FrMaLeV

**RüzgarGülü** · 13-08-2008

Acı bir itiraftım...En çok kendimi yaktım! başlıklı yazı Mumsema Acı bir itiraftım...En çok kendimi yaktım! Forum Alev

Acı bir itiraftım

En çok kendimi yaktım!

Neydi ki içimdeki bu "ahh"?
Sonsuzluğuma düğümlü günah

Bendim, soğuk bir adın ardından koşar adım sürünen
Bendim, ellerimde sakladığım düşleri parçalayıp kırık dökük mektuplara bürüyen
Issızlığıma çokluk sayacak kadarken, hep en yalnızlığım oldun neden?

Bir düşü anlatmanın kaç hali vardı dilimde?
Kelimelere yüklenen hangi hal halimden haberdar edebilirdi? Hangi kelime bir gözyaşını gösterebilirdi?
Yüzüm bile saklarken hüznü, bunu kelimeler başarabilir miydi?
Bir yaraya inatla tuz sürmekti her şey Ölüme giderken, sigara basmaktı içimdeki isme
İsminin üzerindeki darp izlerinden sorgulanmalıydım belki Suçluydum Oysa isminde bulunan her iz benim ölüm sebebim oluyordu Suçluydun…

Tüm korkmalarımı acemi bir cesarete çevirip yürüdüm Hep kırıldım, hep düştüm…
Bildiklerimi kendimden saklamayı nereden öğrenmiştim ben? Kaç kez yutmuştum ömrümün çığlıklarını
"Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının"
Ardı yoktu / ötesi çoktu…
Hiçbir harf yazmaktan öteye gidemiyordu ve hiçbir yazı, yazmak istediğin kadarı olamıyordu Ben gibi beceriksizleşiyordu

Tüm acılarının parmak izlerini yüreğimde aramamalıydın
Dillendiremediğin, bilemediğin tüm sahnelerin oyuncusuydu satırlarım Ben ikileminin kaçışlarıydım
Yanlış adreslerdi avuçlarımda doğru yol diye sakladığım

Bilmek istenilmeyen her şey susarak dinlenirmiş meğer
Bilinmek istenilmediğimde susulacak mıydım? Her aynada kendimi görmekten uzağım artık
Göz bebeklerimde yatan yaraları tüküremiyorum geçmişe Sessizce çekip giderken düşlerimin can çekişlerine, içime gömdüğüm gözyaşlarımı sezemeyecek hiç kimse…
Bir gece yarısı bıçaklanırken en sessizliğimden, dilimden dökülen harfleri toplayınca hep sen ediyor neden?
Sen bilir misin düş diye sabahlamayı? Ve kırıklarını bir teselli ile değil başka bir kırıkla sarmayı?

Acı bir itiraftım, en çok kendimi yaktım…
Şemsiyeler altında yağmura direnirken ruhum, ardımdan geçip giden her şeye sessiz kaldım
Unutulduğum köşedeydim her vakit
Aransam bulunacaktım
Sorulsa tarifi mümkün olan gidişlerim vardı benim En fazla iki sağa bir sola uzunca adımlardın
Ve adımlarından düşen her ses canımı ağzıma alırdı, açıldığında ağzımdan düşecek kadar
Oysa hiçbir adımın kayıplığımın yanına düşmeyecekti Aranmayacaktım…

Ellerimde bilinmez uçurumlar vardı O nedenle hep avuç içlerine dönüktü parmaklarım
Gelen durakta kendimden inmek ve bir şehre yüzüstü düşmekti dileğim Uyuyakaldım
Ne kendimden inebildim ne de bir şehre yüzüstü serildim
Ne kadarlıktı ki adım ve kaç harf kalınlığı vardı ki birilerinin hatırlayışlarına ağırlık yaptım? Birilerini acıttım, ağlattım

Ya ben ömrüme düşen acıları, göz kapaklarımda saklı yaşlarımı kimden kuşandım? Yokluğunun alnına üflenirken satırlarım, nasıl oldu da ben hep varsın sandım?

Bir yıl daha geçmişti geçen yılların üstüne
Kimsizdin sessizliğinde? Hangi yaranın kabuk bağlanışına tanık oluyordun ve hangi acıdan dökülen yaşları benliğinde buluyordun?

"Ben tüm acımaları kendi saflarıma çekiyorum" sandığımda sana hangi üzülmek kalıyordu?

Hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değildim; ama bozan bir eldim, bozduklarımı düzeltmenin geç kalışlarında…
Söylenmiş olan hiçbir söz geriye alınamazdı, bilirdin Diyemezdim; saçmaydı, yalandı…
Diyemezdim… Desem yıllar sonra yine aynı sözcükleri dökerdim harflerimden
Ki susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki Söz veremezdim bildiklerimi yutacağıma
Bir dahası yok, üzülme diyemezdim

Hep en kötü yanından tuttum geleceğin
Söylenmiş olan her şey bir düşün ön adlarından oluşmaydı
Söylenmiş olan her şey benim yükümdü, peki sana neden ağır geldi?
Alışkanlıklarla başlayan kelimelerin arasında yer buldum kendime
Simetrik bir duruş sergileyebilirdim çünkü yerimi en başından belirledim
Yadırgamadım üzerime yürüyen sözcükleri, bilmek istemesem de biliyordum bir gün hepsinin kapıma geleceğini
Tutulmamış bir söz kadar acıdı içim Tutulmamış bir söze yapılan sayısız itiraz kadar ezildim
Madem biliyordun neden acıyorsun ki yüreğim?

Şimdi hiçbir mutluluğu birbirine yamayıp koca bir gülüş kondurmuyorum dudağımın kıyısına
Susmalarımı biriktirerek yazıyorum Hadi at tüm yüklerini, ben caymıyorum

Adıyla var olan darağacım!
Mutlu olabilirsin, imkânsızlığına inandım…

13-08-2008	#1
Profil Bilgileri RüzgarGülü	Acı bir itiraftım...En çok kendimi yaktım! Acı bir itiraftım...En çok kendimi yaktım! başlıklı yazı Mumsema Acı bir itiraftım...En çok kendimi yaktım! Forum Alev Acı bir itiraftım En çok kendimi yaktım! Neydi ki içimdeki bu "ahh"? Sonsuzluğuma düğümlü günah Bendim, soğuk bir adın ardından koşar adım sürünen Bendim, ellerimde sakladığım düşleri parçalayıp kırık dökük mektuplara bürüyen Issızlığıma çokluk sayacak kadarken, hep en yalnızlığım oldun neden? Bir düşü anlatmanın kaç hali vardı dilimde? Kelimelere yüklenen hangi hal halimden haberdar edebilirdi? Hangi kelime bir gözyaşını gösterebilirdi? Yüzüm bile saklarken hüznü, bunu kelimeler başarabilir miydi? Bir yaraya inatla tuz sürmekti her şey Ölüme giderken, sigara basmaktı içimdeki isme İsminin üzerindeki darp izlerinden sorgulanmalıydım belki Suçluydum Oysa isminde bulunan her iz benim ölüm sebebim oluyordu Suçluydun… Tüm korkmalarımı acemi bir cesarete çevirip yürüdüm Hep kırıldım, hep düştüm… Bildiklerimi kendimden saklamayı nereden öğrenmiştim ben? Kaç kez yutmuştum ömrümün çığlıklarını "Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının" Ardı yoktu / ötesi çoktu… Hiçbir harf yazmaktan öteye gidemiyordu ve hiçbir yazı, yazmak istediğin kadarı olamıyordu Ben gibi beceriksizleşiyordu Tüm acılarının parmak izlerini yüreğimde aramamalıydın Dillendiremediğin, bilemediğin tüm sahnelerin oyuncusuydu satırlarım Ben ikileminin kaçışlarıydım Yanlış adreslerdi avuçlarımda doğru yol diye sakladığım Bilmek istenilmeyen her şey susarak dinlenirmiş meğer Bilinmek istenilmediğimde susulacak mıydım? Her aynada kendimi görmekten uzağım artık Göz bebeklerimde yatan yaraları tüküremiyorum geçmişe Sessizce çekip giderken düşlerimin can çekişlerine, içime gömdüğüm gözyaşlarımı sezemeyecek hiç kimse… Bir gece yarısı bıçaklanırken en sessizliğimden, dilimden dökülen harfleri toplayınca hep sen ediyor neden? Sen bilir misin düş diye sabahlamayı? Ve kırıklarını bir teselli ile değil başka bir kırıkla sarmayı? Acı bir itiraftım, en çok kendimi yaktım… Şemsiyeler altında yağmura direnirken ruhum, ardımdan geçip giden her şeye sessiz kaldım Unutulduğum köşedeydim her vakit Aransam bulunacaktım Sorulsa tarifi mümkün olan gidişlerim vardı benim En fazla iki sağa bir sola uzunca adımlardın Ve adımlarından düşen her ses canımı ağzıma alırdı, açıldığında ağzımdan düşecek kadar Oysa hiçbir adımın kayıplığımın yanına düşmeyecekti Aranmayacaktım… Ellerimde bilinmez uçurumlar vardı O nedenle hep avuç içlerine dönüktü parmaklarım Gelen durakta kendimden inmek ve bir şehre yüzüstü düşmekti dileğim Uyuyakaldım Ne kendimden inebildim ne de bir şehre yüzüstü serildim Ne kadarlıktı ki adım ve kaç harf kalınlığı vardı ki birilerinin hatırlayışlarına ağırlık yaptım? Birilerini acıttım, ağlattım Ya ben ömrüme düşen acıları, göz kapaklarımda saklı yaşlarımı kimden kuşandım? Yokluğunun alnına üflenirken satırlarım, nasıl oldu da ben hep varsın sandım? Bir yıl daha geçmişti geçen yılların üstüne Kimsizdin sessizliğinde? Hangi yaranın kabuk bağlanışına tanık oluyordun ve hangi acıdan dökülen yaşları benliğinde buluyordun? "Ben tüm acımaları kendi saflarıma çekiyorum" sandığımda sana hangi üzülmek kalıyordu? Hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değildim; ama bozan bir eldim, bozduklarımı düzeltmenin geç kalışlarında… Söylenmiş olan hiçbir söz geriye alınamazdı, bilirdin Diyemezdim; saçmaydı, yalandı… Diyemezdim… Desem yıllar sonra yine aynı sözcükleri dökerdim harflerimden Ki susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki Söz veremezdim bildiklerimi yutacağıma Bir dahası yok, üzülme diyemezdim Hep en kötü yanından tuttum geleceğin Söylenmiş olan her şey bir düşün ön adlarından oluşmaydı Söylenmiş olan her şey benim yükümdü, peki sana neden ağır geldi? Alışkanlıklarla başlayan kelimelerin arasında yer buldum kendime Simetrik bir duruş sergileyebilirdim çünkü yerimi en başından belirledim Yadırgamadım üzerime yürüyen sözcükleri, bilmek istemesem de biliyordum bir gün hepsinin kapıma geleceğini Tutulmamış bir söz kadar acıdı içim Tutulmamış bir söze yapılan sayısız itiraz kadar ezildim Madem biliyordun neden acıyorsun ki yüreğim? Şimdi hiçbir mutluluğu birbirine yamayıp koca bir gülüş kondurmuyorum dudağımın kıyısına Susmalarımı biriktirerek yazıyorum Hadi at tüm yüklerini, ben caymıyorum Adıyla var olan darağacım! Mutlu olabilirsin, imkânsızlığına inandım…


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder