FrMaLeV

**ecem8** · 17-04-2008

Romanımın Sonu başlıklı yazı Mumsema Romanımın Sonu Forum Alev

[Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

Kendi romanımızı yaşamıştık seninle
Hem yazarıydık hem kahramanıydık ikimiz de
Adı aşktı,
Her sayfasında emek vardı
Güven vardı her satırında
Sen kokardı romanımız tepeden tırnağa
İçinde menekşe kurularım saklıydı
Kaybetmeyim diye sayfaları
Hem koklardım hem saklardım menekşe kurularımı
İçime çektikçe bir kez daha aşık olurdum
Yeniden süslerdin dünyamı
Ne riya vardı ne de yalan etrafımızı sarmıştı
Her gün başucumuzdaydı
Okurduk hiç sıkılmadan
Yaşardık ilk sayfasındaki gibi doyasıya aşkımızı
Kıskandırırdık belki de aşka inanmayanları

Varımız yoğumuz herşeyimizdi, bizi hayata bağlayan
Hem düşlerimiz hem çiçeğimizdi o roman
Gönül köşkümüzün baş köşesindeydi her zaman
Saklardık tek hazinemizdi, kıymetlimizdi
Satın alamazdı kimse bir araya gelse de yedi cihan
Herkes özenirdi romanımıza, herkes hayran
Nazara mı gelmiştik bilinmez ki
İşte o an;
Günlerden pazartesi; olmuştu olan
Bir fırtına çıkmıştı köşkümüzün etrafında
Her yer toz her yer darma duman
Ve şöminenin ateşi fırtınayla yayılmıştı köşkün içine
Estikçe esiyor, yandıkça yanıyordu gönül köşkümüz
Yavaş yavaş içten içe
Romanımızda mahkum olmuştu bu ateşe
Her sayfası bir bir yandı
İçim çekildi inceden inceye
Yangın be bildiğin yangın işte
Ne dur demekten anlıyor ne başka söz dinliyor
Romanım kül olmak üzere cayır cayır yanıyor
İki puslu göz bu yangını seyrediyor
Çaresiz
Ağlamaklı kaderine isyan ediyor
Ve yıllardır biriktirdiği emek
Bir çırpıda kül oluyor
Artık çok geçti
Romanımız bitiyor yalnızlığımın hikayesi başlıyor

17-04-2008	#1
Profil Bilgileri ecem8	Romanımın Sonu Romanımın Sonu başlıklı yazı Mumsema Romanımın Sonu Forum Alev [Hoşgeldiniz.. Yudumla Ailesine Üye Olmadan Forumdaki Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] Kendi romanımızı yaşamıştık seninle Hem yazarıydık hem kahramanıydık ikimiz de Adı aşktı, Her sayfasında emek vardı Güven vardı her satırında Sen kokardı romanımız tepeden tırnağa İçinde menekşe kurularım saklıydı Kaybetmeyim diye sayfaları Hem koklardım hem saklardım menekşe kurularımı İçime çektikçe bir kez daha aşık olurdum Yeniden süslerdin dünyamı Ne riya vardı ne de yalan etrafımızı sarmıştı Her gün başucumuzdaydı Okurduk hiç sıkılmadan Yaşardık ilk sayfasındaki gibi doyasıya aşkımızı Kıskandırırdık belki de aşka inanmayanları Varımız yoğumuz herşeyimizdi, bizi hayata bağlayan Hem düşlerimiz hem çiçeğimizdi o roman Gönül köşkümüzün baş köşesindeydi her zaman Saklardık tek hazinemizdi, kıymetlimizdi Satın alamazdı kimse bir araya gelse de yedi cihan Herkes özenirdi romanımıza, herkes hayran Nazara mı gelmiştik bilinmez ki İşte o an; Günlerden pazartesi; olmuştu olan Bir fırtına çıkmıştı köşkümüzün etrafında Her yer toz her yer darma duman Ve şöminenin ateşi fırtınayla yayılmıştı köşkün içine Estikçe esiyor, yandıkça yanıyordu gönül köşkümüz Yavaş yavaş içten içe Romanımızda mahkum olmuştu bu ateşe Her sayfası bir bir yandı İçim çekildi inceden inceye Yangın be bildiğin yangın işte Ne dur demekten anlıyor ne başka söz dinliyor Romanım kül olmak üzere cayır cayır yanıyor İki puslu göz bu yangını seyrediyor Çaresiz Ağlamaklı kaderine isyan ediyor Ve yıllardır biriktirdiği emek Bir çırpıda kül oluyor Artık çok geçti Romanımız bitiyor yalnızlığımın hikayesi başlıyor


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder