FrMaLeV

**mehmet-22** · 04-06-2008

Rahman’ın Adıyla... başlıklı yazı Mumsema Rahman’ın Adıyla... Forum Alev

Rahman’ın Adıyla

Bir Nûr Yaratıldı, Kâinata Rahîm Olanın Rahmetini Muştulayan
Selâm Olsun O Müjdeciye!

Ve gözlerin düşer gecelerime!
Gözlerin düşer, gecelerde üşüyen yüreğime
Gözlerin, kâinattaki her bir zerreye düşer tek tek, hakikâti gösteren bir nûr olarak Rahmân ve Rahîm olanın mâhlukata bir büyük ikrâmıdır siyah gözlerin Ki onlardır zulmeti nûra çeviren, nazar kıldığı yerde güller bitiren Ve bir bakışıyla âlemi âşka doyuran!

Hamdolsun bizi bir çift siyah gözde âşka düşürene!
Hamdolsun, seni kendine “sevgili” eyleyene!
Seni en güzel şekilde terbiyene edene hamdolsun
Hamdolsun sana hikmeti verene, sana kitabı indirene, seni âlemlere uyarıcı olarak gönderene
Seni bize peygamber; bizi sana ümmet edene hamdolsun!
Ve hamd yalnız O’na olsun!

Ey Nebî; sana, zaman denilen mâhluku sıyırarak aradan, mahcubiyetle, hasretle ve elbette muhabbetle sesleniyorum, haddim olmayarak
Seni anlayabilme nimetinden beridir, görmeden sana inanıp bağlanmanın hadsiz hesapsız şerefini ve saâdetini tadıyorum, şükür ile
Benim gibi belki kâinat da senin gelişine hiçbir zaman şâhit olamadı
Âlemlerin nefes alışı belki senin hilkâtinle başladı
Senden aldı sanki melekler zârafeti; senden aldı ahlâk, letâfeti
Ve olacaksa bu arzın hüsranı, seni unutup yitirmekten
Rabbinin nûrundan bir ziyâ idin sanki Hiçbir şey bilmezken seni, belki sen Rabbinin “Ol” emrindeydin!
Âdemin tevbesindeydin, İbrahim’in duasında
Nuh’un gemisindeydin, İsa’nın müjdesinde

Ey Nebî, sen teşrif edince yeryüzüne, zaman belki yaratılışından beri en güzel, en mutlu ânını yaşadı
Çünkü Âlemlerin Rabbinin “Habibim” dediği o mukaddes nûrunun gölgesi düşüvermişti arza
Şerefine bu olayın, yer gök bayram etti Nice küfür sarayı yıkıldı, nice küfür ateşi söndü zuhûrunun hürmetine, zuhûrunun haşmetiyle

En çok Rabbin sevmişti seni
Sen de en çok O’nu
Sonra melekler sevdi seni, kanat gerdiler sana, başının üzerinde rahmet bulutu oldular kimi zaman
Ve sonra insanlar!
Ne güzel dostların vardı senin ey Nebî! Seni canından çok, her şeyden çok seven
Sen güneşsen onlar ışığını senden alan yıldız oldular karanlık gecelerimize
Sen son peygamberdin, sen Allah’ın Habibiydin!
Daha ötesi nedir ki?
Ve gelince vakit, bırakıp nûrundan bir parça bize, sen Refîk-i Âla ile vuslâta erdin
Bize ise hep hüzünler düştü ey Nebî!
Bir boşluktu sanki senden ayrı kalmanın sonu!

Halbuki ne “zaman” açabilirdi seninle aramızı, ne de sonu toprak bir beden yakınlaştırabilirdi seninle bizi; farkedemedik

Bilemedik! Senin o siyah gözlerinin nûru bir miskinin, bir fakirin gözlerinde saklıymış meğer; göremedik

Bilemedik! Senin ellerinin sıcaklığını hissedebilmek için bir yetimin başını okşayabilmek yetermiş; düşünemedik

Ve yine bilemedik ey Nebî; seni sevindirmek, senin gönlünde yer edinebilmek, karanlıklar içerisinde kalan bir kalpte sevginin ateşini yakabilmekmiş; beceremedik

Yolda kalmışlığımızın, şaşıp durmuşluğumuzun kusuruna bakma ey Nebî!

Hani sen kral gibi değil de kul gibi yaşayan bir peygamber olmayı tercih etmiştin Sıkıntı, ezâ, hüzün
sanki senin en yakın yol arkadaşlarındı
Bir gün tok olursan bir gün aç olurdun
Ve hani yatışsın diye açlığın, bir değil de iki tane taş bağlamıştın ya mübârek karnına!
Biz de sanki gönlümüze sayısız taşlar bağlamışız ey Nebî, seni unutmamıza sebep olan
Sanki, sana muhtâç ruhumuzun üzerine demirden ve betondan yaptığımız gökdelenlerle koca bir şehir inşâ etmişiz de seni anmak istersek, seni bulmak istersek o şehrin sokaklarında kaybolup değil seni, kendimizi dâhi unutalım, bulamayalım diye!

Ey Nebî, nefesini ver bize!

Nefes ver sensiz kalmaktan, seni hatırlayamamaktan kurumuş gövdelerimize!

Nefes ver ki dile gelelim ve dem vuralım firâkından
Nefes ver ki bize yeşersin gövdemiz, gülzar olsun bedenimiz

Nefes ver bize; bitsin artık bu asırlardır süren ümmetinin kara kışı; nefes verdiğin baharları teneffüs edelim senin kokundur diye, kokusu sensin diye

Ey Nebî! İçimdeki hüznümü hasretine adadım

Ne zaman sensizliği tüm hücrelerimle hissedebilsem takatim kalmıyor

Nefesim kesiliyor da, kanım donuyor
Ey Nebî, yolda kalmışlığımızı yüzümüze vurma n’olur!

Pürkusur hâlimizle gelip de aklayamazsak kendimizi mizanda, bizi önce sen sitemli gözlerinle utancın nârına atma, n’olur!

Ey Nebî! Seni yaratılmış tüm zerreler miktârınca sâlat ve selâmla anıyoruz; utanarak

Ey Nebî! Şefaâtini umarak

Allah’ım! Peygamberimiz Muhammed’e, âline ve ashâbına selâm olsun

Allah’ım! Sen peygamberimize vesîleyi ve fazîleti ihsân et

Ve onu vaad ettiğin Makâm-ı Mahmûd’a eriştir Âmin!

04-06-2008	#1
Profil Bilgileri mehmet-22	Rahman’ın Adıyla... Rahman’ın Adıyla... başlıklı yazı Mumsema Rahman’ın Adıyla... Forum Alev Rahman’ın Adıyla Bir Nûr Yaratıldı, Kâinata Rahîm Olanın Rahmetini Muştulayan Selâm Olsun O Müjdeciye! Ve gözlerin düşer gecelerime! Gözlerin düşer, gecelerde üşüyen yüreğime Gözlerin, kâinattaki her bir zerreye düşer tek tek, hakikâti gösteren bir nûr olarak Rahmân ve Rahîm olanın mâhlukata bir büyük ikrâmıdır siyah gözlerin Ki onlardır zulmeti nûra çeviren, nazar kıldığı yerde güller bitiren Ve bir bakışıyla âlemi âşka doyuran! Hamdolsun bizi bir çift siyah gözde âşka düşürene! Hamdolsun, seni kendine “sevgili” eyleyene! Seni en güzel şekilde terbiyene edene hamdolsun Hamdolsun sana hikmeti verene, sana kitabı indirene, seni âlemlere uyarıcı olarak gönderene Seni bize peygamber; bizi sana ümmet edene hamdolsun! Ve hamd yalnız O’na olsun! Ey Nebî; sana, zaman denilen mâhluku sıyırarak aradan, mahcubiyetle, hasretle ve elbette muhabbetle sesleniyorum, haddim olmayarak Seni anlayabilme nimetinden beridir, görmeden sana inanıp bağlanmanın hadsiz hesapsız şerefini ve saâdetini tadıyorum, şükür ile Benim gibi belki kâinat da senin gelişine hiçbir zaman şâhit olamadı Âlemlerin nefes alışı belki senin hilkâtinle başladı Senden aldı sanki melekler zârafeti; senden aldı ahlâk, letâfeti Ve olacaksa bu arzın hüsranı, seni unutup yitirmekten Rabbinin nûrundan bir ziyâ idin sanki Hiçbir şey bilmezken seni, belki sen Rabbinin “Ol” emrindeydin! Âdemin tevbesindeydin, İbrahim’in duasında Nuh’un gemisindeydin, İsa’nın müjdesinde Ey Nebî, sen teşrif edince yeryüzüne, zaman belki yaratılışından beri en güzel, en mutlu ânını yaşadı Çünkü Âlemlerin Rabbinin “Habibim” dediği o mukaddes nûrunun gölgesi düşüvermişti arza Şerefine bu olayın, yer gök bayram etti Nice küfür sarayı yıkıldı, nice küfür ateşi söndü zuhûrunun hürmetine, zuhûrunun haşmetiyle En çok Rabbin sevmişti seni Sen de en çok O’nu Sonra melekler sevdi seni, kanat gerdiler sana, başının üzerinde rahmet bulutu oldular kimi zaman Ve sonra insanlar! Ne güzel dostların vardı senin ey Nebî! Seni canından çok, her şeyden çok seven Sen güneşsen onlar ışığını senden alan yıldız oldular karanlık gecelerimize Sen son peygamberdin, sen Allah’ın Habibiydin! Daha ötesi nedir ki? Ve gelince vakit, bırakıp nûrundan bir parça bize, sen Refîk-i Âla ile vuslâta erdin Bize ise hep hüzünler düştü ey Nebî! Bir boşluktu sanki senden ayrı kalmanın sonu! Halbuki ne “zaman” açabilirdi seninle aramızı, ne de sonu toprak bir beden yakınlaştırabilirdi seninle bizi; farkedemedik Bilemedik! Senin o siyah gözlerinin nûru bir miskinin, bir fakirin gözlerinde saklıymış meğer; göremedik Bilemedik! Senin ellerinin sıcaklığını hissedebilmek için bir yetimin başını okşayabilmek yetermiş; düşünemedik Ve yine bilemedik ey Nebî; seni sevindirmek, senin gönlünde yer edinebilmek, karanlıklar içerisinde kalan bir kalpte sevginin ateşini yakabilmekmiş; beceremedik Yolda kalmışlığımızın, şaşıp durmuşluğumuzun kusuruna bakma ey Nebî! Hani sen kral gibi değil de kul gibi yaşayan bir peygamber olmayı tercih etmiştin Sıkıntı, ezâ, hüzün sanki senin en yakın yol arkadaşlarındı Bir gün tok olursan bir gün aç olurdun Ve hani yatışsın diye açlığın, bir değil de iki tane taş bağlamıştın ya mübârek karnına! Biz de sanki gönlümüze sayısız taşlar bağlamışız ey Nebî, seni unutmamıza sebep olan Sanki, sana muhtâç ruhumuzun üzerine demirden ve betondan yaptığımız gökdelenlerle koca bir şehir inşâ etmişiz de seni anmak istersek, seni bulmak istersek o şehrin sokaklarında kaybolup değil seni, kendimizi dâhi unutalım, bulamayalım diye! Ey Nebî, nefesini ver bize! Nefes ver sensiz kalmaktan, seni hatırlayamamaktan kurumuş gövdelerimize! Nefes ver ki dile gelelim ve dem vuralım firâkından Nefes ver ki bize yeşersin gövdemiz, gülzar olsun bedenimiz Nefes ver bize; bitsin artık bu asırlardır süren ümmetinin kara kışı; nefes verdiğin baharları teneffüs edelim senin kokundur diye, kokusu sensin diye Ey Nebî! İçimdeki hüznümü hasretine adadım Ne zaman sensizliği tüm hücrelerimle hissedebilsem takatim kalmıyor Nefesim kesiliyor da, kanım donuyor Ey Nebî, yolda kalmışlığımızı yüzümüze vurma n’olur! Pürkusur hâlimizle gelip de aklayamazsak kendimizi mizanda, bizi önce sen sitemli gözlerinle utancın nârına atma, n’olur! Ey Nebî! Seni yaratılmış tüm zerreler miktârınca sâlat ve selâmla anıyoruz; utanarak Ey Nebî! Şefaâtini umarak Allah’ım! Peygamberimiz Muhammed’e, âline ve ashâbına selâm olsun Allah’ım! Sen peygamberimize vesîleyi ve fazîleti ihsân et Ve onu vaad ettiğin Makâm-ı Mahmûd’a eriştir Âmin!


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder