FrMaLeV

**NesriN** · 16-03-2008

Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) başlıklı yazı Mumsema Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) Forum Alev

Leylâ binti Ebî Hasme radıyallahu anhâ, kocası Âmir İbni Rebîa radıyallahu anh ile birlikte İslâm’ın ilk günlerinde Mekke’de müslüman olan kahramanlardan

Müşriklerin işkencelerinden kaçan ve Habeş ülkesine iki defa hicret eden çilekeş muhâcirlerden

Medine-i Münevvere’ye hevdec içinde hicret eden ilk hanım sahâbi

O, kocası Âmir İbni Rebîa ile ilk İslâm’a koşanlardandır

Kocası Âmir, Hz

Ömer (r

a)’ın babası Hattab’ın evlâtlığı idi

Müslüman olunca ezâ ve cefâlara maruz kaldı
Müşriklerin baskıları artıp işkenceye dönüşünce Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem efendimize müracat ettiler

Sabah-akşam müşrikler tarafından rahatsız edildiklerini, her gördükleri yerde hakarete uğradıklarını hatta ağır işkencelere maruz kaldıklarını şikâyet ederek:“

– Ya Rasûlallah! Kavmimiz bize en ağır işkenceyi yapıyor” dediler

Zor durumda kaldıklarını, sabır ve tahammüllerinin kalmadığını söylediler

İki Cihan Güneşi Efendimiz cevap vermeyip sustu

Bir müddet sonra mahzun bir şekilde sabır tavsiyesinde bulundu

Ashabından bu tür şikâyetler çoğalmaya başlayınca hicrete izin verildi peşinden de:
“Kim dinini kurtarmak için bir yerden başka bir yere göç ederse cennet ona vacip olur Siz şimdi yeryüzüne dağılın Yüce Allah sizi yine bir araya toplar” buyurdu

Âmir İbni Rebîa ve Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhüm) inançlarını yaşayabilecekleri bir yere hicret etmek istediklerini bildirdiler ve:
“– Yâ Rasûlallah! Nereye gidelim?” diye sordular

Fahr-i Kâinat (s

a) Efendimiz, eliyle işaret ederek:
“İşte oraya! Habeş ülkesine” buyurdu

Sonra şu açıklamada bulundu:
“Çünkü orada halkını seven, etrafındakilerin hiç birine zulmetmeyen bir kral var Hem orası bir doğruluk ülkesidir” buyurarak o ülkeyi methu senâ etti

Oranın kralına, hükümdârına iltifat etti

Sonra ashabına:
“Yüce Allah içinde bulunduğunuz sıkıntılardan bir çıkış ve kurtuluş yolu açıncaya kadar, siz orada oturun” tavsiyesinde bulundu

Nübüvvetin beşinci yılında Recep ayında oniki erkek ile beş kadından oluşan, onyedi kişilik bir kafile hicret için yola çıktı

Bu İslâm’da Habeş ülkesine yapılan ilk hicret idi

Hicret edeceği esnada Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhâ), Ömer İbni Hattab ilk karşılaştı

Aralarında karşılıklı bir konuşma geçti

Bu hadiseyi Leylâ Hatun kendisi şöyle anlatır:
“– Habeş ülkesine doğru gitmeye hazırlandığımız sırada, kocam Âmir, bâzı ihtiyaçlarımızı almak üzere çarşıya gitmişti

Ömer İbni Hattab beni gördü ve başıma dikildi

Kendisi o zaman müslüman olmamıştı

Bize karşı çok sert ve katı davranırdı

Ondan hep ezâ ve cefâ görmüştük

Bana doğru yaklaştı ve:
“– Ey ümmü Abdullah! Demek buradan gidiş var ha?” dedi

Ben de:
“– Evet! Vallahi, Allah’ın arzından bir yere çıkıp gideceğiz

Siz bizi işkencelere uğrattınız

Allah bize bir kurtuluş ve çıkış yolu açıncaya kadar, oralarda kalacağız

” dedim

Bana:
“– Allah yardımcınız olsun

” dedi

Kendisinden o güne kadar hiç görmediğim bir yumuşaklık ve yufka yüreklilik gördüm

Sonra dönüp gitti

Sanırım ki, bizim gidişimiz ona üzüntü vermişti

O sırada Âmir işini bitirip yanıma geldi

Kendisine olan biten hadiseyi naklettim ve:
“– Ey Abdullah’ın babası! Biraz önce Ömer’in bize karşı gösterdiği yumuşaklığı ve yufka yürekliliği, gideceğimize duyduğu üzüntüyü bir görmeliydin!” dedim

Ömer’in yaptıklarını bilen Âmir:
“– Evet! Umuyorum, Allah Teâlâ her şeye kadir

” dedim

Ömer hakkındaki kanaatini değiştirmeyen Âmir İbni Rebîa sert bir ifade ile şöyle cevap verdi:
“– Şunu iyi bil ki; sen Hattab’ın eşeğinin müslüman olduğunu görünceye kadar, o kişi müslüman olmaz!” dedi

O zamana kadar Ömer’den hep sertlik görüle gelmişti

Müslümanlara karşı uyguladığı şiddet, sanki kendisinden ümit kestirmişti

Onun korkusuz yiğitliği, kaskatı yüreği, işi en vahim durumlara kadar götürmüştü

O, İki Cihan Güneşi Efendimiz’i öldürmeğe yeltenecek kadar çılgınlaşmıştı

Ama Allah celle ve alâ hazretleri her şeye kadirdi

O murad edince işler anında değişebilirdi

Zira gönüllere sahib olan Allah’tı

Nitekim kısa bir müddet sonra Allah Teâlâ’nın lutfuyla Ömer müslüman olmuştu

Müşriklerin baskı ve zulümlerinden dolayı Mekke’den gizlice ayrılan bu ilk muhâcir kafilesi Cidde’de Şuaybe limanına ulaştığında, yüce Allah’ın lutfu olacak ki; ticaret için gelmiş iki gemi limanda beklemekteydi

Muhacirleri yarım altın karşılığında gemiye alıp, Habeş ülkesine doğru denize açıldı

Necâşî’nin ülkesine gelen muhacir müslümanlar emniyet ve güven içerisinde hayatlarını sürdürmeye başladılar

Rahat bir şekilde dinlerini yaşadılar

Kimseden ne baskı ne zulüm ne de hakaret hiçbir karşı hareket görmeden ibadet ve taatlarını yerine getirdiler

Herkes inancında serbest idi

Rahat bir ortam vardı

Fakat kalbleri devamlı Mekke’ye bağlı idi

Doğup büyüdükleri şehirden ve Allah Rasûlünden uzak kalmanın hasreti onların gönüllerinden hiç çıkmıyordu

Kim bilir hangi gün ve ne zaman döneriz ümidiyle günlerini geçiriyorlardı

Bir müddet sonra Mekke’de Hz

Ömer (r

a)’ın müslüman olduğu, müşriklerin ezâ ve cefalara son verdiği, işkencelerin bittiği ve anlaşma yapıldığına dair haberler duyan muhâcirler memleketlerine dönmeyi denediler

Mekke yakınlarına kadar geldiler

Fakat içeri alınmadılar

Duyduklarının doğru olmadığını anladılar

Mekke’ye girebilmek için bir müşrikin himayesine girmek zorunda kaldılar

Mekke’ye girdikten sonra müşrik himayesine tahammül edemeyip

Allah Rasûlünden izin alarak tekrar Habeş ülkesine ikinci defa hicret ettiler

Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhâ) ve kocası Âmir İbni Rebîa (r

a)’da hicret edenler arasında tekrar Habeşistana döndüler

Günler, aylar, yıllar geçmekteydi

Muhacirlerin gözü, gönlü hep Allah Rasûlünün yanına gidebilmekteydi

Mekke’den gelen tâcirlerden devamlı haberler sormaktaydılar

Onlardan alacakları sağlıklı haberlere göre hareket edeceklerdi

Mekke’ye tekrar döneceklerdi

Birgün Rasûlullah (s

a

v) Efendimizin Medine’ye hicret ettiğinin haberini almışlardı

Birçok muhacir gibi Âmir ibni Rebîa (r

a) ile hanımı Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhâ)’da Habeş ülkesinden derhal Mekke’ye döndüler

Kısa zamanda hazırlıklarını yapıp sonra Medine’ye hareket ettiler

Amr İbni Rebîa (r

a) bir deve aldı

Hanımını hevdec içinde Kureyş’in haberi olmadan Mekke’den çıkardı

Rasûlullah (s

a) Efendimize kavuşmanın hasretiyle, büyük bir heyecan içerisinde, yorgunluk nedir bilmeden yollarına devam edip Medine’ye ulaştılar

**NesriN** · 16-03-2008

Âmir İbni Rebîa (r

a), Ebû Seleme Mahzûnî (r

a)’dan sonra ilk hicret den Habeş muhaciri oldu

Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhâ) da hevdec içinde Medine’ye gelen ilk hanım sahâbî oldu

Resûl-i Ekrem (s

a) efendimiz bu çilekeş ashabını karşısında görünce pek sevindi

Onlara iltifatlarda bulundu

Yer bulup yerleştirdi

Sık sık evlerine gidip ziyaret etti

Bir ziyaretinde Leylâ binti Ebî Hasme (r

anhâ)’nın bir davranışına şâhid oldu

Onun çocuğuna şöyle seslendiğini duydu:
“– Gel! Bak sana ne vereceğim

” diyordu

Sevgili Peygamberimiz Leylâ Hatuna sordu:
“– Çocuk yanına gelince ne vereceksin?” dedi

Leylâ Hatun da:
“– Ona hurma vereceğim” diye cevap verdi

Bunun üzerine İki Cihan Güneşi Efendimiz Leylâ Hatun’a şöyle söyledi:
“– Eğer çocuğa bir şey vermeseydin bu söz defterine bir yalan olarak yazılacaktı” buyurdu

(Ebû Dâvut, Edeb, 79

Ahmed b

Hanbel, Müsned III, 447)
Fahr-i Kâinat (s

a

) Efendimiz ashabını böylesine titiz yetiştirdi

Devamlı onları eğitti

İslâm’ın güzel ahlâkını onlara öğretti

Kimse aldatılmamalıydı

Aldatılan bir çocuk, hatta kendi çocuğumuz bile olsa böyle yanlış bir hareket yapılmamalıydı

Yavrumuzun bu ahlâksızlığı öğrenmesine dahi fırsat verilmemeliydi

Zira; “Bizi aldatan, bizden değildir” buyurulmuştu

(Müslim, İman, 164)
Allah onlardan razı olsun

Rabbımız cümlemizi şefaatlerine nâil eylesin

Amin

16-03-2008	#1
Profil Bilgileri NesriN	Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) başlıklı yazı Mumsema Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) Forum Alev Leylâ binti Ebî Hasme radıyallahu anhâ, kocası Âmir İbni Rebîa radıyallahu anh ile birlikte İslâm’ın ilk günlerinde Mekke’de müslüman olan kahramanlardan Müşriklerin işkencelerinden kaçan ve Habeş ülkesine iki defa hicret eden çilekeş muhâcirlerden Medine-i Münevvere’ye hevdec içinde hicret eden ilk hanım sahâbi O, kocası Âmir İbni Rebîa ile ilk İslâm’a koşanlardandır Kocası Âmir, Hz Ömer (ra)’ın babası Hattab’ın evlâtlığı idi Müslüman olunca ezâ ve cefâlara maruz kaldı Müşriklerin baskıları artıp işkenceye dönüşünce Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem efendimize müracat ettiler Sabah-akşam müşrikler tarafından rahatsız edildiklerini, her gördükleri yerde hakarete uğradıklarını hatta ağır işkencelere maruz kaldıklarını şikâyet ederek:“ – Ya Rasûlallah! Kavmimiz bize en ağır işkenceyi yapıyor” dediler Zor durumda kaldıklarını, sabır ve tahammüllerinin kalmadığını söylediler İki Cihan Güneşi Efendimiz cevap vermeyip sustu Bir müddet sonra mahzun bir şekilde sabır tavsiyesinde bulundu Ashabından bu tür şikâyetler çoğalmaya başlayınca hicrete izin verildi peşinden de: “Kim dinini kurtarmak için bir yerden başka bir yere göç ederse cennet ona vacip olur Siz şimdi yeryüzüne dağılın Yüce Allah sizi yine bir araya toplar” buyurdu Âmir İbni Rebîa ve Leylâ binti Ebî Hasme (r anhüm) inançlarını yaşayabilecekleri bir yere hicret etmek istediklerini bildirdiler ve: “– Yâ Rasûlallah! Nereye gidelim?” diye sordular Fahr-i Kâinat (sa) Efendimiz, eliyle işaret ederek: “İşte oraya! Habeş ülkesine” buyurdu Sonra şu açıklamada bulundu: “Çünkü orada halkını seven, etrafındakilerin hiç birine zulmetmeyen bir kral var Hem orası bir doğruluk ülkesidir” buyurarak o ülkeyi methu senâ etti Oranın kralına, hükümdârına iltifat etti Sonra ashabına: “Yüce Allah içinde bulunduğunuz sıkıntılardan bir çıkış ve kurtuluş yolu açıncaya kadar, siz orada oturun” tavsiyesinde bulundu Nübüvvetin beşinci yılında Recep ayında oniki erkek ile beş kadından oluşan, onyedi kişilik bir kafile hicret için yola çıktı Bu İslâm’da Habeş ülkesine yapılan ilk hicret idi Hicret edeceği esnada Leylâ binti Ebî Hasme (ranhâ), Ömer İbni Hattab ilk karşılaştı Aralarında karşılıklı bir konuşma geçti Bu hadiseyi Leylâ Hatun kendisi şöyle anlatır: “– Habeş ülkesine doğru gitmeye hazırlandığımız sırada, kocam Âmir, bâzı ihtiyaçlarımızı almak üzere çarşıya gitmişti Ömer İbni Hattab beni gördü ve başıma dikildi Kendisi o zaman müslüman olmamıştı Bize karşı çok sert ve katı davranırdı Ondan hep ezâ ve cefâ görmüştük Bana doğru yaklaştı ve: “– Ey ümmü Abdullah! Demek buradan gidiş var ha?” dedi Ben de: “– Evet! Vallahi, Allah’ın arzından bir yere çıkıp gideceğiz Siz bizi işkencelere uğrattınız Allah bize bir kurtuluş ve çıkış yolu açıncaya kadar, oralarda kalacağız” dedim Bana: “– Allah yardımcınız olsun” dedi Kendisinden o güne kadar hiç görmediğim bir yumuşaklık ve yufka yüreklilik gördüm Sonra dönüp gitti Sanırım ki, bizim gidişimiz ona üzüntü vermişti O sırada Âmir işini bitirip yanıma geldi Kendisine olan biten hadiseyi naklettim ve: “– Ey Abdullah’ın babası! Biraz önce Ömer’in bize karşı gösterdiği yumuşaklığı ve yufka yürekliliği, gideceğimize duyduğu üzüntüyü bir görmeliydin!” dedim Ömer’in yaptıklarını bilen Âmir: “– Evet! Umuyorum, Allah Teâlâ her şeye kadir” dedim Ömer hakkındaki kanaatini değiştirmeyen Âmir İbni Rebîa sert bir ifade ile şöyle cevap verdi: “– Şunu iyi bil ki; sen Hattab’ın eşeğinin müslüman olduğunu görünceye kadar, o kişi müslüman olmaz!” dedi O zamana kadar Ömer’den hep sertlik görüle gelmişti Müslümanlara karşı uyguladığı şiddet, sanki kendisinden ümit kestirmişti Onun korkusuz yiğitliği, kaskatı yüreği, işi en vahim durumlara kadar götürmüştü O, İki Cihan Güneşi Efendimiz’i öldürmeğe yeltenecek kadar çılgınlaşmıştı Ama Allah celle ve alâ hazretleri her şeye kadirdi O murad edince işler anında değişebilirdi Zira gönüllere sahib olan Allah’tı Nitekim kısa bir müddet sonra Allah Teâlâ’nın lutfuyla Ömer müslüman olmuştu Müşriklerin baskı ve zulümlerinden dolayı Mekke’den gizlice ayrılan bu ilk muhâcir kafilesi Cidde’de Şuaybe limanına ulaştığında, yüce Allah’ın lutfu olacak ki; ticaret için gelmiş iki gemi limanda beklemekteydi Muhacirleri yarım altın karşılığında gemiye alıp, Habeş ülkesine doğru denize açıldı Necâşî’nin ülkesine gelen muhacir müslümanlar emniyet ve güven içerisinde hayatlarını sürdürmeye başladılar Rahat bir şekilde dinlerini yaşadılar Kimseden ne baskı ne zulüm ne de hakaret hiçbir karşı hareket görmeden ibadet ve taatlarını yerine getirdiler Herkes inancında serbest idi Rahat bir ortam vardı Fakat kalbleri devamlı Mekke’ye bağlı idi Doğup büyüdükleri şehirden ve Allah Rasûlünden uzak kalmanın hasreti onların gönüllerinden hiç çıkmıyordu Kim bilir hangi gün ve ne zaman döneriz ümidiyle günlerini geçiriyorlardı Bir müddet sonra Mekke’de Hz Ömer (ra)’ın müslüman olduğu, müşriklerin ezâ ve cefalara son verdiği, işkencelerin bittiği ve anlaşma yapıldığına dair haberler duyan muhâcirler memleketlerine dönmeyi denediler Mekke yakınlarına kadar geldiler Fakat içeri alınmadılar Duyduklarının doğru olmadığını anladılar Mekke’ye girebilmek için bir müşrikin himayesine girmek zorunda kaldılar Mekke’ye girdikten sonra müşrik himayesine tahammül edemeyip Allah Rasûlünden izin alarak tekrar Habeş ülkesine ikinci defa hicret ettiler Leylâ binti Ebî Hasme (r anhâ) ve kocası Âmir İbni Rebîa (ra)’da hicret edenler arasında tekrar Habeşistana döndüler Günler, aylar, yıllar geçmekteydi Muhacirlerin gözü, gönlü hep Allah Rasûlünün yanına gidebilmekteydi Mekke’den gelen tâcirlerden devamlı haberler sormaktaydılar Onlardan alacakları sağlıklı haberlere göre hareket edeceklerdi Mekke’ye tekrar döneceklerdi Birgün Rasûlullah (sav) Efendimizin Medine’ye hicret ettiğinin haberini almışlardı Birçok muhacir gibi Âmir ibni Rebîa (ra) ile hanımı Leylâ binti Ebî Hasme (r anhâ)’da Habeş ülkesinden derhal Mekke’ye döndüler Kısa zamanda hazırlıklarını yapıp sonra Medine’ye hareket ettiler Amr İbni Rebîa (ra) bir deve aldı Hanımını hevdec içinde Kureyş’in haberi olmadan Mekke’den çıkardı Rasûlullah (sa) Efendimize kavuşmanın hasretiyle, büyük bir heyecan içerisinde, yorgunluk nedir bilmeden yollarına devam edip Medine’ye ulaştılar

16-03-2008	#2
Profil Bilgileri NesriN	--->: Leyla Bint-i Ebi Hasme (r.a) Âmir İbni Rebîa (ra), Ebû Seleme Mahzûnî (ra)’dan sonra ilk hicret den Habeş muhaciri oldu Leylâ binti Ebî Hasme (r anhâ) da hevdec içinde Medine’ye gelen ilk hanım sahâbî oldu Resûl-i Ekrem (sa) efendimiz bu çilekeş ashabını karşısında görünce pek sevindi Onlara iltifatlarda bulundu Yer bulup yerleştirdi Sık sık evlerine gidip ziyaret etti Bir ziyaretinde Leylâ binti Ebî Hasme (r anhâ)’nın bir davranışına şâhid oldu Onun çocuğuna şöyle seslendiğini duydu: “– Gel! Bak sana ne vereceğim” diyordu Sevgili Peygamberimiz Leylâ Hatuna sordu: “– Çocuk yanına gelince ne vereceksin?” dedi Leylâ Hatun da: “– Ona hurma vereceğim” diye cevap verdi Bunun üzerine İki Cihan Güneşi Efendimiz Leylâ Hatun’a şöyle söyledi: “– Eğer çocuğa bir şey vermeseydin bu söz defterine bir yalan olarak yazılacaktı” buyurdu (Ebû Dâvut, Edeb, 79 Ahmed b Hanbel, Müsned III, 447) Fahr-i Kâinat (sa) Efendimiz ashabını böylesine titiz yetiştirdi Devamlı onları eğitti İslâm’ın güzel ahlâkını onlara öğretti Kimse aldatılmamalıydı Aldatılan bir çocuk, hatta kendi çocuğumuz bile olsa böyle yanlış bir hareket yapılmamalıydı Yavrumuzun bu ahlâksızlığı öğrenmesine dahi fırsat verilmemeliydi Zira; “Bizi aldatan, bizden değildir” buyurulmuştu (Müslim, İman, 164) Allah onlardan razı olsun Rabbımız cümlemizi şefaatlerine nâil eylesin Amin


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder