürücü dürüstlüğünü, bir parça John Steinbeck'in "Fareler ve İnsanlar"ındaki Lennie'nin pamuksu safiyetini hatırlatırdı bana Zihnimizdeki Yeşilçam'ın "yalan dünya"sında Kadir Savun, o ezelî ve ebedi "Türk anası"nın müzekker kalıptaki yansımasıydı adeta; bir anne kadar müşfik ve hisli, bir akıncı kadar yiğit ve serdengeçti, bir ermiş kadar safdil ve iyi Her Kadir Savun filmi, Kadir Savun gibi bir tarafından dengelenmesi gereken bir çelişki üzerine bina edilmişti; bu bakımdan Yeşilçam tarihinde onu, ismi ve imajı ile bir "karakter firması" olarak müstesnâ bir mevke yerleştirebiliriz; bunu çoktan hak etmişti
Kadir Baba'yı, yeni kuşak yönetmenlerin çekmekten bıkıp usanmadıkları iç karartıcı ve "uzun soluklu" bunalım dekorlarında, boş odalarda ve loş koridorlarda kamera aksiyonunun lâgarlaştığı gerilim atmosferinde veya esas "oğlan"ın varoluşunu idrak ettiği "aşkın ve içkin" planlarla munkabız hale getirilmiş postmodern filmlerde sahih kalabilmiş bir dala kondurmak istediğinizde, temsil ettiği karakterin güzelliğini bütün boyutlarıyla fark edebilirsiniz: O, bizim ideallerimize ve hayatımıza dair bir unsurdu Tipi, yabancılaşmaya müsait olmadığı için bizden biriydi
Türk sineması, Kadir Baba'nın canlı bir firma gibi temessül ettiği karakterin boyutlarını yoklamaya belki de hiç cesaret etmediği için kendini aşamadı İyi insanların, iyi kadınların ve iyi erkeklerin ömürleri boyunca birbirine zincirlenmiş nice dramı ve trajediyi pekala sürükleyebileceğini hiç hesaba katmadı ve onların hikayesi üzerine eğilme ihtiyacı hissetmedi: Erol Taş, Bilal İnci ve Hayati Hamzaoğlu o hayal oyununda hep kötü, hep hain, hep zalim kalarak varolabildi; Hulusi Kentmen, Nubar Terziyan ve Kadir Savun sadece iyi, mert ve babacan görünerek ekmek yiyebildiler Sinemada tekabül ettikleri değer, son derece berrak ve net karakterlere bürünmelerinden kaynaklanıyordu Onlar sadece yirminci yüzyıl dekoru içine yerleştirilmiş ve gerçekte varolmayan esas karakterleri belirginleştiren bir kontrast unsuru olarak kullanıldılar Yeşilçam hep efsâne tahkiye etti, destan anlattı ve kendi kurduğu hayali yaşadı; tam da "Yeşilçam usulü bir Türk gerçekliği" diyebileceğimiz bir üslûbu yakalamak üzereyken modern olmaya karar verdi ve altındaki zeminin çekildiğini hissetti; işte o munkabız bunalım filmleri, aslında kendi toplumunu nasıl anlayacağını ve nasıl üslûba çekeceğini unutan yeni yönetmen neslinin otobiyografisi olarak seyredilmelidir
Kadir Baba'yı yakından tanıyanlar hüsn-ü şahâdette bulunuyorlar; İnşaallah öyledir ve Yeşilçam'daki karakteriyle müsemmâ bir "er kişi" olarak, er kişilerin yanına göçmüştür Mevlâ rahmet eyleye!

**xxselxx** · 23-01-2008

OFFFF TA yaşın kaç bilmiyorum amma gönülden yararaladın yani KADİR SAVUN işte gerçek BABA

23-01-2008	#1
Profil Bilgileri MaviAdam	Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun başlıklı yazı Mumsema Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun Forum Alev Yeşilçam’ın en babacan, özü sözü bir karakter oyuncusudur o Oynadığı yüzü aşkın filmde hep karakter oynayan ama karakteri üzerinde hiç oynamayan bir aktördür Kötü roller oynamadı, ama hiçbir zaman başrol de oynayamadı Hep bizi savunan adam’Gazeteci-yazar Ahmet Turan Alkan’ın yakıştırmasıdır bu ‘Aslında o, hep bizi savundu’ der bir yazısında Yeşilçam’ın en babacan, özü sözü bir karakter oyuncusudur o Seksenli yılların sinemasında, oynadığı yüzü aşkın filmde hep karakter oynayan ama karakteri üzerinde hiç oynamayan bir aktördür Kötü roller oynamadı, ama hiçbir zaman başrol de oynayamadı Filmlerinde hep sözünde duran, zor zamanlarda yardıma ilk koşan, bütün kapılar kapandığında, kapıları tek açan arkadaştır Kimi zaman balıkçı reis, kimi zaman Demirdöven kılıç ustası ya da bir marangoz ustası oldu Rollerinin adı başka olsa da, oynadığı karakterlerde hep aynı adamı oynadı Hem filmlerinde, hem de gerçek hayatında aynı çizgi üzerinde yürüdü İşte Koca Çınar’ın kısa ama öz yaşam öyküsü; Sinemaya 1940`lı yıllarda gencecik bir set işçisi olarak başlamıştır Bir tesadüf onu kamera karşısına geçirmiştir ve o günden ölümüne kadar hep kamera karşısında olmuştur Akan yıllar içerisinde, sayısız yönetmenle çalışmıştır Ekonomik koşullar, onu sinemanın koşullarına ayak uydurmaya zorlamış ve ona seçicilik konusunda çok fazla aktif olmamayı tercih ettirmiştir 60`lı yılların salon komedilerinde, 70`li yılların avantür ve şarkıcı türkücü filmlerinde oynamıştır 80`li yıllarda bir kriz yaşayan Türk sinemasında, sosyal içerikli filmler dönemi başlamıştır Bu tip filmlerle de seyircisiyle buluşan Kadir Savun nihayet, 90`lı yıllarda özel televizyonların açılmasıyla muhtelif dizilerde de oynamayı tercih etmiştir "Gündüzün Karanlığı" ve "Tetikçi Kemal" adlı diziler, bunlara birer örnektir Kendisinin sanat hayatı boyunca etkisinden kurtulamadığı ve kendi deyimiyle böyle bir rol bir daha gelmedi dediği rol ise, 1966 yapımı Çalıkuşu adlı filmdeki rolüdür Önemli filmleri arasında 'Kızılırmak Karakoyun', 'Yumurcak' serisi, 'Güler misin, Ağlar mısın', 'Deli Yusuf', 'Görünmeyen Düşman', 'Bodrum Hakimi', 'Kader Bağlayınca', 'Zübük', 'Vatandaş Rıza', 'Arkadaşım', 'Güneş Doğarken', 'Varyemez', 'Fahriye Abla', 'Arabesk', 'Senede Bir Gün', 'Dila Hanım', 'İmparator' sayılabilir 115 filmde rol alan 12 ödül sahibi oyuncu, 69 yaşında 10101995 tarihinde kansere yenildi Birçok filmde birlikte oynadıkları Cüneyt Arkın, şu sözlerle anlatıyor onunla son görüşmesini; Kadir Savun, kocaman bir şefkat ve dostluktu Herkesin derdine koşturur, üzgün, kederli arkadaşlarını güldürebilmek için hep soytarıyı oynardı Hastalandı Ölüm döşeğindeydi Ziyaretine gittim Hayata küskün iri suratını dünyaya çevirmiş, hüzünlü yüzü duvarda, koca, kara gözleri çaresiz öylece yatıyordu O neşe, iyimserlik dolu adamı ne yapsam konuşturamadım, birazcık olsun gülümsetemedim Bir ara inler gibi dedi ki: "Ah ! Şimdi bir film setinde olsaydım" Öksüz bir çocuk gibi iç çekti Yüreğim yandı Kadir Savun bir ihtimal bir filmde çalışma imkânı verilseydi; YAŞARDI Onları yetim çocuklar gibi terk ettik Yüreğinden vurulmuş serçe kuşları gibi çaresiz, bir umut, bir kurtarıcı, belki sadece bir ilgi bekleyerek göçüp gittiler Çoğu acılar içinde çırpına çırpına Oysa o yiğit insanlar, sinemada Türk halkının vefa, sevgi, yardımlaşma, alçak gönüllülük, iyimserlik, dostluk gibi değerleriydi Kendileri de öyleydi’ Ve yazar Ahmet Turan Alkan’ın, sanatçının vefatından sonra kaleme aldığı ‘Kadir Savun Aslında Hep Bizi savundu’ başlıklı yazısı; Sadri Alışık arasıra çıktığı Tophane bıçkını, batı Anadolu köylüsü, hatta Adanalı görmemiş milyonerin şımarık oğlu rollerinde bile tam dikiş tutturamaz, seyirci nazarında kazandığı engin krediye güvenerek, "mış gibi" yapardı; o, herhaliyle ne kadar (sefil de olsa) burjuva, (düşkün de olsa) aristokrat rollerin ince İstanbul çocuğu ise, Kadir Savun tam zıddına o kadar Anadoluydu; o kadar taşralı ve hatta o kadar köylü görünmeyi tabiileştiren büyük bir karakter aktörüydü Tabii, samimi ve "gözlerine bakınca yüreğinin kılcal damarları" görünecek kadar berrak ve güvenilir bir tip Sinemamızda zannımca Kadir Savun kadar havada-karada-denizde ve her hâl-ü kârda "güvenilir" bir karakter çizilememiştir; mûtemet, mert ve daima fukara Toprağı bol olsun Nubar Terziyan bile başına arasıra namaz takkesi geçirerek ak sakallı gözü yaşlı pîr-i fâni tonton dede rollerinde "güvenilirliğin" şahikasına çıksa da, Kadir Baba ondan, icabında geriliveren çene kasları ve çatılmasını da bilen kara kaşları ile temayüz eden bir "yerlilik" timsâliydi Kadir Savun, Yeşilçam'da kurulan eğreti dünya içinde -her nasılsa- doğru ve sahih istikametleri gösteren bir ideal tipti Kemâl yaşlarında bile çocuksu kalabilmiş cesâmeti ile o, bir parça, Ömer Seyfeddin'in o unutulmaz "Kaşağı" hikayesinde iftirâya uğrayan "Hasan"ın öldürücü dürüstlüğünü, bir parça John Steinbeck'in "Fareler ve İnsanlar"ındaki Lennie'nin pamuksu safiyetini hatırlatırdı bana Zihnimizdeki Yeşilçam'ın "yalan dünya"sında Kadir Savun, o ezelî ve ebedi "Türk anası"nın müzekker kalıptaki yansımasıydı adeta; bir anne kadar müşfik ve hisli, bir akıncı kadar yiğit ve serdengeçti, bir ermiş kadar safdil ve iyi Her Kadir Savun filmi, Kadir Savun gibi bir tarafından dengelenmesi gereken bir çelişki üzerine bina edilmişti; bu bakımdan Yeşilçam tarihinde onu, ismi ve imajı ile bir "karakter firması" olarak müstesnâ bir mevke yerleştirebiliriz; bunu çoktan hak etmişti Kadir Baba'yı, yeni kuşak yönetmenlerin çekmekten bıkıp usanmadıkları iç karartıcı ve "uzun soluklu" bunalım dekorlarında, boş odalarda ve loş koridorlarda kamera aksiyonunun lâgarlaştığı gerilim atmosferinde veya esas "oğlan"ın varoluşunu idrak ettiği "aşkın ve içkin" planlarla munkabız hale getirilmiş postmodern filmlerde sahih kalabilmiş bir dala kondurmak istediğinizde, temsil ettiği karakterin güzelliğini bütün boyutlarıyla fark edebilirsiniz: O, bizim ideallerimize ve hayatımıza dair bir unsurdu Tipi, yabancılaşmaya müsait olmadığı için bizden biriydi Türk sineması, Kadir Baba'nın canlı bir firma gibi temessül ettiği karakterin boyutlarını yoklamaya belki de hiç cesaret etmediği için kendini aşamadı İyi insanların, iyi kadınların ve iyi erkeklerin ömürleri boyunca birbirine zincirlenmiş nice dramı ve trajediyi pekala sürükleyebileceğini hiç hesaba katmadı ve onların hikayesi üzerine eğilme ihtiyacı hissetmedi: Erol Taş, Bilal İnci ve Hayati Hamzaoğlu o hayal oyununda hep kötü, hep hain, hep zalim kalarak varolabildi; Hulusi Kentmen, Nubar Terziyan ve Kadir Savun sadece iyi, mert ve babacan görünerek ekmek yiyebildiler Sinemada tekabül ettikleri değer, son derece berrak ve net karakterlere bürünmelerinden kaynaklanıyordu Onlar sadece yirminci yüzyıl dekoru içine yerleştirilmiş ve gerçekte varolmayan esas karakterleri belirginleştiren bir kontrast unsuru olarak kullanıldılar Yeşilçam hep efsâne tahkiye etti, destan anlattı ve kendi kurduğu hayali yaşadı; tam da "Yeşilçam usulü bir Türk gerçekliği" diyebileceğimiz bir üslûbu yakalamak üzereyken modern olmaya karar verdi ve altındaki zeminin çekildiğini hissetti; işte o munkabız bunalım filmleri, aslında kendi toplumunu nasıl anlayacağını ve nasıl üslûba çekeceğini unutan yeni yönetmen neslinin otobiyografisi olarak seyredilmelidir Kadir Baba'yı yakından tanıyanlar hüsn-ü şahâdette bulunuyorlar; İnşaallah öyledir ve Yeşilçam'daki karakteriyle müsemmâ bir "er kişi" olarak, er kişilerin yanına göçmüştür Mevlâ rahmet eyleye!

23-01-2008	#2
Profil Bilgileri xxselxx	--->: Hep Bizi Savunan Adam; Kadir Savun OFFFF TA yaşın kaç bilmiyorum amma gönülden yararaladın yani KADİR SAVUN işte gerçek BABA


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder